محققان ایرانی موفق به تولید آسفالت مرکب با مقاومت پنج‌برابری نسبت به نمونه‌های معمولی شدند؛ محصولی که با مصرف کمتر قیر، قابلیت استفاده در جاده‌های پرتردد، فرودگاه‌ها و خطوط اتوبوس‌های تندرو را دارد.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ پریزاد اقبالی - میرعزیزی، دانشجوی دکترای مهندسی عمران دانشگاه شهید بهشتی، در گفت‌و‌گو با خبرنگار علمی باشگاه خبرنگاران جوان، از دستیابی به فناوری تولید آسفالت مرکب با مقاومت بالا خبر داد و اظهار کرد: این محصول که موفق به ثبت اختراع شده است، از ترکیب آسفالت متخلخل و دوغاب سیمانی ساخته می‌شود و مقاومت آن حدود پنج برابر آسفالت‌های معمولی است.
وی با اشاره به ویژگی‌های فنی این محصول افزود: دوغاب سیمانی مورد استفاده در این آسفالت تنها طی ۲۴ ساعت به مقاومتی بیش از ۴۰ مگاپاسکال می‌رسد؛ در حالی که بتن‌های متداول ساختمانی معمولاً بر اساس مقاومت ۲۸ روزه ارزیابی می‌شوند و مقاومت ۳۵ مگاپاسکال برای بتن، مقدار قابل توجهی محسوب می‌شود.
میرعزیزی با بیان اینکه این فناوری در قالب یک مجموعه دانش‌بنیان نوپا توسعه یافته است، گفت: آسفالت مرکب به دلیل مقاومت مکانیکی بالا، قابلیت استفاده در روسازی فرودگاه‌ها، جاده‌های پرتردد، محوطه‌های صنعتی و انبار‌هایی با حجم بالای بارگیری و تخلیه بار را دارد.
این پژوهشگر با اشاره به قابلیت تولید آسفالت مرکب رنگی تصریح کرد: با استفاده از رنگ‌دانه‌های معدنی تولید داخل، امکان ساخت این محصول در رنگ‌های مختلف فراهم شده است و می‌توان از آن در مسیر‌های اتوبوس‌های تندرو (BRT) استفاده کرد.
وی ادامه داد: یکی از مهم‌ترین کاربرد‌های این فناوری در شهر تهران می‌تواند روسازی خطوط اتوبوس‌های تندرو باشد؛ مسیر‌هایی که به دلیل تردد مداوم وسایل نقلیه سنگین، به روسازی مقاوم و بادوام نیاز دارند.
میرعزیزی درباره ضرورت طراحی این محصول گفت: خرابی زودهنگام آسفالت‌های معمولی، مقاومت پایین و مشکلات ناشی از اجرای نامناسب روسازی‌ها، از مهم‌ترین عواملی بود که ما را به سمت توسعه محصولی مقاوم، اقتصادی و قابل تولید با مصالح داخلی سوق داد.
وی افزود: برخلاف برخی روسازی‌های بتنی که برای تحمل بار‌های سنگین به مسلح‌سازی و تجهیزات اجرایی ویژه نیاز دارند، در آسفالت مرکب ساختار متخلخل آسفالتی نقش تقویت‌کننده دوغاب سیمانی را ایفا می‌کند و نیازی به مسلح‌سازی جداگانه نیست.
این پژوهشگر تأکید کرد: از دیگر مزیت‌های این فناوری، امکان اجرای آن با تجهیزات متداول آسفالت‌ریزی است که می‌تواند هزینه‌های اجرایی را در مقایسه با برخی روش‌های روسازی بتنی کاهش دهد.
میرعزیزی درباره صرفه اقتصادی این محصول اظهار کرد: در تولید آسفالت مرکب از حداقل میزان قیر استفاده می‌شود و بخش قابل توجهی از ساختار آن را مصالح سیمانی تشکیل می‌دهد. با توجه به ظرفیت بالای تولید سیمان در کشور، استفاده از این فناوری می‌تواند به افزایش ارزش افزوده مصالح داخلی کمک کند.
وی افزود: برآورد می‌شود هزینه تولید این آسفالت در مقایسه با آسفالت معمولی حداکثر حدود ۱۰ درصد بیشتر باشد، در حالی که مقاومت آن حدود پنج برابر افزایش می‌یابد؛ موضوعی که می‌تواند در بلندمدت به کاهش هزینه‌های نگهداری و تعمیر روسازی‌ها منجر شود.
این پژوهشگر با بیان اینکه محصول تولیدشده هنوز در مراحل اولیه تجاری‌سازی قرار دارد، گفت: تاکنون صادراتی در این زمینه انجام نشده است، اما با توجه به نوظهور بودن این فناوری در سطح بین‌المللی و ظرفیت تولید مصالح اولیه در کشور، امکان ورود به بازار‌های خارجی وجود دارد.
وی خاطرنشان کرد: ایران از ظرفیت قابل توجهی در تولید سیمان برخوردار است و توسعه این فناوری می‌تواند علاوه بر ایجاد ارزش افزوده برای تولیدات داخلی، زمینه صادرات محصولات فناورانه و مصالح پیشرفته روسازی به کشور‌های حوزه خلیج فارس را فراهم کند.
میرعزیزی در پایان تأکید کرد: هدف از توسعه این محصول، دستیابی به روسازی مقاوم، اقتصادی و بومی است که ضمن افزایش دوام مسیر‌های پرتردد، بتواند به بهبود ایمنی جاده‌ها و کاهش هزینه‌های نگهداری زیرساخت‌های حمل‌ونقل کمک کند.