برونو فرناندس در همان روزی که منچستریونایتد مائوریسیو پوچتینو را به‌عنوان سرمربی جدید خود معرفی کرد، دومین پیشنهاد تمدید قرارداد باشگاه را رد کرد تا مربی آرژانتینی پیش از نخستین جلسه تمرینش در کارینگتون، با یکی از مهم‌ترین پرونده‌های تیم روبه‌رو شود.
به گزارش ایلنا، مائوریسیو پوچتینو قرار است چهارشنبه آینده وارد منچستر شود و تنها چند روز بعد تیمش را در ورزشگاه آنفیلد مقابل لیورپول هدایت کند. او در شرایطی مسئولیت منچستریونایتد را برعهده گرفته که این تیم از ده مسابقه ابتدایی لیگ برتر فقط هشت امتیاز کسب کرده و در رتبه هجدهم جدول قرار دارد. اما در میان تمام مشکلات فنی و مدیریتی باشگاه، آینده برونو فرناندس به یکی از مهم‌ترین مسائل سرمربی جدید تبدیل شده است.
کاپیتان پرتغالی یونایتد که فصل گذشته با ثبت ۲۱ پاس گل و کسب عنوان بهترین بازیکن سال اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای انگلیس، یکی از بهترین فصل‌های دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشت، حالا در ۳۲ سالگی به ماه‌های پایانی قراردادش نزدیک می‌شود. طبق گزارش روز جمعه گاردین، او دومین پیشنهاد تمدید قرارداد باشگاه را رد کرده، هرچند مدیران یونایتد همچنان امیدوارند بتوانند برای ادامه همکاری با او به توافق برسند.
قرارداد فعلی فرناندس تا پایان فصل جاری اعتبار دارد و منچستریونایتد اختیار تمدید یک‌ساله آن را در اختیار دارد. اگر باشگاه از این بند استفاده نکند، هافبک پرتغالی از ژانویه می‌تواند با باشگاه‌های خارجی برای انتقال آزاد در تابستان آینده مذاکره کند.
این اتفاق در حالی رخ داده که فرناندس پیش از این نیز پیشنهادهایی از فوتبال عربستان و گالاتاسرای دریافت کرده بود، اما تصمیم گرفت در اولدترافورد بماند. حالا با ورود پوچتینو، مسئله فقط تمدید قرارداد نیست. سرمربی جدید باید مشخص کند کاپیتانش قرار است در چه پستی بازی کند و چه مسئولیتی در ساختار تاکتیکی تیم داشته باشد.
بازگشت برونو به پست محبوبش؟
یکی از محتمل‌ترین تغییرات منچستریونایتد با حضور پوچتینو، استفاده از سیستم ۱-۳-۲-۴ است. آرایشی که سرمربی آرژانتینی در بخش مهمی از دوران حضورش در تاتنهام و چلسی به آن علاقه داشت و می‌تواند شرایط مناسبی برای بازی برونو فرناندس در پست شماره ۱۰ ایجاد کند.
در این سیستم، دو هافبک مرکزی پشت سر فرناندس قرار می‌گیرند و او آزادی بیشتری برای حرکت میان خطوط دفاع و هافبک حریف خواهد داشت. این همان منطقه‌ای است که کاپیتان یونایتد در سال‌های گذشته بیشترین تأثیرگذاری را در آن داشته است.
برونو بازیکنی است که برای ساختن موقعیت، به فضای کافی در یک‌سوم هجومی نیاز دارد. پاس‌های عمقی، تغییر جهت بازی و شوت‌های پشت محوطه جریمه مهم‌ترین ابزارهای او هستند. هرچه مجبور باشد در زمین خودی مسئولیت بیشتری برای آغاز حمله برعهده بگیرد، فاصله‌اش با دروازه حریف افزایش پیدا می‌کند.
در دوران مایکل کریک، فرناندس گاهی برای دریافت توپ به مناطق عقب‌تر زمین می‌آمد و همین مسئله باعث می‌شد در بعضی مسابقات نقش او میان بازی‌سازی از عقب و حضور پشت مهاجم تقسیم شود.
پوچتینو حالا می‌تواند این مسئولیت‌ها را تفکیک کند و با سپردن بازی‌سازی اولیه به هافبک‌های مرکزی، برونو را نزدیک‌تر به محوطه جریمه حریف نگه دارد.
مشکل بزرگ؛ چه کسی پشت سر برونو بازی می‌کند؟
البته انتقال فرناندس به پست شماره ۱۰ به‌تنهایی مشکلات خط میانی یونایتد را حل نمی‌کند.
