حوزه/ مبلّغ مدرسه علمیه تخصصی ریحانه‌النبی اراک، در جمع بانوان در حسینیه امام صادق(ع) همزمان با ایام سوگواری شهادت حضرت فاطمه(س) با اشاره به غربت و مظلومیت آن بانوی دو عالم گفت: مظلومیت حضرت زهرا(س) نه تنها در روزهای پایانی عمر کوتاهشان، بلکه پس از رحلت پدر بزرگوارشان نیز اوج گرفت.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از اراک، آسیه اسکندری، مبلّغ مدرسه علمیه تخصصی ریحانه‌النبی اراک، عصر امروز در جمع بانوان این شهر در حسینیه امام صادق(ع) همزمان با ایام سوگواری شهادت حضرت فاطمه(س) اظهار داشت: در طول تاریخ، کمتر بانویی به اندازه حضرت فاطمه زهرا(س) در هاله‌ای از مظلومیت و غربت قرار گرفته است؛ مظلومیتی که نه تنها در روزهای پایانی عمر کوتاهشان، بلکه پس از رحلت پدر بزرگوارشان نیز اوج گرفت.
وی افزود: این بانوی دو عالم که تجسم عینی «کوثر» و «صدیقه» بود، پس از پیامبر اکرم(ص) با صحنه‌هایی مواجه شد که تاریخ هنوز از بازگویی کامل آن شرمسار است.
مبلّغ مدرسه علمیه تخصصی ریحانه‌النبی اراک تصریح کرد: بر اساس نقل مورخان و محدثان، یکی از تلخ‌ترین ابعاد این مظلومیت، هجوم به خانه وحی و ضرب و شتمی است که منجر به شهادت ایشان شد.
اسکندری در ادامه با استناد به روایتی از امام صادق(ع) گفت: پس از ماجرای فدک، عمر بن خطاب با خشم به حضرت زهرا(س) اعتراض کرد و با لگدی که به پهلوی ایشان زد، جنینشان (محسن) را سقط کرد؛ این ضربات چنان سنگین بود که حضرت را بستری کرد و پس از ۷۵ روز بیماری، به شهادت رساند.
وی خاطرنشان کرد: اما عمیق‌ترین و گویاترین نشانه این مظلومیت، وصیت خود حضرت در لحظات آخر عمر است. ایشان از همسرشان امیرالمؤمنین(ع) خواستند که شبانه و مخفیانه دفن شوند و کسانی که به ایشان ظلم کرده‌اند، بر پیکرشان نماز نخوانند.
اسکندری در پایان گفت: به همین دلیل، قبر مطهر حضرت زهرا(س) تا امروز مخفی مانده است؛ نشانه‌ای ابدی بر اینکه حقشان غصب شد و حتی در مرگ نیز به ایشان رحم نکردند.
وی افزود: این وصیت، سندی زنده بر مظلومیتی است که تاریخ نتوانست آن را انکار کند یا بپوشاند.