بایرن مونیخ در شبی که بدون سرمربی خود و چند بازیکن کلیدی به میدان رفت، با شکست اتلتیکومادرید نشان داد برای فتح لیگ قهرمانان اروپا فقط به قدرت هجومی‌اش متکی نیست.
به گزارش ایلنا، وقتی بایرن مونیخ برای مسابقه با اتلتیکومادرید وارد ورزشگاه متروپولیتانو شد، شرایط چندان امیدوارکننده‌ای نداشت. ونسان کمپانی به دلیل بیماری قادر به همراهی تیمش نبود، چند بازیکن مهم به علت مصدومیت غیبت داشتند و نماینده آلمان نیز پس از دو تساوی متوالی در لیگ قهرمانان، به سه امتیاز این مسابقه نیاز داشت. با این حال، بایرن در یکی از دشوارترین ورزشگاه‌های اروپا نمایشی ارائه کرد که شاید ارزش آن از یک پیروزی معمولی بسیار بیشتر باشد.
شاگردان کمپانی در غیاب سرمربی خود با نتیجه دو بر صفر اتلتیکومادرید را شکست دادند، اما نکته مهم فقط نتیجه نبود. بایرن مقابل تیمی که با هدایت دیه‌گو سیمئونه به انسجام دفاعی و استفاده از کوچک‌ترین اشتباه حریف شهرت دارد، هم موقعیت ساخت، هم با پرس هماهنگ به گل رسید و هم اجازه نداد میزبان فرصت‌های خطرناک زیادی ایجاد کند.
این همان تغییری است که می‌تواند بایرن را به یکی از مدعیان جدی قهرمانی اروپا تبدیل کند. تیم آلمانی در فصل‌های گذشته بارها به دلیل اشتباهات دفاعی از لیگ قهرمانان کنار رفته بود. طبق گزارش رویترز، بایرن در هر یک از چهار حذف اخیر خود از این رقابت‌ها، در مجموع دو مسابقه رفت و برگشت حداقل چهار گل دریافت کرده بود. آماری که نشان می‌داد قدرت هجومی بالا همیشه برای موفقیت در اروپا کافی نیست.
اما سه‌شنبه‌شب در مادرید، داستان متفاوت بود. اتلتیکومادرید پیش از این مسابقه در ۹ بازی متوالی شکست نخورده و هشت پیروزی به دست آورده بود. تیم سیمئونه همچنین در ۱۶ مسابقه خانگی قبلی خود مقابل حریفان آلمانی در رقابت‌های اروپایی شکست نخورده بود. با وجود این، بایرن نه‌تنها این روند را متوقف کرد، بلکه در بیشتر دقایق مسابقه کنترل جریان بازی را در اختیار داشت.
نکته جالب اینکه بایرن برای رسیدن به این پیروزی، از بسیاری از مهره‌های هجومی مهم خود محروم بود. جمال موسیالا، لوئیس دیاز، سرژ گنابری و اسماعیل صیباری به دلیل مصدومیت در دسترس نبودند. مایکل اولیسه نیز با وجود مشکل زانو در ترکیب قرار گرفت و آلفونسو دیویس در پستی جلوتر از جایگاه معمول خود بازی کرد.
روی نیمکت هم خبری از ونسان کمپانی نبود. سرمربی بلژیکی پس از آنکه در تمرین تیم دچار مشکل جسمانی شد و مدتی در بیمارستان بستری بود، همچنان دوران نقاهت را پشت سر می‌گذارد. به همین دلیل آرون دنکس، دستیار او، مسئولیت هدایت بایرن را در این مسابقه بر عهده داشت.
با این حال، غیبت سرمربی باعث تغییر هویت تیم نشد. بایرن همچنان به دنبال مالکیت توپ، فشار روی بازیکنان حریف و بازی در نیمه زمین اتلتیکو بود. تفاوت اصلی در این بود که بازیکنان هنگام از دست دادن توپ نیز به‌خوبی سازمان‌دهی می‌شدند و اجازه نمی‌دادند اتلتیکو از فضای پشت خط دفاعی استفاده کند.
سیمئونه برای مهار بایرن برنامه مشخصی داشت. مدافعان اتلتیکو تلاش می‌کردند فضای حرکت هری کین، مایکل اولیسه و آلفونسو دیویس را محدود کنند. کین به‌سختی در موقعیت شوت‌زنی قرار می‌گرفت، اولیسه زیر فشار مدافعان بود و دیویس نیز نمی‌توانست به‌آسانی از سرعت خود در کناره زمین استفاده کند.
اما همین تمرکز روی ستاره‌های هجومی بایرن، فضای بیشتری در اختیار سایر بازیکنان قرار داد. دایو اوپامکانو و کنراد لایمر بارها در پیشروی توپ و ایجاد موقعیت نقش داشتند و نشان دادند که بایرن برای حمله کردن فقط به مهاجمان مشهورش وابسته نیست.
