موضوع تشکیل کابینه در اراضی اشغالی بار دیگر به چالشی در اراضی اشغالی تبدیل شده که بن‌بست‌های مختلف را که با این موضوع مرتبط هستند، آشکار می‌کند.
به گزارش مشرق، نخست‌وزیر بعدی رژیم صهیونیستی پیش از آنکه با مجموعه‌ای از چالش‌های به‌هم پیوسته در حوزه سیاست خارجی از جمله روابط با آمریکا، فشارهای اروپا در زمینه شهرک‌سازی‌ها در کرانه باختری، جایگاه بین‌المللی این رژیم و ضرورت تدوین سیاست‌هایی در قبال فلسطین روبه‌رو شود، فرصت چندانی برای استقرار در مقام خود نخواهد داشت.
مهم‌تر از همه، کابینه آینده با یک معضل سیاسی محوری مواجه خواهد بود؛ چگونه می‌توان در شرایطی که فشارهای بین‌المللی رو به افزایش است، سیاست خارجی را پیش برد، آن هم در حالی که هرگونه مصالحه دیپلماتیک ممکن است به بروز بحران‌هایی در درون ائتلاف حاکم منجر شود؟
در حال حاضر روابط رژیم صهیونیستی با آمریکا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای با چالش‌های جدیدی روبروست.
مهم‌ترین چالش در واشنگتن خواهد بود؛ اگرچه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در کاخ سفید باقی می‌ماند، اما انتخابات میان‌دوره‌ای چشم‌انداز سیاسی را پیش از آغاز به کار کنگره جدید در ژانویه ۲۰۲۷ (دی ماه) دگرگون کرده است.
دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس کنگره را به دست گرفته‌اند؛ امری که محدودیت‌های تازه‌ای را برای دولت آمریکا در پیشبرد برنامه‌هایش در مجلس نمایندگان و مجلس سنا ایجاد می‌کند؛ هم‌زمان، افزایش انتقادها نسبت به رژیم صهیونیستی در بخش‌هایی از حزب دموکرات، می‌تواند روابط میان این رژیم و ساختار سیاسی آمریکا را با پیچیدگی‌هایی مواجه سازد.
رژیم صهیونیستی دهه‌ها از حمایت گسترده و دوحزبی در واشنگتن برخوردار بوده است؛ حمایتی که به این رژیم اجازه می‌دهد حتی در دوره‌های بروز اختلافات دیپلماتیک میان دو طرف، کمک‌های نظامی و همکاری‌های راهبردی خود را حفظ کند.
علاوه بر این همه احزاب اصلی رژیم صهیونیستی وعده‌های انتخاباتی داده‌اند که برای تشکیل کابینه ائتلافی باید از آنها دست بکشند.
به گزارش نشنال اینترست، انتخابات اخیر اراضی اشغالی یک تناقض ایجاد کرد؛ اردوگاه بنیامین نتانیاهو در رتبه اول قرار گرفت، اما نمی‌تواند کابینه را تشکیل دهد، در حالی که مخالفان او اکثریتی را در اختیار دارند که ممکن است نتوانند از آن استفاده کنند.
لیکود با ۲۷ کرسی بزرگترین حزب است و بلوک متحدان آن در مجموع ۵۳ کرسی دارد که هشت کرسی کمتر از ۶۱ کرسی مورد نیاز است.
مخالفان صهیونیست به ریاست گادی آیزنکوت، فرمانده سابق ارتش رژیم صهیونیستی، ۴۸ کرسی در اختیار دارند؛ احزاب عرب ۱۹ کرسی بی‌سابقه را به دست آوردند که در تئوری برای تغییر موازنه کافی است، هرچند در عمل این تغییر آشکار نیست.
این محاسبات، هفته‌های آینده را تعیین خواهد کرد؛ هر ائتلاف محتملی، کسی را مجبور به زیر پا گذاشتن وعده‌های انتخاباتی می‌کند. پرسش این نیست که چه کسی کابینه را تشکیل می‌دهد، بلکه این است که کابینه حاصل از آن چقدر بادوام و از نظر بین‌المللی معتبر خواهد بود.
نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن هر دو تشکیل کابینه را با احزاب عرب رد کردند و لیبرمن از زمان رأی‌گیری این موضوع را تکرار کرده است.
این امر آیزنکوت را با سه مسیر پرهزینه روبه‌رو می‌کند؛ او می‌تواند بدون داشتن کرسی در کابینه، به دنبال حمایت اعراب باشد، مدلی که شرکای خودش هنوز ممکن است آن را رد کنند. او می‌تواند احزاب ارتدکس افراطی را که برخی از چهره‌های آنها تمایل خود را به مذاکره نشان داده‌اند، جذب کند، اگرچه آیزنکوت قول داده است که در مورد انتخاب افراد حریدی مصالحه نکند.
او می‌تواند به دنبال توافق وحدت با لیکود باشد، که در زمان ریاست نتانیاهو آن را هم رد کرده است.
استراتژی نتانیاهو دفاعی است؛ اولویت او این است که با سلب مشروعیت از همکاری یهودیان و اعراب، ادعای دخالت خارجی در رأی اعراب و تردید در مورد اینکه آیا لیکود باید نتیجه را به رسمیت بشناسد یا خیر، رقبای خود را از میدان به در کند.
هدف اصلی نتانیاهو، چانه‌زنی طولانی مدت است، با خطر واقعی بازگشت به چرخه انتخابات تکراری که بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ پنج انتخابات به همراه داشت.
طبقه سیاسی رژیم صهیونیستی می‌داند که این امر تا چه حد مخرب بود، که خود فشار برای توافق را ایجاد می‌کند.
کابینه‌ای به ریاست آیزنکوت از نظر فکری گسترده و از نظر ساختاری ضعیف خواهد بود؛ این کابینه افکار بسیاری را در بر می‌گیرد؛ آنچه آنها را متحد می‌کند، پاسخگویی است؛ یک کمیسیون تحقیق در مورد شکست‌های اطلاعاتی پیش از طوفان الاقصی، پایان دادن به دستور کار تغییرهای قضایی و خدمت سربازی گسترده‌تر.