نظر زیدآبادی درباره دیپلماسی کلامی
تحلیلگر مسائل سیاسی، با انتقاد صریح از مواضع و ادبیات پیرامون عدم تمایل به جنگ در عین نترسیدن از آن، این شیوه موضع‌گیری را متناقض و فاقد اثرگذاری خواند و پیشنهاد کرد تهران با اتخاذ زبانی متقاعدکننده‌تر، بر به‌کارگیری تمام ظرفیت‌ها برای ممانعت از درگیری از طریق دیپلماسی و مبادله امتیاز تأکید کند.
احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: «اینکه مسئولان مختلف به طرز ملال‌انگیزی تکرار می‌کنند؛ «ما خواهان جنگ نیستیم، اما از جنگ نمی‌ترسیم و جنگیدن را خوب بلدیم» منطورشان به طور روشن و مشخص چیست؟
خب اگر خواهان جنگ نیستند تمام توان و تلاش‌شان را به کار گیرند تا اتفاق نیفتد.
اگر هم از جنگ ترس ندارند و جنگیدن را خوب بلدند، دیگر تأکید دائمی بر خواهان جنگ نبودن، چه معنا و فایده‌ای دارد؟
چرا باید خواهان چیزی نبود که نه ترس دارد و نه در حوزه‌ی نابلدی است؟
به جای این ادبیات تکراری و بی‌فایده و بی‌معنا، لحن و زبان متقاعدکننده‌تری هم وجود دارد مثل اینکه:
«ما به هیچ‌وجه خواهان جنگ نیستیم و تمام توان و تلاش و ظرفیت خود را برای جلوگیری از آن، به کار می‌گیریم و حاضریم در پشتِ میز مذاکره به تبادل امتیازات لازمه‌ی این کار مبادرت کنیم، اما اگر به رغم همه‌ی این تلاش‌ها و تمایل قطعی ما به پرهیز از جنگ، طرف مقابل، اصرار بر پشت کردن به دیپلماسی و مذاکره و ارتکاب تجاوز دوباره داشته باشد، حق دفاع مشروع همان چیزی است که هم در قواعد و قوانین بین‌المللی بر آن تأکید شده است و هم کارنامه‌ی ایرانیان در این باره گویا و روشن است.»
چنین ادبیاتی، همدلان بسیار بیشتری در داخل و خارج از کشور دارد.»