در نیمه نخست، لئونارت کارل یک فرصت مناسب را از دست داد و هری کین نیز نتوانست از موقعیت‌های خود استفاده کند. با این حال، بایرن صبور ماند و در نیمه دوم پاداش برتری‌اش را گرفت.
دقیقه ۵۴، فشار بایرن روی مدافعان اتلتیکو نتیجه داد. لئونارت کارل در محوطه جریمه توپ را از روبن لو نورمان گرفت و با ضربه‌ای دقیق، یان اوبلاک را مغلوب کرد. گلی که حاصل یک حرکت فردی صرف نبود، بلکه از اصرار بازیکنان بایرن برای بازپس‌گیری توپ در نزدیک‌ترین فاصله به دروازه حریف شکل گرفت.
۲۰ دقیقه بعد، صحنه‌ای مشابه تکرار شد. بایرن بار دیگر با پرس هماهنگ، اتلتیکو را در منطقه‌ای خطرناک وادار به از دست دادن توپ کرد. هری کین در ادامه توپ را به کنراد لایمر رساند و مدافع اتریشی با ضربه‌ای محکم گل دوم را به ثمر رساند.
این دو گل، خلاصه‌ای از مهم‌ترین ویژگی بایرن در این مسابقه بودند. تیمی که حتی وقتی مهاجمان اصلی‌اش فضای کافی برای درخشش ندارند، با فشار گروهی و استفاده از بازیکنان دیگر راه رسیدن به دروازه را پیدا می‌کند.
در سوی دیگر زمین، عملکرد مدافعان نیز به همان اندازه اهمیت داشت. اوپامکانو و جاناتان تاه در قلب خط دفاعی اجازه ندادند خولیان آلوارس و الکساندر سورلوث موقعیت‌های زیادی ایجاد کنند. مانوئل نویر نیز در بازگشت به ترکیب اصلی، شب نسبتاً آرامی را پشت سر گذاشت.
آرون دنکس پس از مسابقه، مهم‌ترین دلیل موفقیت تیمش را همین همکاری گروهی دانست و گفت: «از شیوه‌ای که همه بازیکنان کنار یکدیگر دفاع کردند و توانستیم کلین‌شیت کنیم، بسیار راضی هستیم. امشب همه‌چیز درباره عملکرد جمعی و روحیه این گروه بود. اینکه در شرایط سخت کنار هم قرار بگیریم و در چنین ورزشگاه دشواری نتیجه بگیریم.»
این پیروزی برای بایرن از نظر جدول لیگ قهرمانان نیز اهمیت زیادی داشت. نماینده آلمان در سه مسابقه ابتدایی پنج امتیاز گرفته بود و پس از تساوی مقابل وایکینگ و آرسنال، برای افزایش شانس حضور در جمع هشت تیم برتر به برد نیاز داشت. حالا با سه امتیاز مادرید، بایرن یک قدم مهم به صعود مستقیم به مرحله یک‌هشتم نهایی نزدیک‌تر شده است.
اما شاید مهم‌ترین پیام مسابقه برای رقبای اروپایی بایرن باشد. این تیم در حالی توانست اتلتیکومادرید را در خانه‌اش شکست بدهد که هنوز از تمام ظرفیت هجومی خود استفاده نمی‌کند. بازگشت بازیکنانی مانند موسیالا و لوئیس دیاز می‌تواند قدرت حمله بایرن را افزایش بدهد، در حالی که ساختار دفاعی این تیم نیز نشانه‌هایی از پیشرفت نشان داده است.
البته بایرن هنوز تیمی بی‌نقص نیست. در برخی مقاطع مسابقه سرعت حملاتش پایین می‌آید و نبود بازیکنان سرعتی در خط جلو، گزینه‌های کمتری برای شکستن دفاع‌های فشرده باقی می‌گذارد. با این حال، آنچه در مادرید اتفاق افتاد نشان داد این تیم می‌تواند حتی بدون نمایش هجومی خیره‌کننده نیز مقابل حریفی بزرگ به پیروزی برسد.
نکته نمادین ماجرا این است که ورزشگاه متروپولیتانو میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا در پایان فصل خواهد بود. بایرن سه‌شنبه‌شب در همان ورزشگاهی پیروز شد که امیدوار است چند ماه دیگر برای فتح جام به آن بازگردد.
شاید هنوز برای معرفی بایرن به‌عنوان مدعی اصلی قهرمانی زود باشد، اما پیروزی مقابل اتلتیکومادرید یک هشدار جدی برای سایر تیم‌های اروپایی داشت: تیم کمپانی فقط برای گل زدن ساخته نشده است. بایرن حالا می‌خواهد نشان بدهد دفاع کردن را هم به اندازه حمله کردن بلد است.