دهه ۱۹۷۰ برای خودروهای پرفورمنس دوران دشواری به شمار می‌رفت. بحران نفت، سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین آلایندگی و وضعیت ناپایدار اقتصاد جهانی، صنعت خودرو را با چالش‌های جدی روبه‌رو کرده بودند. برای خودروهای عضلانی آمریکایی، این دهه تقریباً به معنای پایان دوران طلایی بود. با این حال، سازندگان کوچک خودروهای اسپرت و سوپراسپرت ایتالیایی چندان تحت
دهه ۱۹۷۰ برای خودروهای پرفورمنس دوران دشواری به شمار می‌رفت. بحران نفت، سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین آلایندگی و وضعیت ناپایدار اقتصاد جهانی، صنعت خودرو را با چالش‌های جدی روبه‌رو کرده بودند.
برای خودروهای عضلانی آمریکایی، این دهه تقریباً به معنای پایان دوران طلایی بود. با این حال، سازندگان کوچک خودروهای اسپرت و سوپراسپرت ایتالیایی چندان تحت تأثیر این شرایط قرار نگرفتند. مشتریان ثروتمند آن‌ها دغدغه‌های متفاوتی داشتند؛ از هماهنگی عینک‌های آفتابی پرسل با دستکش‌های رانندگی گرفته تا امکان پارک مستقیم مقابل ورودی کازینو، بدون نیاز به چند متر پیاده‌روی!
جذب مشتری برای سازندگان سوپرکار همیشه آسان نبود و برخی همکاری‌ها و محصولات ناموفق نیز در این مسیر شکل گرفتند. با این حال، صف‌های طولانی مقابل جایگاه‌های سوخت هم نتوانست عطش تولید خودروهای پرقدرت را در این بخش کاهش دهد. در دهه ۱۹۷۰ مدل‌های عجیب‌وغریب و قدرتمندی وارد بازار شدند و گزینه‌های متعددی با توان خروجی بالا در اختیار خریداران قرار گرفتند. با وجود این، یک خودرو بالاتر از تمام رقبا قرار داشت؛ حتی نمونه‌های جوان‌تر و تهاجمی‌تر همان خانواده که چند سال بعد معرفی شدند.
درباره لامبورگینی میورا می‌توان مطالب زیادی نوشت؛ از مشخصات رسمی و اطلاعات فنی گرفته تا داستان‌های جذابی که بارها میان علاقه‌مندان خودرو نقل شده‌اند. با این حال، پیش از هر چیز کافی است نگاهی به میورا SV بیندازیم. این خودرو که نخستین بار در سال ۱۹۶۶ به نمایش عمومی درآمد، بدون تردید یکی از زیباترین خودروهای تاریخ محسوب می‌شود. قرار گرفتن یک موتور ۱۲ سیلندر لامبورگینی در بخش میانی بدنه نیز جذابیت آن را دوچندان کرده است.
طراحی این سوپرکار بر عهده شرکت کاروزریا برتونه قرار داشت. بدنه‌ای با دماغه کشیده و ارتفاع بسیار کم، از ویژگی‌های شاخص آن به شمار می‌رفت. ارتفاع کلی خودرو تنها ۱۱۰ سانتی‌متر بود و چراغ‌های جلوی گرد آن با جزئیات مژه‌مانند معروف لامبورگینی در آن دوران تزئین شده بودند.
در دهه ۱۹۷۰ هر چهره سرشناسی یک میورا داشت
شایعات حاکی از آن هستند که فروچو لامبورگینی در ابتدا چندان علاقه‌ای به ساخت خودرویی مانند میورا نداشت. او سوپرکارهای موتوروسط با حال‌وهوای مسابقه‌ای را بیشتر متعلق به سبک فراری می‌دانست و شخصاً خودروهای گرندتورر سریع و راحت را ترجیح می‌داد. با این حال، دو مهندس جوان به نام‌های جامپائولو دالارا و پائولو استانزانی در شکل‌گیری میورای افسانه‌ای نقش مهمی ایفا کردند. این خودرو به یک موتور ۱۲ سیلندر ۴ لیتری مجهز شد که به‌صورت عرضی در بخش میانی نصب شده بود.
پس از حضور در فیلم The Italian Job محصول ۱۹۶۹، میورا به نمادی از سبک زندگی لوکس و دلپذیر اروپایی تبدیل شد و محبوبیت آن و برند لامبورگینی افزایش چشمگیری پیدا کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، داشتن یک میورا برای ستاره‌های مشهور اهمیت زیادی داشت. مایلز دیویس از مالکان معروف این خودرو بود که البته با آن تصادف کرد. همچنین گفته می‌شود راد استوارت و فرانک سیناترا نیز صاحب یکی از سوپرکارهای ارزشمند لامبورگینی بودند.
موتور ۱۲ سیلندر نسخه اولیه P400 در دور ۷ هزار دور در دقیقه، ۳۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. این رقم چندان ثابت نماند و در نسخه P400 S به ۳۷۰ اسب بخار در دور ۷ هزار و ۷۰۰ دور در دقیقه رسید. سپس لامبورگینی از نسخه نهایی و قدرتمندتر این خانواده رونمایی کرد.
میورا SV در سال ۱۹۷۱ معرفی شد و قدرت موتور آن به ۳۸۵ اسب بخار در دور ۷ هزار و ۸۵۰ دور در دقیقه افزایش یافت. این میزان قدرت، نه‌تنها آن را به قدرتمندترین سوپرکار سال تبدیل کرد، بلکه این عنوان تا پایان دهه ۱۹۷۰ در اختیارش باقی ماند.
