سینماپرس: «علی خالدی» با انتقاد از بی توجهی نهادهای حاکمیتی در زمینه تجهیز دفاتر شهرستانی خود گفت: یکی از وظایف حاکمیت این است که فرایند ساخت فیلم کوتاه را برای فیلم‌سازان شهرستانی تسهیل کند. من استعدادهای بسیار خوبی را در شهرستان‌ها می‌بینم که امکانات لازم برای ساخت فیلم کوتاه را در اختیار ندارند. به هر حال، هرچقدر هم ایده شما جذاب باشد، اگر امکانات مناسبی نداشته باشید، اثر شما آن‌طور که باید دیده نمی‌شود. در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، تعداد زیادی از فیلم‌ها در تهران ساخته شده‌اند، زیرا امکانات لازم برای تولید در این شهر فراهم است. من هم در شهرستان فیلم ساخته‌ام، اما اثرم به دلیل برخوردار نبودن از امکانات مناسب، آن‌طور که باید دیده نشد.
«علی خالدی» کارگردان فیلم کوتاه «متروک» به عنوان یکی از فیلم های حاضر در بخش ملی چهل و سومین جشنواره فیلم کوتاه تهران با اشاره به ضعف عنصر فیلمنامه در افول آثار کوتاه، اظهار داشت: پاشنه آشیل بسیاری از فیلم‌های کوتاه، فیلمنامه آن‌هاست. شما می‌توانید یک فیلمنامه خوب را به فیلمی بد تبدیل کنید، اما نمی‌توانید از یک فیلمنامه بد، فیلم خوبی بسازید. من فیلم‌های زیادی را می‌بینم و با خودم فکر می‌کنم که اصلاً چرا سراغ ساخت چنین فیلمی رفته‌اند و این هزینه‌های سنگین را صرف آن کرده‌اند.
وی افزود: به نظرم، گاهی فیلم‌سازان صرفاً برای اینکه رزومه‌ای برای خودشان جمع کنند، فیلم می‌سازند، بدون اینکه به اندازه کافی روی فیلمنامه کار کرده باشند. فیلمنامه خود من شاید نزدیک به ۲۰ بار بازنویسی شده است؛ از دیگران نظر می‌گرفتم و دوباره آن را بازنویسی می‌کردم. به نظرم، مهم‌ترین بخش فیلم‌سازی، فیلمنامه است.
خالدی با بیان این مطلب که واقعیت این است که چه در نوشتن و چه در تماشای فیلم، چیزی که برای من جذابیت دارد، این است که کاری انجام دهم که تماشاگر از خودش بپرسد اگر جای آن شخصیت بود، چه تصمیمی می‌گرفت؛ تصریح نمود: این مسئله برای من اهمیت زیادی دارد. امروز دیگر مخاطبان فیلم کوتاه صرفاً فیلم‌سازان نیستند، بلکه افراد عادی جامعه نیز به تماشای این آثار می‌نشینند. من خودم اهل خوزستان هستم و در شهرستان رامهرمز و دیگر مناطق خوزستان، چندین سال است که هر دوشنبه جلسات نقد و بررسی فیلم کوتاه برگزار می‌کنیم. در میان مخاطبان این جلسات، از زنان خانه‌دار گرفته تا کارمندان و مغازه‌داران حضور دارند. حتی با پسری ۱۴ ساله مواجه شدم که شناختی از گستردگی دنیای سینمای کوتاه نداشت، اما به تماشای فیلم‌ها می‌آمد و از آن‌ها لذت می‌برد.
کارگردان فیلم کوتاه «پیتاژ» با انتقاد از این نگاه که سینمای کوتاه مسیری برای رسیدن به سینمای بلند است؛ بیان کرد: به نظرم، سینمای کوتاه به‌خودی‌خود قالبی مستقل از سینمای بلند است و حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. بنابراین، اشتباه است که صرفاً به آن به چشم پلی برای ورود به سینمای بلند نگاه کنیم.
این سینماگر با انتقاد از بی توجهی نهادهای حاکمیتی در زمینه تجهیز دفاتر شهرستانی خود اظهار داشت: یکی از وظایف حاکمیت این است که فرایند ساخت فیلم کوتاه را برای فیلم‌سازان شهرستانی تسهیل کند. من استعدادهای بسیار خوبی را در شهرستان‌ها می‌بینم که امکانات لازم برای ساخت فیلم کوتاه را در اختیار ندارند. به هر حال، هرچقدر هم ایده شما جذاب باشد، اگر امکانات مناسبی نداشته باشید، اثر شما آن‌طور که باید دیده نمی‌شود.
او ادامه داد: در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، تعداد زیادی از فیلم‌ها در تهران ساخته شده‌اند، زیرا امکانات لازم برای تولید در این شهر فراهم است. من هم در شهرستان فیلم ساخته‌ام، اما اثرم به دلیل برخوردار نبودن از امکانات مناسب، آن‌طور که باید دیده نشد.
وی متذکر شد: ما در شهرستان نه دوربین مناسبی داریم و نه تجهیزات صدابرداری؛ حتی برای ضبط صدا از چوب به‌عنوان بوم استفاده می‌کردیم. به نظرم، مهم‌ترین وظیفه حاکمیت این است که شرایط تولید را برای فیلم‌سازان استان‌های دیگر تسهیل کند تا آن‌ها نیز بتوانند کیفیت آثارشان را ارتقا دهند و حرف‌های بیشتری برای گفتن داشته باشند. امیدوارم روزی برسد که تعداد فیلم‌های ساخته‌شده در شهرستان‌ها از فیلم‌های تولیدشده در تهران بسیار بیشتر باشد.
«علی خالدی» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: واقعیت این است که من فیلم‌های دیگری از بچه‌ها دیده‌ام که به جشنواره راه پیدا نکرده‌اند، درحالی‌که آثاری را هم می‌بینم که کیفیت‌شان به‌مراتب پایین‌تر از آن فیلم‌هاست، اما به جشنواره راه یافته‌اند. به نظرم، در این انتخاب‌ها سلیقه نقش بسیار پررنگی داشته و در حق برخی از فیلم‌سازانی که آثارشان در جشنواره فیلم کوتاه تهران پذیرفته نشده، اجحاف شده است.