در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶، رونالدو نازاریو برزیلی در بازی بارسلونا برابر کامپوستلا یک گل انفرادی بسیار زیبا را به ثمر رساند.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶، رونالدو نازاریو ۲۰ ساله درحالی‌که توپ را در نزدیکی خط میانه زمین و در نیمه خودی در اختیار گرفته بود، یکی از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های تاریخ فوتبال را رقم زد؛ صحنه‌ای که بارها و بارها بازپخش شده است.
بارسلونا در دیدار مقابل کامپوستلا با نتیجه ۲ بر صفر پیش بود که رونالدو با یک حرکت جادویی، گل دیگری به تعداد گل‌های تیمش اضافه کرد.
دریبل‌های یکی پس از دیگری او که با عبور از میان چندین مدافع و ضربه نهایی خونسردانه همراه بود، از آن زمان بارها مورد تحلیل قرار گرفته و تقریباً با تمام گل‌های انفرادی بزرگ تاریخ فوتبال مقایسه شده است.
اکنون با گذشت ۳۰ سال، این گل همچنان نمادین‌ترین تصویر از دوران کوتاه حضور رونالدو برزیلی در کاتالونیا محسوب می‌شود؛ دورانی که او در ۵۱ بازی، ۴۷ گل به ثمر رساند و سپس راهی اینتر میلان شد.
این داستان خود گل، واکنش‌هایی که به دنبال داشت و حسرت غیرمنتظره‌ای است که رونالدو دهه‌ها بعد درباره آن ابراز کرد.
گل انفرادی رونالدو مقابل کامپوستلا
رونالدو توپ را در نزدیکی خط میانه زمین و در نیمه خودی دریافت کرد و پس از رهایی از تلاش حریف برای سرنگون‌کردنش و کشیدن پیراهنش، با سرعت از دو مدافع عبور کرد.
هنگامی که به محوطه جریمه نزدیک شد، سرعت و قدرت بدنی او باعث شده بود مدافعان کامپوستلا نتوانند بدون خطر ارتکاب خطای پنالتی، برای گرفتن توپ اقدام کنند. رونالدو نیازی نداشت که بازیکنان حریف روی او مرتکب خطا شوند؛ به داخل زد و بدون لحظه‌ای تردید، توپ را از کنار دروازه‌بان وارد دروازه کرد.
آنچه این گل را تا این اندازه شگفت‌انگیز می‌کرد، فقط مسافتی نبود که رونالدو طی کرد، بلکه شیوه انجام این حرکت نیز اهمیت داشت. او در تمام مسیر با حداکثر سرعت می‌دوید، اما درعین‌حال کنترل فوق‌العاده‌ای روی توپ داشت. رونالدو با کنارزدن سه مدافع، در نهایت با خونسردی توپ را از زیر دست دروازه‌بان عبور داد و به گل تبدیل کرد.
هم‌تیمی‌هایش از شدت ناباوری دست‌هایشان را روی سر گذاشته بودند. سر بابی رابسون، سرمربی تیم، نیز واکنش مشابهی نشان داد و هواداران هر دو باشگاه از جای خود برخاستند و رونالدو را تشویق کردند.
براساس گزارش فوربس، فرناندو، دروازه‌بان کامپوستلا، بعدها گفت:
حتی یک لحظه هم فکر نمی‌کردم بتواند به من برسد. فاصله زیادی با من داشت و تعداد زیادی از هم‌تیمی‌هایم هم سر راهش بودند که باید از آن‌ها عبور می‌کرد، اما او هر کاری را که لازم بود انجام داد و موفق شد.
او عملاً تمام بازیکنان تیم را دریبل زد و وقتی به نقطه پنالتی رسید، هنوز این توانایی را داشت که توپ را از کنار تیر دروازه وارد دروازه کند. این نمایش مهارت، تکنیک و قدرت بود.
رابسون بعدها در گفت‌وگو با FourFourTwo درباره رونالدو گفت:
یک بار دیدم رونالدو برای بارسلونا گلی به ثمر رساند که در جریان آن از پنج یا شش بازیکن عبور کرد. دیه‌گو مارادونا در اوج دوران بازی‌اش بهترین بازیکنی بود که تا به حال دیده بودم. البته رونالدو با فاصله بسیار کمی در رتبه دوم قرار می‌گرفت.
آبلاردو، هم‌تیمی رونالدو در آن زمان، نیز گفت:
واقعاً آن گل شرم‌آور بود. می‌توانید ببینید که رابسون پس از گلزنی رونالدو، از شدت ناباوری دست‌هایش را روی سرش گذاشته بود، اما همه ما همین کار را کردیم.
یادم می‌آید به اطراف نگاه کردم و دیدم همه در همان حالت هستند. بهترین گلی بود که تا به حال دیده‌ام؛ گلی که تقریباً هیچ فوتبالیست زنده‌ای نمی‌تواند آن را تکرار کند.
بااین‌حال، داستان این گل بعدها مسیری کاملاً غیرمنتظره پیدا کرد. دو دهه بعد، رونالدو که با گذشت زمان نگاه متفاوتی به گذشته پیدا کرده بود و دوران حرفه‌ای‌اش نیز او را به مادرید رسانده بود، با حسرت از این گل یاد کرد.
او در گفت‌وگو با Movistar درباره گل زیبایش برای بارسلونا گفت:
گل زیبایی بود، اما حقیقت این است که ترجیح می‌دادم آن را با پیراهن رئال مادرید به ثمر برسانم. تنها حسرت من این است که وقتی آن گل را زدم، بازیکن مادرید نبودم.
این اعتراف قابل‌توجهی از سوی بازیکنی است که تنها یک فصل در نیوکمپ حضور داشت. رونالدو پس از اختلافی جنجالی بر سر قراردادش، بارسلونا را ترک کرد و برای ادامه دوران حرفه‌ای خود راهی ایتالیا شد و بعدها به رئال مادرید پیوست.
طبیعی است که این اظهارنظر هرگز برای هواداران بارسلونا چندان خوشایند نبوده است؛ هوادارانی که معتقدند آن گل بخش جدایی‌ناپذیری از هویت باشگاهشان در آن دوران محسوب می‌شود.