مجیدی: واقعاً فکر می‌کنید جرم مردم ما چیست؟ جرم مردم ما این است که فقط می‌خواهند استقلال داشته باشند. زیر ظلم و استعمار نباشند و مردم ما برای همین مبارزه می‌کنند و تا آخر هم خواهند ایستاد
جوان آنلاین: معمولاً روی صحنه جشنواره‌های بین‌المللی، از فیلم، گروه سازنده، دشواری‌های تولید و لذت رسیدن به جایزه سخن گفته می‌شود، اما گاهی هنرمندان بزرگ هنگام دریافت چنین جایزه‌ای از مسائل انسانی و دغدغه‌های مهم‌تر سخن به زبان می‌آورند. این هنرمندان با سخنرانی کوتاه فارغ از تعارفات و تشریفات رایج، از مردمی سخن می‌گویند که صدایشان در هیاهوی اخبار و منازعات سیاسی کمتر شنیده می‌شود. مجید مجیدی در سی‌ویکمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان، چنین مسیری را انتخاب کرد و از درد‌ها و رنج‌های مردم ایران در یک سال اخیر سخن گفت.
مجید مجیدی برنده جایزه بزرگ جشنواره «بوسان» برای فیلم «غذای نیمروز» شد. بردن این جایزه برای سینمای ایران اتفاق بزرگ و مهمی است. جشنواره بوسان یکی از رویداد‌های شناخته‌شده سینمای آسیاست و حضور فیلمسازان کشور‌های مختلف در آن، امکان مواجهه سینمای ایران با مخاطبان و رسانه‌های بین‌المللی را فراهم می‌کند.
فیلم «غذای نیمروز» نیز در چنین فضایی در سطح جهانی به نمایش درآمد و در نهایت جایزه بزرگ جشنواره را به دست آورد. موفقیت «غذای نیمروز» به خودی خود فرصت خوبی برای معرفی سینمای ایران به شمار می‌آید، اما برای مردم ایران مهم‌تر از همه، سخنان مجیدی هنگام دریافت جایزه بود.
صحبت از شهادت دانش‌آموزان مینابی
مجیدی پس از دریافت جایزه بزرگ سی‌ویکمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان ۲۰۲۶ در سخنانی از خانواده و گروه سازنده فیلمش تشکر کرد و گفت: قبل از شروع این فیلم متأسفانه مادرم را که همیشه پشتوانه ما بود از دست دادم، اما انرژی و دعای او در فیلم بود و باعث شد نقش مادر فیلم که یک نابازیگر آن را اجرا می‌کند به خوبی ایفا شود.
مجیدی در ادامه گفت: در آخر می‌خواهم که این جایزه را با افتخار تقدیم کنم به مردم شجاع و دلیر ایران که شجاعانه در طول سالیان سال ایستادگی کردند و زیر بار ظلم نرفتند و همچنان مقاومت می‌کنند.
مجیدی ابراز امیدواری کرد جهان روزی شاهد این باشد که دیگر جنگی وجود نداشته باشد و مردم جهان در صلح، آرامش و توأم با عشق، یگانگی و برادری بتوانند در کنار هم زندگی کنند. به امید آن روز که جهان پر از عشق و دوستی باشد.
وی با اشاره به حملات امریکایی علیه ایران و مدرسه «شجره طیبه» میناب ادامه داد: روز اول حمله فقط ۱۶۸ کودک بی‌گناه در یک مدرسه‌ای بمباران شدند و اینها قطعه قطعه شدند؛ طوری که جنازه برخی از این بچه‌ها هیچ وقت پیدا نشد، آنهایی هم که پیدا شد، همه قطعه قطعه شدند.
مجیدی گفت: حدود ۱۵۰ هزار خانه، فقط مسکونی، از دانشگاه بگیرید، مدرسه بگیرید، بیمارستان را بمباران کردند و چهار، پنج هزار نفر را در طول این مدت از دست دادیم.
وی تصریح کرد: واقعاً فکر می‌کنید جرم مردم ما چیست؟ جرم مردم ما این است که فقط می‌خواهند استقلال داشته باشند. زیر ظلم و استعمار نباشند و مردم ما برای همین مبارزه می‌کنند و تا آخر هم خواهند ایستاد.
