حوزه/ پاسخ عمیق و درس‌آموز مرحوم آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی به شبهه همیشگی «جایگزین کردن کار خیر و فرهنگی به جای اعتکاف» بازخوانی شد؛ پاسخی تمثیلی و ریشه‌ای که اعتکاف را شرط لازم برای صفای دل، تصفیه نیت و ماندگاری خدمات فرهنگی و اجتماعی ارزیابی می‌کند.
به گزارش خبرگزاری حوزه، گاه در نگاهی سطحی، عبادات فردی و خلوت‌های معنوی در تعارض با خدمات اجتماعی و کارهای فرهنگی پنداشته می‌شود. مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی با تمثیلی نغز، اعتکاف را موتور محرک و مایه اخلاص در خدمت به خلق معرفی می‌کند. در این محتوا، پاسخ حکیمانه این استاد فقید اخلاق را به شبهه جایگزینی اعتکاف بازخوانی شد.
سوال:
آیا می‌شود به جای اعتکاف، از مردم دستگیری کرد یا مثلاً کار فرهنگی انجام داد؟ مثلاً به همان اندازه که در اعتکاف وقت می‌گذاریم، مشغول نوشتن کتاب بشویم یا سایر کارهای خیر را انجام بدهیم.
آیت الله حائری شیرازی(ره):
پدرم مستطیع نبود و هنوز به حج مشرف نشده بود. از او پرسیدند: «دوست داری حج بروی یا کربلا؟» گفت: «می‌خواهم بروم کربلا تا از امام حسین(ع) بخواهم مستطیعم کند که بروم حج!».
در پاسخ به این سوال هم باید گفت:
اعتکاف بروید و از خدا بخواهید نیتتان را خالص کند تا بتوانید کار فرهنگی مؤثر انجام دهید. تا این دل صاف نشود، چطور می‌خواهید به مردم کمک کنید؟ چطور می‌توانید نیت خالصانه داشته باشید؟ هیچ‌وقت کارهای فرهنگی جای اعتکاف را نمی‌گیرند. اعتکافت را برو تا بتوانی کتاب خوب بنویسی و نیتت پاک شود.
بسیاری از این مستحبات، کل زندگی انسان را دگرگون می‌کنند. گاهی سه روز مأنوس‌شدن با خدا، نظام درونی انسان را متحول می کند. می‌دانید یعنی چه؟ یعنی به‌جای دنیاخواهی، آخرت‌خواه می‌شوی و به‌جای خودخواهی، خداخواه. اعتکاف را برای همین تغییرِ نظام برو.