نسخه SV میورا تکاملی ویژه و بسیار متفاوت از سوپرکار ایتالیایی لامبورگینی بود. این مدل به شاسی مستحکم‌تر، لاستیک‌های عقب بزرگ‌تر، گلگیرهای عریض‌تر برای جای‌گیری رینگ‌های ۱۵ اینچی پهن‌تر و سیستم تعلیق بازنگری‌شده مجهز شد. همچنین سیستم روان‌کاری مستقل جعبه‌دنده برای آن در نظر گرفتند.
لامبورگینی برای ایجاد ظاهری تهاجمی‌تر، جزئیات مژه‌مانند اطراف چراغ‌های جلو را حذف کرد و دماغه مجسمه‌وار خودرو را اندکی پایین‌تر آورد تا نیروی بالابرنده در قسمت جلو کاهش یابد. برخی نمونه‌های تولیدشده در سال‌های پایانی نیز به کارتل روغن دوگانه مجهز شدند تا موتور و مجموعه انتقال قدرت هرکدام مخزن روغن جداگانه داشته باشند. با وجود تمام این تغییرات، مهم‌ترین ارتقا به افزایش قدرت موتور مربوط می‌شد.
لامبورگینی با میورا قدرتمندترین سوپرکار دهه را ساخت
مهندسان لامبورگینی توانستند از موتور ۱۲ سیلندر این خودرو ۳۸۵ اسب بخار قدرت استخراج کنند؛ رقمی که در آن دوران عملکردی خیره‌کننده به شمار می‌رفت. میورا SV برای رسیدن از حالت سکون به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت تنها به ۵.۸ ثانیه زمان نیاز داشت و حداکثر سرعت آن به حدود ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسید.
نکته جالب اینکه هنگام آغاز تولید انبوه کانتاش در کارخانه لامبورگینی واقع در سانتاگاتا بولونیزه، نسخه‌های اولیه کانتاش LP 400 از موتور ۱۲ سیلندر ۳.۹ لیتری با آرایش طولی در بخش میانی عقب استفاده می‌کردند که ۳۷۵ اسب بخار قدرت داشت. نسخه بعدی یعنی LP 400 S نیز با قدرت ۳۵۵ اسب بخار عرضه شد؛ بنابراین هر دو مدل از نظر قدرت خروجی پایین‌تر از میورا SV قرار می‌گرفتند.
در دهه ۱۹۷۰، باب والاس، راننده آزمایشی و توسعه محصولات لامبورگینی، ظاهراً فرصت کافی برای اجرای ایده‌های شخصی خود در اختیار داشت. او رؤیای ساخت میورایی سریع‌تر و افراطی‌تر را دنبال می‌کرد. والاس قول داد آخر هفته‌ها روی این پروژه کار کند و در نهایت قطعات و ابزارهای موردنیاز برای تحقق ایده‌اش در اختیار او قرار گرفت.
نتیجه این تلاش، خودرویی بود که حدود چند صد پوند، معادل بیش از ۹۰ کیلوگرم، سبک‌تر از نمونه معمولی شد. استفاده از میل‌بادامک‌های تهاجمی‌تر و افزایش نسبت تراکم موتور نیز قدرت خروجی را به ۴۴۰ اسب بخار رساند. برای حفظ پایداری قسمت جلو و جلوگیری از بلند شدن دماغه در سرعت‌های بالا، یک اسپویلر جلوی بزرگ‌تر و تهاجمی‌تر نیز روی خودرو نصب شد.
گفته می‌شود با معرفی نسخه SV، لامبورگینی قصد داشت این خودرو را از بین ببرد، اما در نهایت میورا جوتا در سال ۱۹۷۲ به یک خریدار خصوصی فروخته شد. عمر این نمونه منحصربه‌فرد چندان طولانی نبود. روایت‌های مختلفی درباره سرنوشت آن وجود دارد، اما بسیاری از منابع می‌گویند جوتا پس از چند بار واژگونی در یک زمین باز، آتش گرفت و تقریباً تمام بخش‌های آن نابود شد. تنها قطعه‌ای که امکان نجاتش وجود داشت، موتور خودرو بود.
با وجود نابودی جوتا، داستان این خودرو به پایان نرسید. وقتی مشتریان از وجود این نسخه فوق‌العاده قدرتمند میورا باخبر شدند، سفارش‌هایی برای ساخت خودروهایی با مشخصات مشابه به لامبورگینی رسید.
در نهایت، کارخانه تنها چهار دستگاه SV/J با مشخصاتی نزدیک به جوتا تولید کرد. طبق اطلاعات لامبورگینی، یکی از مالکان این خودروها شاه ایران بود. نمونه دیگر همان خودرویی است که در ویدیوی بالای مقاله دیده می‌شود و به کورسیکن شهرت دارد. این خودرو با وجود ارزش کلکسیونی بسیار بالا، همچنان در زمان حاضر با شیوه‌ای تماشایی رانده می‌شود.
بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، تعداد ۲۶۵ دستگاه از نسخه P400 میورا تولید شد. لامبورگینی در سال ۱۹۶۹ با معرفی P400 میورا S فروش این سوپرکار موتوروسط را افزایش داد و تا سال ۱۹۷۱ موفق به تحویل ۳۳۸ دستگاه از آن شد.
نسخه میورا SV نیز از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ در خط تولید قرار داشت و طی این مدت ۱۵۰ دستگاه از آن به مشتریان تحویل داده شد. بر اساس اطلاعات ابزار ارزش‌گذاری هاگرتی، هنگام تعیین قیمت میورا SV وضعیت نگهداری خودرو اهمیت بیشتری از سال تولید آن دارد. نمونه‌هایی که در شرایط فنی و ظاهری مناسبی قرار دارند، قیمتی در حدود ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار دلار خواهند داشت.