در حالی که تشخیص دیابت در میان بزرگسالان جوان‌تر رو به افزایش است، در صورت عدم درمان، این افراد برای چندین دهه با خطر بالای ابتلا به عوارضی همچون بیماری‌های قلبی و نارسایی کلیوی مواجه خواهند
به گزارش سلامت نیوز به نقل از سیانان، در مطالعه‌ای جدید، بررسی شد که آیا ترکیبی از کاهش وزن شدید و ورزش‌های برنامه‌ریزی‌شده می‌تواند منجر به بهبودی دیابت نوع ۲ با شروع زودهنگام شود یا خیر.
پژوهشگران ۹۶ بزرگسال ۱۸ تا ۴۵ ساله را که دچار چاقی بودند و در ۶ سال گذشته تشخیص دیابت نوع ۲ برای آنها ثبت شده بود، مورد مطالعه قرار دادند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان حدود ۳۸ سال بود و آنها به‌طور متوسط کمی بیش از دو سال با دیابت زندگی کرده بودند. این کارآزمایی بالینی کوچک در کشورهای کانادا و بریتانیا انجام شد.
دکتر «لیانا ون»، کارشناس حوزه سلامت و تندرستی، می گوید: «دیابت نوع ۲ با شروع زودهنگام به مواردی اطلاق می‌شود که پیش از ۴۵ سالگی تشخیص داده می‌شوند. این نوع دیابت معمولاً سریع‌تر از دیابتی که در سنین بالاتر تشخیص داده می‌شود، پیشرفت می‌کند و با خطر بیشتری برای بروز عوارض همراه است.»
فردی که در ۳۰ سالگی به این بیماری مبتلا می‌شود، ممکن است دهه‌ها با دیابت زندگی کند. در طول این مدت، بالا بودن قند خون می‌تواند به رگ‌های خونی، اعصاب، کلیه‌ها و چشم‌ها آسیب برساند. همچنین، بزرگسالان جوان‌تری که به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند، با خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ زودرس روبرو هستند.
تحقیقات پیشین نشان داده‌اند که کاهش وزن می‌تواند منجر به بهبودی دیابت نوع ۲ شود، اما بیشتر آن مطالعات بر روی بزرگسالان مسن‌تر متمرکز بوده‌اند. در این پژوهش، محققان قصد داشتند بدانند آیا این رویکرد برای بیماران جوان‌تر که بیماری در آنها ممکن است تهاجمی‌تر باشد، نیز مؤثر است یا خیر. همچنین، این تیم بررسی کرد که آیا افزودن ورزش‌های تحت نظارت (شامل تمرینات قدرتی) می‌تواند به حفظ توده عضلانی در طول دوره کاهش وزن سریع کمک کند.
شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه رژیم غذایی فشرده و برنامه ورزشی یا گروه مراقبت‌های پزشکی معمول، به این معنی که آنها درمان خود را با ارائه دهنده خدمات درمانی خود ادامه دادند. پس از شش ماه، ۵۴٪ از شرکت‌کنندگان در گروه مداخله به بهبودی دیابت دست یافتند، در حالی که تنها ۴٪ از آنها مراقبت‌های معمول را دریافت کردند.
بهبودی به عنوان سطح هموگلوبین A۱c زیر ۶.۵٪، آستانه تشخیص دیابت، بدون مصرف داروهای کاهنده قند خون حداقل به مدت سه ماه تعریف شد. (هموگلوبین A۱c نشان دهنده میانگین اندازه‌گیری قند خون در یک دوره زمانی است و یک معیار استاندارد برای تشخیص دیابت و اثربخشی درمان است.)
شرکت‌کنندگان گروه مداخله همچنین کاهش قابل توجهی در چربی بدن را تجربه کردند و تقریباً ۷.۵ کیلوگرم بیشتر از افرادی که مراقبت‌های معمول را دریافت می‌کردند، وزن کم کردند. آنها همچنین آمادگی قلبی تنفسی شان افزایش یافت که نشان‌دهنده ضربان قلب در حالت استراحت پایین‌تر و بهبود ظرفیت ورزشی بود.
در طول ۱۲ هفته اول، افراد گروه مداخله از یک رژیم غذایی تحت نظارت پیروی کردند که کالری دریافتی را به ۸۰۰ تا ۹۰۰ کالری روزانه محدود می‌کرد. برای دو هفته اول، این افراد فقط جایگزین‌های غذایی مصرف می‌کردند، سپس یک وعده غذایی معمولی را روزانه در حالی که کالری هدف را حفظ می‌کردند، گنجاندند. از هفته سوم، شرکت‌کنندگان گروه مداخله در دو جلسه ورزشی هفتگی شرکت کردند که فعالیت هوازی را با تمرین مقاومتی با استفاده از وزنه یا دستگاه‌های ورزشی ترکیب می‌کرد. آنها همچنین هر هفته یک جلسه تمرین هوازی سوم را به طور مستقل انجام می‌دادند.
