زن‌کشی، از بس در گزارش‌ها و خبرها تکرار شده، اهمیتش را از دست داده است. این مطالبه، مطالبه زنان به تنهایی نیست، مطالبه خانواده‌هاست، مطالبه آدم‌های این جامعه است که با چشم باز، شاهد از هم گسیختگی روانی خود و اطرافیان‌شان می‌شوند، چون یک‌سری مرد در کشور داریم که فکر می‌کنند زنان ملک طلق‌شان هستند، املاک و دارایی‌شان هستند، اسباب دست‌شان هستند، صغیرشان هستند تا هر جنایتی می‌خواهند مرتکب شوند و صدا از کسی بلند نشود.

«لطفا در برابر اخبار زن‌کشی بی‌حس نشوید» عنوان یادداشت روزنامه اعتماد به قلم غزل حضرتی است که در آن آمده:‌ این روزها اخبار زن‌‌کشی در شبکه‌های اجتماعی زیاد دیده‌می‌شود. هفته‌ای به‌طور متوسط یک خبر از قتل یک زن به‌دست همسر، پدر یا برادرش می‌شنویم. زنانی به غایت جوان و زیبا. اینکه نمایندگان محترم مجلس، بر سر تغییراتی که روی لایحه منع خشونت علیه زنان با دولت به توافق نمی‌رسند، اینکه این لایحه سال‌های سال است در کش و قوس پاسکاری بین دولت و مجلس است، یک طرف ماجراست. قسمت دیگر ماجرا این است که انتشار این اخبار که حتما به گوش مجلسیان هم می‌رسد، هیچ محرکی برای تسریع رسیدگی به این لایحه و نهایی کردنش نشده و همچنان در روی همان پاشنه‌ای می‌چرخد که از ابتدای این مجلس چرخیده است. در صحبت‌هایی که با معاون رییس‌جمهور در امور زنان و خانواده و چند نفر دیگری در این مورد داشتم، به این نتیجه رسیدم که همچنان بحث بر سر به‌کاربردن الفاظی چون خشونت است؛ مسوولان گمان می‌کنند با پاک کردن صورت مساله می‌توانند به خود بقبولانند که ناامنی برای زنان در حد کلمه خشونت نیست و می‌توان صرفا با جایگزینی عبارت «سوءرفتار » معنای مفهوم را رساند. اما مطمئنا اگر در فضایی جداگانه از آنها سوال شود که قتل درجه یک، خشونت محسوب می‌شود یا سوءرفتار، بی‌درنگ اولی را انتخاب می‌کنند. اینکه چرا اصرار بر خفیف کردن مساله و تقلیل آن به رفتارهای ناشایست دارند، ‌الله اعلم!

خبر آخری که آمد، درباره دختر دانش‌آموزی بود به نام سوگند‌صیادی، ۱۶‌ساله از کرمانشاه. مدیر مدرسه، از پدر سوگند خواسته بود برای رسیدگی به اینکه سوگند احتمالا دوست پسر دارد، به مدرسه بیاید. از آنجایی‌که سوگند شناخت کامل نسبت به پدرش داشت، از مدیر و دست‌اندرکاران مدرسه می‌خواهد از انجام این کار منصرف شوند، اما به اصرار مدیر، پدر سوگند باخبر می‌شود و به مدرسه می‌آید. در نهایت هم پدر او را با خود به خانه می‌برد. این در حالی است که سوگند به دوستانش در کلاس گفته بود «دیگه منو نمی‌بینین. » و جای دیگری گفته بود «پدرم اگه بفهمه منو میکشه.»

من تا به حال فکر می‌کردم مدیر و ناظم زمان تحصیل ما به خاطر محدودیت‌های عجیب و زیادی که داشتیم، دایم دست به برخوردهای ناهنجار و رفتارهای خشن می‌زدند. مدیران و ناظران امروز، چون از نسل خودمانند، با همه اینها مواجه بودند، می‌فهمند با دختر و پسر نوجوان چگونه برخورد کنند. یا لااقل سیستم آموزشی بعد از ۳۰ سال خودش را کمی به‌روز کرده و برخوردش با دانش‌آموز با برخورد ۳۰ سال پیش یکی نیست.

در پرونده سوگند به اینجا می‌رسم که همه ذهنیت‌هایم تخیلی بیش نبوده و نیستند. اینکه شما بدانید انتقال مساله‌ای چون داشتن دوست پسر به پدر دانش‌آموز، ممکن است دانش‌آموز را در شرایط بحرانی قرار بدهد، ممکن است او را در معرض خشونت قرار دهد، ممکن است جانش را به خطر بیندازد، و باز هم به او بگویید، یا صرفا باز کردن مسوولیت از گردن خودتان است یا بی‌اهمیت بودن جان و روان آن دانش‌آموز.

از این مساله که گریزی نیست، باید یک‌نفر غیر از خانواده باشد که بتواند دست بچه‌ها را بگیرد و هدایت‌شان کند که به مشکلات عدیده مبتلا نشوند. مشاور مدرسه دقیقا برای همین مساله استخدام می‌شود تا راه و چاه را به بچه‌ها نشان بدهد، نه اینکه با انتقال به خشن‌ترین عضو خانواده، دانش‌آموز را در معرض از دست دادن جانش قرار بدهد.

این داستان سر دراز دارد. هرچقدر ما در مملکت‌مان در برخی امور به پیشرفت و رشد چشمگیری رسیده‌ایم، در زمینه حقوق خانواده در حضیض محض به‌سر می‌بریم.

آنچه باید در این میان به شکل فوری و ویژه مورد توجه قرار بگیرد، نهایی کردن لایحه منع خشونت علیه زنان است، در دستورکار قرار دادن تغییرات اساسی در قوانین مربوط به خانواده است و رسیدگی آسیب‌شناسانه و تشکیل کمیته رسیدگی به این مساله است. زن‌کشی، از بس در گزارش‌ها و خبرها تکرار شده، اهمیتش را از دست داده است. این مطالبه، مطالبه زنان به تنهایی نیست، مطالبه خانواده‌هاست، مطالبه آدم‌های این جامعه است که با چشم باز، شاهد از هم گسیختگی روانی خود و اطرافیان‌شان می‌شوند، چون یک‌سری مرد در کشور داریم که فکر می‌کنند زنان ملک طلق‌شان هستند، املاک و دارایی‌شان هستند، اسباب دست‌شان هستند، صغیرشان هستند تا هر جنایتی می‌خواهند مرتکب شوند و صدا از کسی بلند نشود.