فوق تخصص نوزادان از نوزادی می‌گوید که در نخستین لحظات تولد بدون علائم حیاتی بود.

باشگاه خبرنگاران جوان - رضا بهرامی فوق تخصص نوزادان و رئیس اداره سلامت کودکان و نوزادان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شیراز، به مناسبت روز جهانی نوزاد نارس، روایتگر تجربه‌ای ماندگار از تولد و نجات نوزاد دختری با وزن تنها ۵۸۰ گرم شد.

او می‌گوید: نوزادی که در نخستین لحظات تولد بدون علائم حیاتی بود، اما با شنیده شدن نخستین صدای ضعیف حیات و تلاش تیم درمان، مسیر دشوار زندگی را آغاز کرد و پس از ماه‌ها مراقبت تخصصی، با وضعیت مطلوب از بیمارستان ترخیص شد.

آنچه در ادامه می‌خوانید، روایت داستان نجات این نوزاد است:

گاهی در مسیر حرفه‌ای پزشکی، خاطراتی رقم می‌خورند که هرگز از ذهن و قلب انسان پاک نمی‌شوند؛ خاطراتی که به ما یادآوری می‌کنند حتی در شکننده‌ترین لحظات زندگی، می‌توان به امید تکیه کرد و برای ادامه حیات جنگید.

سال ۱۳۸۹ بود. در زایشگاه بیمارستان حضرت زینب (س)، نوزاد دختری از مادری بندرعباسی، با وزن تنها ۵۸۰ گرم چشم به جهان گشود؛ نوزادی بسیار کوچک و نحیف که در نخستین لحظات تولد، هیچ علامت حیاتی نداشت و در اتاق عمل، روی تخت نوزاد قرار داده بودند.

اما گویی زندگی برای این نوزاد کوچک، سرنوشت دیگری رقم زده بود...

لحظاتی بعد، صدای ناله‌ای بسیار ضعیف به گوش کارکنان زایشگاه رسید؛ صدایی که شاید در آن لحظه تنها یک ناله به نظر می‌رسید، اما در حقیقت، پیام زندگی بود؛ پیامی که می‌گفت:

من هنوز هستم؛ برای زندگی تلاش می‌کنم.

با شنیدن این صدا، همه‌چیز تغییر کرد. نوزاد بلافاصله به بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) منتقل شد و تلاش‌ها برای حفظ جان او آغاز شد.

او تنها دختر خانواده بود؛ دختری که پس از تولد ۳ فرزند پسر، به جمع خانواده آمده بود. شاید در آن لحظات دشوار، تصور روز‌های روشن و آینده‌ای امیدوارکننده در کنار او، برای خانواده‌اش چندان آسان نبود.

روز‌ها و ماه‌ها گذشت. در کنار دانش و تلاش پزشکان، مراقبت دلسوزانه پرستاران و کارکنان بخش و البته امید، صبوری و همراهی بی‌وقفه والدین، به‌ویژه مادر، این نوزاد کوچک قدم‌به‌قدم مسیر دشوار زندگی را پیمود.

سرانجام، برخلاف همه نگرانی‌ها و پیش‌بینی‌ها، پس از چند ماه با وضعیت عمومی مطلوب از بیمارستان ترخیص شد.

پیگیری‌های بعدی نشان داد که این دختر کوچک، مراحل رشد و تکامل جسمی و ذهنی خود را نیز به‌خوبی پشت سر گذاشته است.

امروز، وقتی به آن روز‌ها فکر می‌کنم و به آن دختری که اکنون ۱۶ ساله است؛ بیش از هر چیز، به یاد آن صدای ضعیف می‌افتم؛ صدایی که در میان سکوت و ناامیدی، امید را فریاد زد.

این خاطره برای من تنها یادآور نجات یک نوزاد ۵۸۰ گرمی نیست؛ بلکه یادآور مسئولیت بزرگ ما در برابر کوچک‌ترین و آسیب‌پذیرترین انسان‌هاست.

نوزادان نارس به ما می‌آموزند که گاهی فاصله میان ناامیدی و امید، تنها به اندازه یک تصمیم، یک تلاش به‌موقع و شنیدن یک صدای ضعیف است.

در روز جهانی نوزاد نارس، به احترام تمام نوزادان کوچکی که برای زندگی می‌جنگند، والدینی که با تمام وجود امیدوار می‌مانند و همکارانی که با علم، تعهد و عشق در کنار این فرشته‌های کوچک ایستاده‌اند، سر تعظیم فرود می‌آورم.

باشد که هیچ صدای ضعیفی در مسیر تولد و زندگی، نشنیده نماند.

به امید روزی که تولد هیچ نوزاد نارس، آغاز نگرانی نباشد؛ بلکه آغاز داستانی از امید، مراقبت و زندگی باشد.

منبع: روابط عمومی معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شیراز