وقتی طبیعت هم با رنج کودکان غزه همسو می‌شود
نوشتن درباره غزه، فراتر از یک یادداشت مواجهه با یک تراژدی انسانی است که در آن هر واژه در برابر رنج‌های موجود، کوچک به نظر می‌رسد.
در حالی که ساکنان نوار غزه از آوار جنگ، صدای انفجارها و نبود امکانات اولیه برای بقا در رنج هستند، پدیده‌ای دیگر به عنوان یک دشمن جدید و بی‌رحم بر این بحران افزوده‌اند: «بارندگی‌های شدید». در غزه، باران دیگر نماد حیات و برکت نیست؛ بلکه به ابزاری برای تشدید رنج، تخریب پناهگاه‌های موقت و ایجاد تهدیدی مرگبار برای آسیب‌پذیرترین بخش جامعه، یعنی کودکان، تبدیل شده است.
غزه امروز چیزی فراتر از یک میدان جنگ است؛ غزه به یک «زندان باز» تبدیل شده که در آن تمام ستون‌های زندگی فروریخته است. با از کار افتادن شبکه‌های آب، برق، سیستم‌های فاضلاب و مراکز درمانی، زندگی در این باریکه به یک مبارزه روزانه برای زنده ماندن تبدیل شده است. در این میان، پناهگاه‌ها که اغلب چادرهای پلاستیکی و نیمه‌ساخته در نزدیکی مناطق درگیر هستند، تنها دیوار میان مردم و مرگ است.
میلیون‌ها نفر در چادرهای پلاستیکی زندگی می‌کنند. این پناهگاه‌ها در برابر باران و باد کاملاً بی‌دفاع هستند. خیس شدن مداوم پناهگاه‌ها، منجر به ایجاد محیط‌های مرطوب و سرد می‌شود که راه را برای بیماری‌های تنفسی و پوستی هموار می‌کند.
با تخریب زیرساخت‌های شهری، سیستم‌های فاضلاب غزه از کار افتاده است. بارندگی‌های شدید باعث سرریز شدن فاضلاب به داخل مناطق مسکونی و چادرها می‌شود. ترکیب آب باران با فاضلاب، محیطی مملو از باکتری‌ها و عوامل بیماری‌زا ایجاد می‌کند که خطر شیوع بیماری‌هایی مثل کُلیرا و حصبه را به شدت افزایش می‌دهد.
باران باعث گل‌آلود شدن راه‌ها و مسدود شدن مسیرهای امدادرسانی می‌شود. این یعنی حتی اگر کمی دارو یا غذای کمی باقی مانده باشد، رسیدن آن به دست نیازمندان در زیر باران و در میان گل و لای، تقریباً غیرممکن می‌شود.
در میان تمام این‌ها، کودکان غزه در مرکز تاریک‌ترین نقطه این تراژدی قرار دارند. مشکلاتی که آن‌ها با آن روبرو هستند، فراتر از تصور است:
کودکان به دلیل سیستم ایمنی ضعیف‌تر و عدم دسترسی به لباس خشک و گرم، اولین قربانیان سرما و رطوبت هستند. بسیاری از کودکان در چادرها با تب شدید و عفونت‌های ریوی دست و پنجه نرم می‌کنند.
برای کودکی که صدای انفجار را به عنوان موسیقی شبانه شنیده، صدای رعد و برق و شدت بارش باران می‌تواند باعث حملات پانیک، ترس از فرو ریختن سقف و آسیب‌های روانی عمیق شود. آن‌ها در محیطی زندگی می‌کنند که در آن «امنیت» یک مفهوم گمشده است.
ترکیب بارندگی شدید با کمبود آب آشامیدنی سالم، یک پارادوکس وحشتناک ایجاد می‌کند؛ در حالی که از آسمان آب می‌بارد، کودکان از تشنگی و نوشیدن آب آلوده رنج می‌برند که منجر به اسهال شدید و مرگبار می‌شود.
باران و جنگ، هر دو، دنیای بازی و یادگیری کودکان را از بین برده‌اند. فضای بیرون از چادر، به جای میدان بازی، به میدانی از گل و لای و خطر تبدیل شده است.
وضعیت غزه در مواجهه با بارندگی‌های اخیر، نشان‌دهنده یک بی‌عدالتی عمیق جهانی است. رنج مردم غزه، و به‌ویژه کودکانشان، تنها با توقف خشونت و بازسازی زیرساخت‌های حیاتی حل می‌شود. جهان نباید اجازه دهد که صدای باران در غزه، در صدای انفجارها گم شود؛ چرا که این باران، اگرچه طبیعی است، اما در شرایطی که انسانیت آسیب دیده، به فاجعه‌ای انسانی تبدیل شده است.