در طول ۱۲ هفته آخر، شرکت‌کنندگان به تدریج با هدف حفظ کاهش وزن به رژیم غذایی معمولی بازگشتند. آنها به طور مستقل به ورزش ادامه دادند و از متخصصان تغذیه و ورزش حمایت مداوم دریافت کردند. پزشکان قند خون و فشار خون شرکت‌کنندگان را در طول برنامه کنترل کردند و در صورت نیاز داروها را تنظیم کردند.
افرادی که به دنبال تکرار این نتایج هستند باید درک کنند که مداخله چقدر شدید بوده است. محدودیت کالری شدید بود و پیروی ایمن از آن برای بسیاری از افراد دشوار خواهد بود. جلسات ورزشی نیز دشوار بودند و تنها ۴۰ درصد از شرکت‌کنندگان توانستند تمامی معیارهای پژوهش برای پایبندی به برنامه را رعایت کنند. این مطالعه در سه مرکز تخصصی و با پشتیبانی مستمر پزشکان، متخصصان تغذیه و کارشناسان ورزش انجام شد. مشخص نیست که آیا در شرایط معمول بالینی که افراد ممکن است به چنین منابعی دسترسی نداشته باشند، می‌توان به نتایج مشابهی دست یافت یا خیر.
به طور خاص، رژیم غذایی کم کالری مورد استفاده در این مطالعه نباید بدون نظارت دقیق پزشک انجام شود. افرادی که انسولین یا داروهای خوراکی به نام سولفونیل اوره مصرف می‌کنند، می‌توانند با کاهش شدید مصرف غذا، قند خونشان به طور خطرناکی پایین بیاید.
برای فعالیت بدنی، ۱۵۰ دقیقه ورزش هوازی با شدت متوسط هفتگی توصیه شده را در نظر بگیرید. حداقل دو بار در هفته تمرینات مقاومتی را اضافه کنید، با تمریناتی که گروه‌های عضلانی اصلی را هدف قرار می‌دهند. چنین تغییراتی می‌تواند پیشرفت دیابت را کُند کرده و از عوارض جلوگیری کند، حتی اگر آن را معکوس نکند.
عضله نقش مهمی در تنظیم قند خون دارد. بعد از غذا خوردن، انسولین به انتقال گلوکز از جریان خون به سلول‌های عضلانی کمک می‌کند، جایی که می‌تواند برای انرژی استفاده شود یا ذخیره شود. در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، مقاومت به انسولین این فرآیند را کم‌اثرتر می‌کند. ورزش به عضلات کمک می‌کند تا گلوکز را جذب کنند و حساسیت آنها به انسولین را بهبود می‌بخشد، که می‌تواند منجر به تنظیم بهتر سطح قند خون شود.
یک برنامه منظم تمرین قدرتی یک مزیت مهم دیگر نیز دارد: این فعالیت به حفظ عضلات در طول کاهش وزن کمک می‌کند. وقتی افراد مقدار قابل توجهی وزن کم می‌کنند، معمولاً هم چربی و هم عضله از دست می‌دهند. این از دست دادن توده عضلانی ممکن است مشکلات خاصی را برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ایجاد کند، که در حال حاضر در معرض خطر اختلال در عملکرد عضلات و ضعف زودرس هستند. حفظ عضلات می‌تواند به حفظ قدرت بدنی و سلامت متابولیک کمک کند.
در این مطالعه، شرکت‌کنندگان در گروه مداخله، مقادیر قابل توجهی چربی را بدون از دست دادن توده عضلانی قابل توجه بیشتر در مقایسه با افرادی که مراقبت‌های معمول را دریافت می‌کردند، از دست دادند. یافته قابل توجه دیگر این است که افراد گروه مداخله فشرده، قدرت گرفتن اشیا توسط آنها تقریباً ۸٪ بهبود یافت، که نشان می‌دهد عضلات آنها حتی با کاهش وزن قوی‌تر شده‌اند. این یافته‌ها از توصیه‌هایی برای گنجاندن تمرینات مقاومتی در کنار ورزش هوازی، به ویژه هنگامی که چنین کاهش وزن سریعی وجود دارد، پشتیبانی می‌کند.