به اذعان یک دیپلمات سابق رژیم صهیونیستی دیگر کسی دروغ‌های دیپلماسی اسرائیلی را باور نمی‌کند.
به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم؛ «نوا هرتزل» دیپلمات بازنشسته اسرائیلی که برای مدتی مسئول ارتباط سفارت اسرائیل در واشنگتن با کنگره بود اعتراف کرد، اصلا دوست ندارد در شرایط فعلی جای دیپلمات‌های اسرائیل فعالی باشد چون دیگر کسی نمی‌تواند پاسخ‌ها و توجیه‌های آنها را باور کند.
او در مقاله‌ای که در روزنامه «زیمان یسرائیل» منتشر شد، اعتراف کرد: جنایات دولت کنونی حاکم بر (رژیم صهیونیستی) به حدی رسیده که هیچ کس قادر به توجیه آن نیست.
این دیپلمات در مقدمه نوشتارش آورده است: از زمانی که دولت کنونی چهار سال پیش قدرت را به دست گرفت، گاهی با خود تصور می‌کنم که اگر هنوز دیپلمات بودم، چگونه رفتار می‌کردم. اما به‌جای ابتکار عمل و واکنش نشان دادن، صحبت کردن و نوشتن، در تصوراتم خود را ناتوان از سخن گفتن می‌یابم.
برای مثال، چگونه می‌توان به چنین پرسشی پاسخ داد؟ «جناب سفیر، حتی پیش از انتخابات 27 اکتبر در اسرائیل، نخست‌وزیرتان تلاش کرد مشروعیت رای‌دهندگان عرب را که حدود 20 درصد از شهروندان اسرائیل را تشکیل می‌دهند، زیر سؤال ببرد. پس از آنکه آنان با مشارکتی بی‌سابقه در انتخابات شرکت کردند، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه او افرادی را در ساختار امنیتی به کار گرفته تا درباره آنان تردیدافکنی کنند.
این رفتار چگونه با ادعای دموکراتیک بودن شما سازگار است»؟
ممکن است مصاحبه‌کننده‌ای که از سابقه محروم‌سازی یهودیان در طول تاریخ آگاه است، اضافه کند: «اگر رهبر کشوری دیگر از مقام خود برای محروم کردن یهودیان از فرایند سیاسی سوءاستفاده می‌کرد، چه احساسی داشتید؟ آیا هیچ درسی نیاموخته‌اید»؟
این دیپلمات ارشد سابق که اولین سفیر رژیم صهیونیستی در منطقه بالکان هم محسوب می‌شود، نوشت: انتظار می‌رود دیپلمات‌ها بدانند چگونه از موانع عبور کنند و با موقعیت‌های دشوار کنار بیایند؛ اما واقعاً چه می‌توانید بگویید؟ آیا معتقدید همه عرب‌ها تهدیدی هستند و اسرائیل باید از خود در برابر آنان دفاع کند؟ هیچ انسان منصفی نمی‌تواند چنین ادعایی داشته باشد. از سوی دیگر، شما به‌عنوان نماینده دولت نمی‌توانید پاسخ دهید که نخست‌وزیری که برای بقای سیاسی خود مبارزه می‌کند، احتمالاً برای حفظ مقامش دست به هر کاری خواهد زد.
هر روز، تیتر روزنامه‌ها چالش‌های تازه‌ای پیش روی دیپلمات اسرائیلی قرار می‌دهند؛ توضیح دادن آنچه توضیح‌پذیر نیست. برای مثال: «اگر عملیات‌هایی که علیه ایران انجام دادید، همان‌طور که ادعا کرده‌اید موفقیت‌آمیز بوده‌اند، چرا از ضرورت ازسرگیری آنها صحبت می‌کنید؟ و اگر موفقیت‌آمیز نبوده‌اند، چرا تصور می‌کنید ازسرگیری آنها به نتایج متفاوتی منجر خواهد شد»؟
و بعد از مطرح کردن چند مورد مصداقی دیگر می‌نویسد: همه این مسائل فراتر از پرسش‌های معمول هستند؛ به‌ویژه پرسش‌هایی درباره آینده‌ای که در انتظار اسرائیل است، در مواجهه با بخشی رو به رشد که از تمام ظرفیت‌های خود برای کسب درآمد بهره نمی‌برد، و نیز درباره چشم‌انداز آینده سرزمین‌ها و ساکنان محلی که هر روز بغرنج تر می‌شوند.
و سپس اعتراف می‌کند: دفاع از سیاست‌های دولت کنونی برای نمایندگان اسرائیل در برابر کسانی که اساساً تمایل به حمایت از آن دارند، مانند برخی طیف‌های جهان یهود، محافل مشخصی از مسیحیان انجیلی و شمار اندکی از دولت‌ها آسان است. اما درباره دیگران، فقط می‌توان اتهام یهودستیزی، دورویی یا دست‌کم سوءبرداشت را مطرح کرد.
با توجه به این شرایط، شاید بهترین راهکار برای دیپلمات اسرائیلی در سال‌های اخیر، سکوت کردن بوده باشد؛ همان‌گونه که تصور می‌کنم خودم چنین می‌کنم.