حوزه/ انسان عاقل میان نیازهای واقعی زندگی و تشریفات فخرفروشانه، تفکیکی دقیق و آگاهانه برقرار می‌سازد. اگر دست انسان باز است، بهره‌مندی از طیبات و دستگیری از نیازمندان رواست، اما وام‌داری برای تجمل خطاست.
به گزارش خبرگزاری حوزه، بحران بدهکاری و اضطراب معیشتی، در بسیاری از مواقع معلول کمبود درآمد نیست بلکه حاصل چشم‌وهم‌چشمی است. علمای راستین شیعه همواره قناعت را دژی استوار در برابر بردگی انسان در دام مصرف‌گرایی توخالی می‌دانستند.
نصیحتی از آیت الله شیخ علی شریعتمدار استرآبادی از شاگردان برجسته شیخ انصاری و نابغه و مخترع بزرگ ناشناخته، به نقل از شاگردش ناظم الاسلام کرمانی:
آقا شیخ علی شریعتمدار، دریایی از علم و هنر و صنعت بود.
من سالهای آخر عمرشان خدمت ایشان می‌رسیدم و مشکلات و اشتباهاتم را در محضرش مطرح می‌کردم. او پس از قدری تأمل؛ مشکلات و اشتباهاتم را بر طرف می‌کرد.
از نصایح معروف آقا شیخ علی شریعتمدار به من این بود:
«هیچ وقت برای فضولات عیش (تجملات زندگی) نسیه و قرض مکن. مثلاً اگر توان مالی داری: چای بخور، پلو بخور، به مردم هم کمک کن، ولی اگر توان مالی نداری برای تجملات زندگی قرض و نسیه مکن، و با اصول قناعت زندگیت را بگذران».
منبع: تاریخ بیداری ایرانیان ۱، ص ۱۴۳ – ۱۴۸