بحران روبه رشد بی‌خانمانی در انگلیس در سال‌های اخیر به یکی از مشخصه‌های ناکامی دولت‌های متوالی این کشور تبدیل شده است.
انگلیس در میانه موج نگران‌کننده بحران بی‌خانمانی قرار دارد؛ آمار رسمی نشان می‌دهد که تعداد افرادی که در خیابان‌های انگلیس می‌خوابند از سال ۲۰۱۰ تقریبا ۳ برابر شده است و در پاییز گذشته در یک شب به رکورد حدود ۵ هزار نفری رسید.
به گزارش تلگراف، آخرین آمار ماهانه درباره بی‌خانمانی در انگلیس نشان می‌دهد که ۸ هزار و ۷۴۸ نفر در ژوئن (خرداد/ تیر) امسال بی‌خانمان بوده‌اند که بالاترین تعداد برای این ماه از زمان شروع جمع‌آوری داده‌ها در سال ۲۰۲۰ است.
منطقه وست‌مینستر لندن، یکی از ثروتمندترین مکان‌های انگلیس مرکز بحران ملی بی‌خانمانی است.
در بخش‌هایی از مرکز لندن، بی‌خانمانی به بارزترین تجسم دولت شکست‌خورده انگلیس تبدیل شده است و سه‌گانه مرگ‌بار بحران مسکن، بحران هزینه زندگی و بحران سلامت روان، مردم را به لبه پرتگاه می‌برد.
تصویر واقعی از انگلیس نشان‌دهنده واقعیت مهمی است: انگلیس با مشکل بی‌خانمانی بسیار بزرگ‌تر و حل‌نشده‌ای رو‌به‌رو است و این بحران شمار قابل توجهی از کودکان را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.
کارشناسان می‌گویند که بی‌خانمان‌ها سابقه طولانی آسیب‌های روحی، خشونت خانگی، تجربیات سیستم عدالت کیفری، نیاز‌های سلامت روان و انواع نیاز‌های حمایتی ریشه‌دار داشته‌اند.
زندان‌ها، بیمارستان‌ها و سیستم پناهندگی، افرادی را که جایی برای رفتن ندارند، بیرون می‌رانند و خدمات عمومی فاقد منابع لازم برای حفاظت از آن هاست؛ تعداد افرادی که در خیابان‌ها می‌میرند از سال ۲۰۱۳ حدودا ۲ برابر شده است.
یک موسسه خیریه در انگلیس اعلام کرد که از هر ۶ نفری که سال گذشته از زندان آزاد شدند، یک نفر به بی‌خانمانی روی آورده است که بالاترین نرخ در ۵ سال گذشته است؛ این موسسه در تابستان امسال هشدار داد که دولت باید راه حلی فوری برای حل‌وفصل بحران بی خانمانی بیندیشد.
اما این فقط سیستم قضایی انگلیس نیست که بر ابعاد بحران بی‌خانمانی در این کشور می‌افزاید؛ در لندن، ۷ درصد از بی‌خانمان‌ها قبلا در سیستم مراقبت بوده‌اند و بیمارستان‌ها و سیستم پناهندگی اغلب افراد را به خیابان‌ها نیز منتقل می‌کنند.
در عین حال، گزارشی از Homeless Link در پاییز امسال هشدار داد که سیاست‌های پناهندگی وزارت کشور، مانند قوانینی که مانع از کار افراد در حین انتظار برای تصمیم‌گیری در مورد درخواست‌های پناهندگی‌شان می‌شود، بر بحران بی‌خانمانی دامن می‌زند.
در حال که نگاه‌ها به اندی برنهام، نخست‌وزیر جدید برای حل بحران بی‌خانمانی دوخته شده است، حتی اگر وی بتواند تعداد افرادی را که در خیابان می‌خوابند به‌طور معناداری کاهش دهد، مشکل بسیار بزرگ‌تری با بی‌خانمانی وجود دارد.
یکی از افراد فعال در زمینه مبارزه با بی‌خانمانی، گفت: خیابان خوابی یک مشکل واقعا حاد، درونی و قابل مشاهده برای مردم است، اما این نوک کوه یخ است؛ مشکل گسترده‌تر بی‌خانمانی بسیار قابل توجه است و باید به همان میزان به آن توجه شود.
شورا‌های سراسر کشور انگلیس شاهد رشد ۸۹ درصدی ناز به پناهگاه‌ها و اقامتگاه‌ها بوده‌اند؛ در منطقه نیوهام لندن، از هر ۱۷ خانوار، یک خانوار در اقامتگاه‌های موقت زندگی می‌کند که بالاترین نرخ در انگلیس است.
طبق تحلیل موسسه دولتی (IFG) از داده‌های وزارت مسکن، جوامع و دولت محلی، مقام‌های محلی در سال‌های ۲۰۲۵-۲۰۲۶، ۴.۱ میلیارد پوند برای بی‌خانمانی هزینه کرده‌اند، رقمی که در ۷ سال به‌صورت واقعی ۲ برابر شده است.
- بیشتر بخوانید:
- هشدار‌ها به دولت سوناک درباره رشد بی‌خانمانی/ هزاران پناهجو و مهاجر در پی سرپناه
- جرم انگاری بی خانمانی در انگلیس و بازداشت بیش از هزار بی خانمان