فیلم‌های «Some Like It Hot»، «The Apartment» و «One, Two, Three» را ببینید و به ظرافت فیلمنامه‌نویسی، معماری موقعیت‌های کمیک و هوشمندی دیالوگ‌ها توجه کنید.
صفحه اینستاگرامی اسکرین لاین با انتشار ویدئویی قدیمی از توصیه‌های مسعود فراستی به مردم نوشت: کمی به شعور و سلیقهٔ خودتان احترام بگذارید و دست از تماشای این کمدی‌های آشغال بردارید. سینمای کمدی تاریخی غنی از نبوغ، جسارت و خلاقیت دارد. شرم‌آور است که سهم بسیاری از تماشاگران امروز از این تاریخ، چند بازیگر لوده، شوخی‌های جنسیِ مستعمل و فیلمنامه‌هایی باشد که انگار با اطمینان از حماقت مخاطب نوشته شده‌اند. بروید سینمای بیلی وایلدر را بشناسید.
فیلم‌های «The General» و «Sherlock Jr.» از باستر کیتون را تماشا کنید تا ببینید یک قرن پیش چه نسبتی میان تخیل، میزانسن و کمدی برقرار بوده است.
از جری لوئیس، «The Nutty Professor» و «The Bellboy» را ببینید؛ از ژاک تاتی، «PlayTime» و «Mon Oncle» را.
تماشای «Duck Soup» ساختهٔ برادران مارکس و «To Be or Not to Be» اثر ارنست لوبیچ را هم از دست ندهید.
این آثار بخشی از میراثی‌اند که شناختشان برای هر علاقه‌مند جدی سینمای کمدی ضروری است.
بعد از تماشای این فیلم‌ها، به آنچه امروز در سینماها به اسم کمدی می‌فروشند برگردید و ببینید چه فاصلهٔ تحقیرآمیزی میان تسلط بر زبان سینما و سوءاستفاده از ابتدایی‌ترین غرایز تماشاگر وجود دارد. البته ابتذال، مشتری خودش را می‌شناسد.
تا زمانی که جماعتی حاضرند برای هر محصول بی‌ارزشی بلیت بخرند و از تماشای چند شوخی سخیف قهقهه بزنند، هیچ ضرورتی برای ارتقای کیفیت احساس نخواهد شد.
تماشاگر هم در استمرار این فلاکت فرهنگی مسئول است. نمی‌شود سال‌ها به ابتذال پول داد و بعد از سقوط کیفیت سینما شکایت کرد.