حوزه/ حوزه‌های علمیه سرشار از «گنجینه‌های معرفتی» هستند که ظرفیت بالایی برای پاسخگویی به نیازهای تمدنی دارند. آیت‌الله حائری شیرازی با استفاده از تمثیلِ «گندم و نان»، این ظرفیت‌ها را بستری غنی برای تولید علوم انسانیِ دینی می‌داند
به گزارش خبرگزاری حوزه، پرسش بنیادین در نظامِ حکمرانی دینی این است: چگونه می‌توانیم آموزه‌های غنیِ اسلام را که چون بذری ارزشمند در اختیار داریم، به نانِ سفره مردم (مدل‌های اجرایی و ساختارهای علمی) تبدیل کنیم؟ این موضوع که دغدغه‌ای مشترک میانِ اندیشمندان و کارگزاران است، با بیانی شیوا، عمیق و تمثیلی از سوی مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی واکاوی شده است که در ادامه می‌خوانیم.
گندم» فراوان داریم، اما «نان» کم داریم!
حوزۀ علمیه، الآن مواد اولیۀ خوبی دارد. #گندم بسیار خوبی دارد. بسیاری از مطالب اسلام مثل گندم است اما بدون فرآوری نمی‌توان آنها را مصرف کرد؛ خصوصاً وقتی ما تشکیل حکومت می‌دهیم، نیاز داریم که احکام اسلامی را به صورت بسته‌بندی‌شده عرضه کنیم و نه فقط به صورت حلال و حرام. الآن سیلوهای ما نسبت به مطالب اسلامی پُر هستند؛ اما نانوایی‌هایمان به‌اندازۀ کافی نیست. اینکه صف نانوایی‌ها طولانی است، به علت کمبود گندم نیست؛ بلکه نانوای عالِم کم داریم.
قرآن و روایات را نمی‌شود خام مصرف کرد. باید در آسیاب خُرد شوند، بعد با آب‌های تحقیق مخلوط شوند، بعد چانه‌هایی به‌اندازۀ فهم مردم گرفته و طبخ شود. ممکن است با بهترین گندم نانی پخته شود که اگر آن را بخورند باعث زخم معده شود. نمی‌توان گفت چون گندمش خوب است، پس نانش هم خوب است!
غرب، انسان‌شناسی فاسدی دارد اما بر مبنای همان، علوم انسانی تولید می‌کند. یعنی نان مورد نیاز اهل عالَم را تولید می‌کند و مردم هم از بی‌نانی، همین را مصرف می‌کنند. اما ما نمی‌آییم حلال و حرام خودمان که گندم هستند را به صورت علوم انسانی دربیاوریم که قابل مصرف باشد. رساله عملیه، قابل اجرا در شهرداری و قوۀ قضائیه و وزارت اقتصاد نیست. مردم #نان می‌خواهند نه گندم. نانی که از گندم فاسد باشد، مصرف می‌شود اما گندم سالمی که نان نشده باشد، مصرف نخواهد شد.
آیت‌الله حائری شیرازی