چشم‌ها واقعاً می‌توانند افکار انسان را آشکار کنند، اما لازم نیست بیش از حد نگران این موضوع باشید. پژوهشگران ژاپنی معتقدند تغییرات ظریف چشم‌ها، به‌جای استفاده در بازجویی‌ها، می‌توانند اطلاعات ارزشمندی در اختیار دانشمندان علوم اعصاب قرار دهند. بر اساس یافته‌های آن‌ها که اخیراً در نشریه علمی iScience منتشر شده، بررسی تفاوت واکنش‌های فیزیولوژیکی هنگام
چشم‌ها واقعاً می‌توانند افکار انسان را آشکار کنند، اما لازم نیست بیش از حد نگران این موضوع باشید.
پژوهشگران ژاپنی معتقدند تغییرات ظریف چشم‌ها، به‌جای استفاده در بازجویی‌ها، می‌توانند اطلاعات ارزشمندی در اختیار دانشمندان علوم اعصاب قرار دهند. بر اساس یافته‌های آن‌ها که اخیراً در نشریه علمی iScience منتشر شده، بررسی تفاوت واکنش‌های فیزیولوژیکی هنگام گفتار درونی و صحبت کردن با صدای بلند می‌تواند به درک بهتر موضوعاتی مانند رشد زبان در کودکان و میزان تأثیرگذاری گفت‌وگوهای انگیزشی در ذهن کمک کند.
برای بررسی این موضوع، گروهی از پژوهشگران دانشگاه تسوکوبا در جزیره هونشو ژاپن، ده‌ها داوطلب را در مجموعه‌ای از آزمایش‌های ساده شمارش شرکت دادند. ابتدا واکنش افراد در حالت استراحت و زمانی که به موضوع خاصی فکر نمی‌کردند، به‌عنوان وضعیت کنترل ثبت شد.
سپس از آن‌ها خواستند اعداد را به‌ترتیب بشمارند، ترکیب عدد و اسم را بیان کنند، مانند یک سگ و دو سگ، و اعداد را با فاصله‌های مشخص بر زبان بیاورند، مانند یک، سه و پنج. شرکت‌کنندگان تمام این فعالیت‌ها را هم در سکوت و هم با صدای بلند انجام دادند. پژوهشگران در هر مرحله، تغییرات اندازه مردمک چشم آن‌ها را با دقت زیر نظر گرفتند.
نتایج آزمایش‌ها ظریف، اما قابل‌توجه بودند. هنگام انجام تمام تکالیف گفتاری با صدای بلند، مردمک چشم شرکت‌کنندگان گشاد شد؛ اما واکنش چشم‌ها هنگام گفتار درونی، بسته به نوع فعالیت متفاوت بود. زمانی که داوطلبان در ذهن خود اعداد را به‌ترتیب می‌شمردند، مردمک چشم آن‌ها تنگ‌تر شد.
در مقابل، هنگام شمارش اعداد با فاصله‌های مشخص، مردمک‌ها گشاد شدند و در فعالیت مربوط به ترکیب عدد و اسم، هیچ تغییر محسوسی در اندازه آن‌ها مشاهده نشد. با وجود این تفاوت‌ها، میزان تغییر اندازه مردمک در تمام فعالیت‌های گفتار درونی کمتر از زمانی بود که افراد با صدای بلند صحبت می‌کردند.
گروه پژوهشی در جمع‌بندی نتایج خود گفت:
یافته‌های این پژوهش از فرض اولیه ما مبنی بر ایجاد واکنش‌های یکسان در مردمک چشم هنگام گفتار درونی و گفتار آشکار پشتیبانی نمی‌کنند. در هر سه آزمایش، صحبت کردن با صدای بلند به‌طور مداوم باعث گشاد شدن مردمک‌ها شد، درحالی‌که گفتار درونی چنین واکنش ثابتی ایجاد نکرد.
مجموع داده‌های به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که گفت‌وگوی درونی صرفاً نسخه‌ای غیرکلامی از صحبت کردن با صدای بلند نیست، بلکه نوعی فرایند ارتباطی مستقل به شمار می‌رود که ظاهراً با سطح پایین‌تری از برانگیختگی مغز ارتباط دارد. اگر پژوهش‌های آینده نیز این نتیجه را تأیید کنند، اندازه‌گیری تغییرات مردمک چشم می‌تواند به ابزاری ارزشمند برای بررسی زبان درونی و فرایندهای فکری تبدیل شود.
این روش به‌ویژه برای مطالعه رشد زبانی کودکان خردسال و نوزادان اهمیت دارد؛ زیرا آن‌ها هنوز توانایی کافی برای توضیح دقیق تجربه‌ها و افکار خود به بزرگسالان را ندارند. در چنین شرایطی، بررسی واکنش‌های فیزیولوژیکی چشم می‌تواند سرنخ‌هایی درباره فعالیت‌های ذهنی آن‌ها در اختیار دانشمندان قرار دهد.