کارلوس بالبا، یکی از گزینه‌های مهم این تیم برای بازی در مرکز زمین، در حال حاضر مصدوم است و مسابقه مقابل لیورپول را از دست خواهد داد. در غیاب او، پوچتینو باید از میان کوبی ماینو، یوری تیلمانس و دیگر هافبک‌های موجود ترکیب مناسبی انتخاب کند.
ماینو توانایی حفظ توپ در فضاهای فشرده و عبور از پرس حریف را دارد. تیلمانس نیز با تجربه و کیفیت پاس‌هایش می‌تواند در انتقال توپ به مناطق هجومی مؤثر باشد. اما استفاده همزمان از این دو بازیکن، پرسش مهمی درباره پوشش فضای مقابل مدافعان ایجاد می‌کند.
منچستریونایتد در ده مسابقه لیگ برتر ۱۹ گل دریافت کرده و یکی از ضعیف‌ترین خطوط دفاعی مسابقات را در اختیار دارد. بنابراین پوچتینو نمی‌تواند صرفاً برای آزاد کردن برونو، ساختار دفاعی تیم را قربانی کند.
اگر دو هافبک مرکزی نتوانند هنگام از دست رفتن توپ فضای پشت سر فرناندس را پوشش دهند، یونایتد همچنان در ضدحملات آسیب‌پذیر خواهد بود.
به همین دلیل، انتخاب زوج خط میانی شاید حتی از تعیین پست برونو اهمیت بیشتری داشته باشد.
تجربه تاتنهام چه می‌گوید؟
پوچتینو در دوران موفق حضورش در تاتنهام از کریستین اریکسن و دله آلی به شکل‌های متفاوتی استفاده می‌کرد.
اریکسن وظیفه طراحی حملات، ارسال پاس‌های کلیدی و ارتباط میان خط میانی و مهاجمان را برعهده داشت. دله آلی نیز با حرکت به فضاهای پشت مهاجم، حضور در محوطه جریمه و استفاده از توپ‌های دوم، یکی از مهره‌های مؤثر تیم بود.
البته فرناندس دقیقاً مشابه هیچ‌کدام از این دو بازیکن نیست. او هم توانایی خلق موقعیت از فاصله دور را دارد و هم می‌تواند با حضور در محوطه جریمه به گلزنی کمک کند.
نکته مهم این است که پوچتینو در تاتنهام تلاش می‌کرد وظایف هجومی بازیکنان خلاقش را با ساختار مشخصی در مرکز زمین هماهنگ کند. در آن تیم، حضور هافبک‌هایی مانند موسی دمبله و ویکتور وانیاما به بازیکنان جلوتر اجازه می‌داد با آزادی بیشتری حمله کنند.
اگر پوچتینو بخواهد همین ایده را در منچستریونایتد اجرا کند، باید ابتدا بازیکنانی را پیدا کند که بتوانند پشت سر فرناندس تعادل ایجاد کنند.
برونو در کنار کونیا و امبومو
مسئله دیگر به بازیکنانی مربوط می‌شود که قرار است در کنار فرناندس بازی کنند.
منچستریونایتد در ترکیب خود بازیکنان هجومی متعددی دارد که تمایل دارند از کناره‌ها به مناطق مرکزی زمین حرکت کنند. ماتئوس کونیا در سمت چپ و برایان امبومو در سمت راست، هر دو می‌توانند با حرکت به داخل زمین به دروازه حریف نزدیک شوند.
اما این ویژگی یک خطر نیز دارد. اگر برونو، کونیا و امبومو همزمان در فضاهای مرکزی حضور پیدا کنند، عرض حمله یونایتد کاهش پیدا می‌کند و تیم ممکن است در مقابل دفاع‌های فشرده با مشکل مواجه شود.
در این شرایط، مدافعان کناری باید عرض زمین را تأمین کنند. موضوعی که با سبک مربیگری پوچتینو هماهنگ است، چرا که او در تیم‌های قبلی خود از مدافعان کناری برای پیشروی و ایجاد موقعیت استفاده می‌کرد.
پاتریک دورگو در سمت چپ و دیوگو دالو در سمت راست می‌توانند چنین مسئولیتی داشته باشند، اما پیشروی آنها باید با پوشش مناسب هافبک‌ها همراه شود.
در واقع، پوچتینو برای استفاده بهتر از توانایی‌های برونو، باید حرکت چهار یا پنج بازیکن دیگر را نیز هماهنگ کند. مسئله‌ای که نشان می‌دهد جایگاه کاپیتان در زمین صرفاً به انتخاب یک پست محدود نیست.
