تهدید نیرو‌های نظامی در میانه جنگ، حالا صدای اعتراض را از اردوگاه اصولگرایان هم بلند کرده است؛ واکنشی که ابعاد نگران‌کننده‌تری از رفتار تندرو‌ها را به میان م...
اقتصاد‌آنلاین: تهدید نیرو‌های نظامی در میانه جنگ، حالا صدای اعتراض را از اردوگاه اصولگرایان هم بلند کرده است؛ واکنشی که ابعاد نگران‌کننده‌تری از رفتار تندرو‌ها را به میان می‌کشد.
در روز‌هایی که نیرو‌های مسلح و نهاد‌های امنیتی کشور درگیر تامین امنیت و دفاع از ایران هستند، عده‌ای به جای همراهی، کار را به تهدید سپاه و تعیین ضرب‌الاجل رسانده‌اند؛ رفتاری که دیگر نمی‌توان آن را هیجان و ناآگاهی دانست.
ماجرا از جایی تلخ‌تر می‌شود که یکی از نیرو‌های سپاه در ستاد کل، با لحنی دوستانه و برادرانه از تجمع‌کنندگان می‌خواهد به دلیل خطرات امنیتی، محل تجمع را ترک کنند؛ اما پاسخ یکی از افراد حاضر در تجمع، تهدیدآمیز است؛ اگر تا ۲۴ ساعت دیگر انتقام تهدید رهبر را نگیرید، اینجا را بیت‌الاحزان می‌کنیم!
واقعا این چه منطقی است؟ نیرو‌هایی که در شرایط جنگی مسئول حفاظت از امنیت کشورند، باید به جای انجام ماموریت خود، پاسخگوی ضرب‌الاجل و تهدید کسانی باشند که حتی حاضر نیستند هشدار امنیتی را بشنوند؟
این دیگر مطالبه‌گری نیست؛ عبور آشکار از مرز مسئولیت‌پذیری است. سپاه و نیرو‌های مسلح برای دفاع از همین کشور و همین مردم در میدان هستند و هزینه این دفاع را با جان خود و خانواده‌هایشان می‌پردازند.
اختلاف‌نظر درباره شیوه پاسخ نظامی، زمان عملیات یا تصمیم‌های فرماندهان و تهدید نیرو‌های نظامی، آن هم در نزدیکی ستاد کل و در شرایط جنگی، نه شجاعت است و نه انقلابی‌گری. کسی که از نیرو‌های مسلح انتقام می‌خواهد، دستکم باید بداند تهدید و ارعاب همان نیرو‌ها چه نسبتی با ادعای دفاع از کشور دارد.
البته نمی‌توان همه این رفتار‌ها را با عنوان هیجان و ناآگاهی توجیه کرد. وقتی هشدار امنیتی با تهدید پاسخ داده می‌شود، وقتی به جای اعتماد به نیرو‌های مسئول، برای آنها ضرب‌الاجل تعیین می‌کنند و وقتی هر تصمیمی که مطابق میل یک جمع نباشد، بهانه‌ای برای توهین و تخریب می‌شود، باید احتمال رفتارهای آگاهانه و هدفمند را هم جدی گرفت. به ویژه آنکه در ماه‌های اخیر، پرونده‌هایی از نفوذ و جاسوسی افرادی با ظواهر و ادعا‌های پرطمطراق انقلابی مطرح شده است.
البته این موضوع به تنهایی دلیلی برای متهم کردن افراد حاضر در این تجمع نیست، اما یک هشدار جدی است. در فضای جنگی، هر رفتار تحریک‌آمیزی را نباید بی‌ضرر و خودجوش فرض کرد.
اگر کسی به تصمیم فرماندهان اعتراض دارد، راه نقد و مطالبه روشن است؛ اما تهدید سپاه و هتاکی به نیرو‌های دفاعی کشور، آن هم زمانی که امنیت همین تجمع‌کنندگان نیز بر عهده نیرو‌های مسلح است، چه معنایی دارد؟
انقلابی‌گری با فریاد و تهدید سنجیده نمی‌شود. نمی‌شود از یک طرف خود را مدافع ایران و رهبر انقلاب معرفی کرد و از طرف دیگر، نیرو‌های مدافع کشور را زیر فشار و تهدید برد. این رفتار نه دفاع از نظام است و نه کمک به کشور؛ فقط شکاف می‌سازد و در روزگار جنگ، این شکاف دقیقا همان چیزی است که دشمن از آن سود می‌برد.