سینماپرس: مریم سعادت از داوران سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودک و نوجوان با انتقاد از آثار پویانمایی که به این دوره از رویداد آمده بودند، گفت که کارهای خیلی قوی در جشنواره امسال ندیده و این سوال را مطرح کرد که چرا برخی انیمیشن‌های ایرانی اینقدر ترسناک است؟
به گزارش سینماپرس، مریم سعادت در گفت و گو با ایرنا درباره این دوره از جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان اظهار داشت: خیلی خوشحال شدم که این اتفاق روند و سیر خودش را طی می‌کند اما توقع داشتم کارهای خیلی قوی‌تر در جشنواره امسال ببینم. اصلا نمی‌دانم علت این افت کیفی چیست؟ تورم است یا موضوع دیگری؛ نمی‌دانم اما خیلی دلم می‌خواهد سال دیگر واقعا کارهای قوی‌تری ببینم.
وی افزود: نمی‌گویم کارها بد بود اما توقع دارم وقتی کسی برای کودک کار می‌سازد با حساسیت بالایی که دارد بداند کودک چه نیازهایی دارد و کارهای کودک و نوجوان چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد، اما به نظرم کارهای خیلی تخصصی و با نگاه ویژه به کودک و ساخته شده برای دل کودک در جشنواره امسال نبود.
اصلا دلم نمی‌خواهد بچه‌ها غمگین شوند
سعادت تصریح کرد: برخی فیلم‌ها هست که درباره کودک است و اصلا به نظرم باید این کارها را از بخش جشنواره جدا کرد. خیلی قدردان این کارها هستم اما معتقدم باید روند به گونه‌ای باشد که کودک این آثار را نبینند. اصلا دلم نمی‌خواهد بچه‌ها غمگین باشند و درگیر افکار امروز بزرگترها شوند. به خاطر همین دلم می‌خواهد بخش جدایی باشد که در آن، فیلم‌های درباره کودک بررسی و بهترین‌ها در این بخش انتخاب شوند و جایزه بگیرند.
وی اضافه کرد: این روند که همه فیلم‌ها را نمایش می‌دهند تا همه می‌بینند و داوران کودک بررسی می‌کنند خیلی نمی‌پسندم. دلم می‌خواهد این دو نوع آثار از یکدیگر تفکیک شود.
سعادت خاطرنشان کرد: در این دوره، همانطور که حدس می‌زدیم و پیش‌بینی می‌کردیم، اتفاق جالبی رخ داد. چیزی که توجه من را در این دوره از جشنواره خیلی جلب کرد بازی‌های خوب بازیگران کودک و نوجوان آثار بود. خیلی بازی خوب در این دوره از جشنواره دیدم، قبلا هم پیش آمده بود که داور جشنواره فیلم کودک باشم اما این بار بازی‌ها متفاوت دیدم.
بازی متفاوت بازیگر نوجوان در عروس چشمه دیدم
وی ادامه داد: امسال حقیقتا بین بازیگران کودک و نوجوان رقابتی بود که این مساله انتخاب را سخت‌تر کرده بود.
داور سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودک و نوجوان با اشاره به فیلم سینمایی «عروس چشمه» گفت: دلم می‌خواست به هر کدام از بازیگران کودک و نوجوان این فیلم جایزه بدهم. همه بازیگرانش خوب بودند. بازی خیلی خوبی از دانیال جعفری در این کار دیدم. بهتر از بازیگری‌اش، بچه خوبی است و دارد راه درست را می‌رود. بینشی دارد که باعث تقویت او در این راه می‌شود نه کندی روندش.
چرا کاراکترها و فضای انیمیشن‌های ایرانی نیست؟
سعادت همچنین درباره آثار پویانمایی این دوره از جشنواره گفت: در تولید آثار انیمیشن در سینمای ایران تلاش‌های بسیاری شده اما نمی‌دانم چرا کاراکترها و فضاها ایرانی در آثار انیمیشن ایرانی دیده نمی‌شود؟ وقتی اینقدر می‌توانیم قوی کار کنیم و خیلی از کارها هم قوی بودند، چرا ایرانی نیستند؟ نه تنها برایم سوال پیش آمد که آن را ایراد دیدم. چرا شخصیت‌ها و فضاها در آثار ایرانی، ژاپنی و کره‌ای هستند؟ اگر قرار است فیلم شاد و برای سلامت روحی و روانی کودک، کار بسازیم، خیلی قصه‌ها و خیلی کارها با برگرفتن از قصه‌های ایرانی قابلیت تولید دارد. وقتی هم یک سری فیلم می‌سازیم که می خواهیم خیلی بافت ایرانی داشته باشد چرا برخی وقت‌ها ترسناک می‌شود؟ نمی‌گویم صد درصد اما آثار گاه به سمتی می‌رود که نباید برود.
وی افزود: برخی کارها هم هست به سنت‌ها و آیین ها می‌پردازد اما سوال این است چرا این آثار نباید شاد باشد؟ این تفکیک‌ها را نمی‌فهمم. اگر قرار است یک فیلم شاد باشد چرا موضوع ندارد؟ حتی اگر خیلی شوخی‌ها در آثار دم‌دستی هم کار شده اصلا چرا فیلم موضوع ندارد؟ مگر نمی‌شود اثری شاد، موضوع محور و ایرانی باشد؟
در تئاتر بازیگر کودک بد نداریم
سعادت در عین حال درباره هفته کودک و نیاز کودک در تئاتر اظهار داشت: کودکان و نوجوانان که به سینما و تئاتر می‌آیند سعی می‌کنند عموما حرف کارگردانشان را بفهمند، مگر این که خیلی پرت باشند. آنهایی که در راستای خواسته کارگردان می‌خواهند حرکت کنند سعیشان را می‌کنند. در تئاتر هم هیچ بچه‌ای بد نیست؛ مخصوصا بچه‌هایی که برای این قبیل کارها انتخاب می‌شوند و حداقل استعداد را دارند.
وی افزود: اگر بازیگران کودک خوب نیستند کارگردان خوب هدایت نمی‌کند و از دستیار کارگردان گرفته تا دوست، فامیل هر کدام یک چیز می‌گویند. اینها باعث می‌شود که کودکان دچار چندگانگی می‌شوند و روندی را که می‌خواهد پیش ببرد، رها کند و این چند گانگی بدی است. تئاتر و سینما هم ندارد. حال، سینما راه گریزی دارد اما در تئاتر مستقیم با تماشاچی روبرو هستیم و یک بار اجرا، جای خطا ندارد.