بازیکنی که با کریک اختلاف فنی داشت
یکی از نکات جالب درباره وضعیت فرناندس، انتقاد او از شیوه بازی منچستریونایتد در هفته‌های پایانی حضور کریک است.
طبق گزارش گاردین، کاپیتان یونایتد پس از شکست مقابل کومو در لیگ قهرمانان اروپا از تصمیمات تاکتیکی سرمربی وقت تیم انتقاد کرده بود. اتفاقی که در کنار نتایج ضعیف، نشان می‌داد فضای رختکن و کادر فنی چندان آرام نیست.
البته این موضوع به معنای درخواست فرناندس برای اخراج کریک نبود، اما نشان می‌دهد او درباره نحوه استفاده از بازیکنان و ساختار تیم دیدگاه مشخصی دارد.
پوچتینو که در طول دوران مربیگری خود به مدیریت روابط با بازیکنان شناخته شده، حالا باید ارتباط مناسبی با مهم‌ترین بازیکن و کاپیتان تیمش برقرار کند.
فرناندس از نظر فنی یکی از ارزشمندترین بازیکنان یونایتد است و از نظر جایگاه در رختکن نیز نقش مهمی دارد. به همین دلیل، تصمیم درباره آینده او فقط یک مسئله تاکتیکی یا قراردادی نخواهد بود.
دو راه پیش روی پوچتینو
سرمربی جدید منچستریونایتد در عمل دو انتخاب اصلی برای استفاده از فرناندس دارد.
راه نخست، بازگرداندن او به پست شماره ۱۰ در سیستم ۱-۳-۲-۴ است. این انتخاب می‌تواند توانایی‌های هجومی برونو را بیشتر نمایان کند، اما به حضور دو هافبک مرکزی باکیفیت و منظم نیاز دارد.
راه دوم، استفاده از سیستم ۳-۳-۴ است که پوچتینو در تیم آمریکا نیز به آن علاقه نشان داده است. در این آرایش، فرناندس می‌تواند یکی از دو هافبک جلوتر از بازیکن تدافعی باشد و علاوه بر بازی‌سازی، مسئولیت بیشتری در پرس و بازپس‌گیری توپ داشته باشد.
انتخاب دوم به برونو اجازه می‌دهد از مناطق عقب‌تر در حملات شرکت کند، اما ممکن است بخشی از آزادی او در نزدیکی محوطه جریمه را کاهش دهد.
در هر دو حالت، مهم‌ترین مسئله ایجاد تعادل میان خلاقیت فرناندس و نیاز تیم به استحکام دفاعی است.
قرارداد برونو، آزمون نخست مدیریت جدید
در کنار مسائل فنی، باشگاه نیز باید برای آینده کاپیتانش تصمیم بگیرد.
فرناندس ۳۲ ساله است و قرارداد بلندمدت با بازیکنی در این سن، طبیعتاً برای مدیران باشگاه ملاحظات مالی و ورزشی دارد. از سوی دیگر، از دست دادن بازیکنی که فصل گذشته ۲۱ پاس گل ثبت کرده، می‌تواند ضربه بزرگی به کیفیت هجومی تیم وارد کند.
ورود پوچتینو شاید در مذاکرات تمدید قرارداد نیز تأثیرگذار باشد. اگر فرناندس احساس کند در برنامه‌های سرمربی جدید نقش محوری دارد، احتمال ادامه همکاری افزایش پیدا می‌کند. البته تا این لحظه هیچ نشانه قطعی از تغییر تصمیم او درباره پیشنهادهای باشگاه وجود ندارد.
منچستریونایتد اکنون با دو مسئله همزمان روبه‌رو است. از یک طرف باید تیمی را که در منطقه سقوط قرار گرفته نجات دهد و از طرف دیگر، درباره آینده بازیکنی تصمیم بگیرد که طی سال‌های اخیر یکی از مهم‌ترین مهره‌هایش بوده است.
پوچتینو در نخستین روزهای حضورش در کارینگتون احتمالاً فرصت زیادی برای ایجاد تغییرات بزرگ نخواهد داشت، اما یک تصمیم می‌تواند مسیر تیمش را مشخص کند: اینکه برونو فرناندس را به مرکز حملات برگرداند یا همچنان بخشی از مسئولیت ساختن بازی از عقب زمین را به او بسپارد.
پاسخ این پرسش، علاوه بر شکل بازی منچستریونایتد، ممکن است بر آینده کاپیتان پرتغالی در اولدترافورد نیز تأثیر بگذارد.