نیسان با معرفی GT-R در سال ۲۰۰۷، عملکردی هم‌تراز با سوپراسپرت‌های اروپایی را با نصف قیمت ارائه داد و معادلات دنیای خودروهای اسپرت را برای همیشه تغییر

مدل ۲۰۰۹ این خودرو با قیمت پایه ۶۹,۸۵۰ دلار وارد بازار آمریکا شد، درحالی‌که پورشه ۹۱۱ توربو مدل ۲۰۰۸ برچسب قیمتی ۱۲۷,۰۶۰ دلاری داشت. این یعنی خریداران می‌توانستند با پرداخت تنها حدود ۵۵ درصد از قیمت پورشه، پشت فرمان یک هیولای ژاپنی بنشینند که در همان قلمرو عملکردی رقابت می‌کرد. زیر کاپوت نسخه اولیه، یک پیشرانه ۳.۸ لیتری V6 توئین توربو قرار داشت که ۴۸۰ اسب بخار قدرت و ۵۸۳ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد و شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت ۳.۳ ثانیه‌ای را به ثبت می‌رساند تا با خودروهایی به‌مراتب گران‌تر برابری کند. نیسان همچنین با ثبت زمان ۷ دقیقه و ۳۸ ثانیه در پیست نوربرگ‌رینگ، محصول خود را در میان سریع‌ترین مدل‌های تولیدی عصر خود قرار داد؛ رکوردی که در سال ۲۰۱۳ با نسخه نیسمو به زمان حیرت‌انگیز ۷ دقیقه و ۸.۶ ثانیه کاهش یافت. بهره‌گیری از لانچ کنترل و مدیریت الکترونیکی سامانه چهارچرخ محرک، شتاب‌گیری‌های تکرارپذیر و خیره‌کننده‌ای را بدون نیاز به پرداخت هزینه‌های نجومی سوپراسپرت‌ها در دسترس قرار داد.

شاهکار مهندسی دست‌ساز به نام VR38DETT

قلب تپنده GT-R پیشرانه ۳.۸ لیتری V6 توئین توربو با کد VR38DETT بود که مهندسی مکانیک کلاسیک را با تکنیک‌های ساخت غیرمتعارف ترکیب می‌کرد. برخلاف موتورهای تولید انبوه که در خطوط تمام‌اتوماتیک مونتاژ می‌شوند، هر دستگاه از این پیشرانه توسط تکنسین‌های متخصص نیسان در کارخانه یوکوهاما به‌صورت دست‌ساز سرهم می‌شد. این استادکاران که با عنوان «تاکومی» شناخته می‌شوند، در محیط‌های کاملاً ایزوله و اتاق‌های تمیز کار می‌کردند و در پایان، پلاک شناسایی حاوی نام سازنده روی هر موتور نصب می‌شد. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های فنی این موتور، پوشش پلاسمایی دیواره سیلندرها بود. مهندسان نیسان به‌جای استفاده از بوش‌های چدنی مرسوم، یک لایه پوشش بسیار نازک را مستقیماً روی سیلندرهای آلومینیومی پاشیدند؛ روشی که ضمن کاهش اصطکاک داخلی و وزن، انتقال حرارت را بهبود می‌بخشید تا موتور در برابر فشار بالای پرخوران دوام بیاورد. آرایش متقارن منیفولدهای ورودی و خروجی، توربوشارژرهای دوقلو و سیستم روغن‌کاری مهندسی‌شده نیز اعتبار فنی آن را دوچندان کرد و VR38DETT را به پایه‌ای محبوب و بی‌رقیب برای تیونرها جهت ساخت پروژه‌هایی با قدرت‌های سرسام‌آور فراتر از مشخصات کارخانه تبدیل ساخت.

