عصرایران- برای بعضی افراد، شنیدن صدای زنگ تلفن یا پاسخ دادن به یک تماس ساده می تواند با نگرانی و تنش همراه باشد. این حالت که با عنوان اضطراب تلفنی شناخته می شود، به ترس یا اجتناب از مکالمات تلفنی گفته می شود و در برخی افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی بیشتر دیده می شود. البته علاقه نداشتن به تماس تلفنی به تنهایی به معنای ابتلا به این مشکل نیست.
افراد درگیر اضطراب تلفنی ممکن است تماس های ضروری را به تاخیر بیندازند، از پاسخ دادن به تلفن خودداری کنند یا پیش از تماس بارها مکالمه احتمالی را در ذهن خود مرور کنند. نگرانی درباره اشتباه کردن، قضاوت شدن یا ندانستن اینکه در لحظه چه پاسخی بدهند، از تجربه های رایج این افراد است. تپش قلب، تعریق، تنش عضلانی، تهوع و احساس تنگی نفس نیز ممکن است همراه این اضطراب باشد.
در گفت و گوی حضوری، افراد از نشانه هایی مانند حالت چهره، حرکات دست و زبان بدن برای درک بهتر منظور طرف مقابل استفاده می کنند. اما در تماس تلفنی، بخش زیادی از این نشانه ها در دسترس نیست و فرد باید تنها از طریق صدا، منظور و واکنش مخاطب را تشخیص دهد. همین موضوع ممکن است مکالمه را برای افراد مضطرب دشوارتر کند.
از سوی دیگر، پیامک فرصت بیشتری برای فکر کردن و اصلاح پاسخ فراهم می کند؛ در حالی که تماس تلفنی به واکنش سریع نیاز دارد. نگرانی از سکوت های ناخواسته، پاسخ نامناسب یا برداشت منفی مخاطب نیز می تواند این فشار روانی را افزایش دهد.
تمرین تدریجی یکی از روش های کاربردی برای کاهش این اضطراب است. می توان با تماس های کوتاه و ساده با افراد آشنا شروع کرد و به مرور سراغ مکالمات دشوارتر رفت. آماده کردن چند نکته اصلی پیش از تماس نیز کمک می کند گفت و گو با نگرانی کمتری پیش برود.
بهتر است از تماس تلفنی به طور کامل اجتناب نکنید؛ زیرا دوری مداوم از موقعیت اضطراب آور ممکن است ترس را حفظ کند. پس از هر تماس، به جای تمرکز بر اشتباهات احتمالی، به این توجه کنید که مکالمه را انجام داده اید. اگر اضطراب شدید است، تماس های ضروری را مختل می کند یا به بخش های دیگر زندگی گسترش یافته است، کمک گرفتن از روان شناس و روش هایی مانند درمان شناختی رفتاری می تواند مفید باشد.
این مطلب به منزله تشخیص پزشکی نیست و صرفا با هدف اطلاع رسانی تهیه شده است. در صورت تداوم یا شدت اضطراب، برای ارزیابی و انتخاب روش درمان مناسب با متخصص سلامت روان مشورت کنید.