اهمیت سخن گفتن از شهدای میناب
اهمیت این سخنان، پیش از هر چیز، در انتخاب موضوع و موقعیت بیان آن نهفته است. مجیدی در جایگاهی قرار داشت که می‌توانست از موفقیت فیلمش بگوید و به تشریفات معمول مراسم اکتفا کند، اما او بیشتر صحبت‌هایش را به یادآوری رنج مردم کشورش در جنگ اخیر اختصاص داد.
در جهان امروز که رسانه‌ها در همه جا حضوری پررنگ دارند جشنواره‌های سینمایی فقط محل نمایش و ارزیابی آثار نیستند. نشست‌های خبری، مراسم اهدای جوایز و ارتباط رسانه‌ای فیلمسازان با منتقدان و خبرنگاران، هرکدام امکان طرح موضوعات مختلفی را فراهم می‌کند. هنرمندان در چنین موقعیتی می‌توانند راوی بخشی از تجربه‌های انسانی، اجتماعی و تاریخی سرزمین‌شان باشند و از اتفاقاتی بگویند که شاید به گوش مردم کشور‌های دیگر نرسیده باشد.
در سخنان مجیدی، اشاره به کودکان میناب نقطه‌ای تعیین‌کننده بود. او از کودکانی سخن گفت که به گفته‌اش در حمله به مدرسه جان باختند و از رنج خانواده‌هایی یاد کرد که با فقدان فرزندانشان روبه‌رو شده‌اند. چنین صحبت‌هایی به خوبی عمق فاجعه و اوج درد و اندوه مردم ایران را نشان می‌دهد و به رسانه‌های کشور‌های دیگر از جنایت جنگی و کشته شدن دانش‌آموزان بی‌گناه و مظلوم می‌گوید.
تریبونی برای مردم ایران
سخن گفتن در مراسمی جهانی، به‌ویژه زمانی که موضوع آن جان انسان‌ها و سرنوشت غیرنظامیان است، ابعاد مهم و گسترده‌ای پیدا می‌کند. در حضور رسانه‌های مختلف بین‌المللی دیگر امکان سانسور حرف‌ها نیست و قطعاً بخشی از توجهات به جنایت‌های جنگی امریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ با ایران معطوف می‌شود.
صحنه‌ای که می‌توانست به خاطره‌ای از یک موفقیت سینمایی محدود بماند، به فرصتی برای یادآوری رنج مردمی تبدیل شد که روایت زندگی‌شان نباید پشت مرز‌ها متوقف شود. هنرمندان ایرانی در جشنواره‌های جهانی، تنها با فیلم‌ها و آثارشان شناخته نمی‌شوند و آنها می‌توانند از همین فرصت برای روایت تجربه مردم کشورشان استفاده کنند.
سخنان مجیدی در بوسان یادآور این واقعیت بود که هنرمندان در مجامع بین‌المللی نقشی مهم بر عهده دارند و نباید اجازه دهند رنج‌ها و درد‌های مردم ایران در ازدحام خبر‌ها گم شود. هنرمند در صحنه جهانی فقط با اثرش حضور ندارد و با حرف‌ها و صحبت‌هایش نشان می‌دهد که حضورش تا چه اندازه می‌تواند به فرصتی برای دیده شدن انسان‌هایی باشد که هیچ تریبونی ندارند.
جایزه «غذای نیمروز» در بوسان، موفقیت بزرگی برای سینمای ایران بود، اما آنچه سخنان مجیدی را از یک نطق تشریفاتی متمایز کرد، تلاش او برای پیوند دادن این موفقیت با تجربه مردم کشورش بود. او از صحنه‌ای که برای تقدیر از یک فیلم‌ساز ساخته شده بود، برای یادآوری کودکانی گفت که دیگر فرصت حضور در مدرسه را ندارند. مورد هدف قرار گرفتن دانش‌آموزان بی‌گناه در مدرسه اوج یک تراژدی است که وجدان هر انسانی را آزرده می‌کند.