فصل روبرتو پیاتزا در تیم ملی والیبال به پایان رسیده و والیبال ایران باید به فکر آینده باشد.

خبرآنلاین: پایان همکاری روبرتو پیاتزا با تیم ملی والیبال ایران، نقطه پایانی بر دوره‌ای است که نمی‌توان درباره آن تنها با یک قضاوت صفر و صدی صحبت کرد. کارنامه مرد ایتالیایی در والیبال ایران، مجموعه‌ای از فراز و نشیب‌ها، موفقیت‌ها و ناکامی‌ها بود؛ مسیری که در کنار دستاوردهای قابل توجه، نقاط تاریک و پرسش‌های جدی هم داشت.

دو عنوان نهمی و پانزدهمی در لیگ ملت‌ها، به هیچ وجه در حد انتظارات والیبال ایران نبود. تیمی که سال‌ها در جمع قدرت‌های برتر جهان حضور داشت، با این نتایج نتوانست جایگاه مورد انتظارش را در معتبرترین رقابت سالانه والیبال حفظ کند. با این حال، نمی‌توان تمام کارنامه پیاتزا را با همین ناکامی‌ها ارزیابی کرد. هشتمی در رقابت‌های قهرمانی جهان، کسب مدال نقره قهرمانی آسیا و مهم‌تر از آن، طلای بازی‌های آسیایی، دستاوردهایی بودند که نشان دادند پروژه او ظرفیت‌های قابل دفاعی هم داشته است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دوران پیاتزا، اعتقاد راسخ و گاه افراطی او به جوانگرایی بود. سرمربی ایتالیایی با یک ایده مشخص به ایران آمد؛ ساختن تیمی تازه، پوست‌اندازی ترکیب و فاصله گرفتن از ستاره‌هایی که سال‌ها ستون‌های اصلی والیبال ایران بودند. پروژه‌ای جذاب و بلندپروازانه که می‌توانست آینده این رشته را تضمین کند، اما اجرای آن همیشه بدون هزینه نبود. پیاتزا گاهی آن‌قدر بر جوانگرایی پافشاری کرد که از تجربه و کیفیت برخی مهره‌های بزرگ گذشت و همین مسئله در مقاطعی به تیم ملی لطمه زد. جوانگرایی اگرچه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر بود، اما در برخی بزنگاه‌ها به نظر می‌رسید توازن میان تجربه و استعدادهای تازه از دست رفته است.

حالا این فصل هم به پایان رسیده و والیبال ایران باید به فکر آینده باشد؛ آینده‌ای که اتفاقاً چندان دور نیست و دو سال پیش رو می‌تواند سرنوشت این رشته را برای یک دوره مهم المپیکی تعیین کند. دیگر فرصتی برای آزمون و خطاهای طولانی وجود ندارد. تیم ملی در شرایطی قرار دارد که بیش از هر چیز به یک انتخاب درست، برنامه‌ریزی دقیق و مربی‌ای در تراز والیبال ایران نیاز دارد.

مربی بعدی باید هم توانایی ساختن نسل جدید را داشته باشد و هم بداند چگونه از سرمایه‌های باتجربه والیبال ایران استفاده کند. مهم‌تر از همه، مأموریت نخست او باید روشن باشد: بازگرداندن ثبات و اعتبار به تیم ملی و نهایی کردن سهمیه حضور در المپیک. والیبال ایران در این مقطع به یک نام بزرگ و یک پروژه جدی نیاز دارد؛ انتخابی که نباید قربانی ملاحظات مقطعی و تصمیم‌های شتاب‌زده شود. پس از پایان دوران پیاتزا، حالا نوبت تصمیمی بزرگ برای آینده والیبال ایران است.