آمار و ارقام می‌گویند میانگین سنی جامعه آمریکایی، چیزی حدود ۳۹ سال است در حالی که طبق تحلیل مرکز پژوهشی «پیو» میانگین سن اعضای مجلس نمایندگان و سناتورها در آمریکا به‌ترتیب ۵۸ و ۶۵ است. اگرچه به چشم من و شما این اختلاف ۲۰ و چند ساله شاید زیاد به نظر نرسد اما نسل زدهای اهل سیاست در این کشور که حالا دارند به میانسالی می‌رسند، بر اساس همین اختلاف سن، از نظامشان به عنوان «حکومت سالمندان» یاد می‌کنند.
رکوردداران
در عالم سیاست و حکمرانی و در نگاه اول ممکن است سن و سال زیاد، برای سیاستمداران مزیت به نظر بیاید، اما واقعیت‌هایی هم وجود دارند که نشان می‌دهند با وجود تغییر نسل‌ها و یا ایجاد شکاف نسلی، ممکن است دولتمردان و حکمرانان سالمند، درک درستی از نیازها و نگاه نسل امروز نداشته باشند. از طرف دیگر وقتی رقم تفاوت سن، میان مسئولان و مردم جامعه خیلی زیاد می‌شود، دیگر نمی‌توان سالمندی را یک مزیت برای حکمرانی به حساب آورد. «بی‌بی‌سی» می‌نویسد: «در سیاست آمریکا کمتر کسی را می‌توان یافت که به اندازه «هال راجرز» دوام آورده باشد. او در انتخابات میان‌دوره‌ای برای کسب بیست‌وچهارمین دوره نمایندگی خود در مجلس نمایندگان رقابت خواهد کرد!
این جمهوری‌خواه ۸۸ ساله از سال ۱۹۸۱ وارد کنگره شد و امسال برای نامزد شدن از طرف جمهوری‌خواهان رقیبی را شکست داد که ۶۰ سال با او اختلاف سنی داشت»!
البته «راجرز» اگرچه رکورددار تعداد نمایندگی و سناتوری است، اما سالمندترین و باسابقه‌ترین نیست؛ چون چاک گرسلی نودوسه ساله که نخستین بار در سال ۱۹۵۸ وارد عالم سیاست شد، هنوز سناتور است. در ضمن پدیده سالمندی مختص به سناتورها و نمایندگان نیست؛ بلکه ترامپ هشتاد ساله، جوبایدن که در ۸۲ سالگی از سیاست کنار رفت و... هم نمادهای سالمندی در هیئت حاکمه آمریکا هستند. حکومتی که برخلاف عنوان فیلم «جایی برای پیرمردها نیست» باید برای آن از عنوان «جایی برای جوان‌ها نیست» استفاده کرد.
پول حرف اول را می‌زند
واقعاً چرا در آمریکا جوانان کمی وارد سیاست می‌شوند؟ «رایلی اوون» جمهوری‌خواه بیست‌وهفت ساله، یکی از معدود نامزدهای نسل زد، وقتی حضورش به عنوان نامزد برای کنگره تأیید شد در نخستین سخنرانی‌اش گفت: سالمندی سیاستمداران در آمریکا نشانه این است که این نظام برای آمریکا نتیجه‌ای به بار نمی‌آورد و نسل او باید به احیای «رؤیای آمریکایی» کمک کند.«اوون» که معتقد است سیاست ما هم مثل صنعت واقعاً به تحول و نوآفرینی نیاز دارد، بزرگ‌ترین چالش پیش روی خود را این واقعیت می‌داند که در سیاست آمریکا، پول واقعاً حرف اول را می‌زند! او تا امروز برای رقابت انتخاباتی ۱۵۰ هزار دلار جمع کرده در حالی که رقیب سن و سال‌دارش، با بیش از ۶ میلیون دلار پا به این رقابت گذاشته است.
سالمندی فقط مختص سیاستمداران نیست؛ بلکه در میان رأی‌دهندگان نیز این مسئله نقش مهمی دارد طوری که بررسی‌ها نشان می‌دهند بیش از ۳۰درصد افرادی که اصلاً در انتخابات شرکت نکرده و رأی نمی‌دهند جوانان هجده تا بیست‌ونه ساله هستند.«بی‌بی‌سی» می‌نویسد در هر حال سالمندی، موضوعی نگران‌کننده برای هر دو جناح سیاسی در آمریکاست و بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا باید محدودیت سنی یا آزمایش‌های سلامت برای سیاستمداران و نامزدهایی با سن بالا اعمال شود؟