ترنس‌اکسل دوکلاچه و سیستم چهارچرخ محرک هوشمند

یکی از جسورانه‌ترین تصمیمات مهندسی در توسعه GT-R، جدا کردن گیربکس از پیشرانه و انتقال آن به بخش عقب خودرو بود. این ساختار ترنس‌اکسل مستقل که گیربکس شش سرعته دوکلاچه را با دیفرانسیل عقب ترکیب می‌کرد، ضمن حفظ موتور در جلو، توزیع وزن خودرو را به شکل ایده‌آلی بهینه ساخت. استفاده از دو کلاچ برای آماده‌سازی دنده بعدی نیز تعویض‌هایی فوق‌العاده سریع با کمترین وقفه در انتقال قدرت را ممکن می‌کرد. نیمه دیگر این معادله مهندسی، سیستم چهارچرخ محرک هوشمند ATTESA E-TS بود. برخلاف سیستم‌های چهارچرخ محرک دائمی مرسوم، این سامانه در شرایط عادی تمام گشتاور را به چرخ‌های عقب می‌فرستد تا حس رانندگی اصیل یک کوپه دیفرانسیل عقب حفظ شود؛ اما به‌محض نیاز به چسبندگی بیشتر، سیستم کنترل الکترونیکی با پایش مداوم سرعت چرخ‌ها، زاویه فرمان، شتاب جانبی و نرخ انحراف، تا ۵۰ درصد گشتاور را به محور جلو منتقل می‌کند تا در عین حفظ پویایی رانندگی، چسبندگی بی‌نظیری هنگام شتاب‌گیری فراهم شود. علاوه بر این، GT-R در کنار فراری FF تنها خودروی موتورجلوی گیربکس عقب چهارچرخ محرک جهان بود و برای انتقال نیرو به چرخ‌های جلو از میل‌گاردان دوم استفاده می‌کرد.

وقتی فراری، مک‌لارن و پورشه مجبور به ارتقای سطح خود شدند

ورود GT-R فشار سنگینی را بر خودروسازان باسابقه وارد کرد تا شتاب‌گیری و دینامیک رانندگی محصولات خود را به سطح بالاتری ببرند. توانایی نیسان در تلفیق کنترل الکترونیکی شروع حرکت، تعویض دنده‌های برق‌آسا و توزیع هوشمند گشتاور، قدرت واقعی الکترونیک در ارتقای یک خودروی اسپرت تولید انبوه را به نمایش گذاشت. هرچند نیسان مخترع بسیاری از این فناوری‌ها نبود و آن‌ها را به کمال رساند و برای مثال پورشه از دهه ۱۹۸۰ مشغول توسعه گیربکس دوکلاچه برای مسابقات بود و در سال ۲۰۰۸ آن را وارد مدل‌های تولیدی کرد اما فضای رقابتی را دگرگون ساخت. در پی این تحول، پورشه توسعه گیربکس دوکلاچهٔ خود را سرعت بخشید، فراری در مدل کالیفرنیا از گیربکس هفت سرعته دوکلاچه بهره برد و مک‌لارن نیز مدل MP4-12C را با گیربکس هفت سرعته دوکلاچه و سیستم لانچ کنترل به میدان فرستاد. این حرکت‌ها نشان‌دهنده تغییر مسیر کل صنعت به سمت گیربکس‌های اتوماتیک سریع‌تر و کنترل‌های الکترونیکی پیچیده بود و GT-R به‌عنوان نقطه عطفی ثابت کرد که شتاب‌گیری خیره‌کننده و مهندسی سطح بالا دیگر قلمرو انحصاری سوپراسپرت‌های گران‌قیمت اروپایی نیست.

میراث ماندگار پس از ۱۸ سال تولید

پیشرانه VR38DETT طی ۱۸ سال تولید، با حفظ همان معماری ۳.۸ لیتری V6 توئین توربو، همواره تکامل یافت. این موتور که در مدل ۲۰۰۹ بازار آمریکا ۴۸۰ اسب بخار قدرت داشت، با بهبود سیستم توربوشارژ، کنترل جرقه‌زنی و مدیریت موتور تا سال ۲۰۱۷ در نسخه استاندارد به ۵۶۵ اسب بخار رسید و در نسخه نیسمو ۶۰۰ اسب بخار قدرت و ۶۵۲ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد؛ ارقامی که پتانسیل بالای معماری اولیه این پیشرانه را بدون نیاز به طراحی موتور جدید نشان می‌داد. سرانجام پرونده تولید R35 GT-R در آگوست ۲۰۲۵ پس از ساخت حدود ۴۸ هزار دستگاه در کارخانه توچیگی ژاپن بسته شد و فصلی مهم از تاریخ خودروهای پرفورمنس نیسان به پایان رسید. بااین‌حال، VR38DETT میراثی جاودانه از دوام مهندسی، پتانسیل بالای تیونینگ و عملکرد خیره‌کننده از خود بر جای گذاشت تا نامش به‌عنوان یکی از تعیین‌کننده‌ترین پیشرانه‌های اسپرت ژاپنی در دوران مدرن ثبت شود.