علیرضا بیرانوند یک روز پیش از فرا رسیدن تاریخ اعزامش به خدمت سربازی و در آخرین مسابقه برای تراکتور پیش از اعزام، به شکلی عجیب مصدوم شد که این مصدومیت نیاز به یک بررسی ویژه دارد.
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، دیدار تراکتور و صنعت نفت که پنجشنبه ۳۰ بهمن‌ماه برگزار شد، با یک اتفاق عجیب همراه بود. اتفاقی که البته شاید در فوتبال چندان عجیب به نظر نرسد، چراکه مصدومیت هم جزئی از ورزش و به ویژه فوتبال است، اما عجیب بودن آن مربوط به بازیکن می‌شود که شکل و زمان مصدومیتش همه چیز را ابهام برانگیز می‌کند؛ علیرضا بیرانوند که یک روز پیش از تاریخ اعزامش به خدمت سربازی، عضله پایش را می‌گیرد و او را با برانکارد از زمین خارج می‌کنند تا این پیام ارسال شود که او مصدوم است.
دروازه‌بان تراکتور در دقیقه ۴ مسابقه، پس از زدن یک یک ضربه عادی به توپ با پای راست، دچار گرفتگی عضله در پای چپ شد، روی زمین افتاد و ۴ دقیقه بعد با برانکارد از زمین خارج شد تا جای خود را به پارسا جعفری بدهد. نکته جالب اما جای دیگری بود؛ پیش از اینکه تیم پزشکی وارد زمین شود، شجاع خلیل‌زاده بالای سر بیرانوند رفت و دستور تعویض او را داد. کنار هم قرار دادن این تصاویر و شکل مصدومیت بیرانوند و حتی حالت صورتش که ذره‌ای درد کشیدن را نشان نمی‌داد، این ذهنیت را ایجاد می‌کند که مصدومیت او هم یک روز پیش از فرارسیدن تاریخ اعزامش به خدمت سربازی، در ادامه تلاش‌ها برای نرفتن به سربازی است.
این موضوع کاملاً مشخص است که فرآیند پزشکی هر انسانی در هر نقطه‌ای از دنیا، باید یک فرآیند امن و محافظت شده باشد و کسی نباید به اطلاعات پزشکی بیمار دست پیدا کند. با این حال بیرانوند در فضای حاکم، بیمار محسوب نمی‌شود که انتشار بخشی از اطلاعات پزشکی‌اش ضربه‌ای به او وارد کند؛ به ویژه اینکه او بازیکنی ملی است که با سرمایه مردم ایران فوتبال بازی می‌کند و صدها میلیارد از حضور در فوتبال درآمد دارد. اتفاقات اخیر و تلاش‌های بی وقفه برای به تعویق انداختن و حتی نرفتن به سربازی هم یک بی اعتمادی عمومی ایجاد کرده و اتفاقاً شفاف نبودن این مسئله، ضربه بزرگ‌تری به یک جامعه بزرگ وارد می‌کند.
بعید است که حتی علیرضا بیرانوند مشکلی با منتشر شدن فرآیند پزشکی‌اش در مسیر رفتن به سربازی داشته باشد؛ چراکه اولین فردی که درباره بررسی پزشکی و شرایط روانی بیرانوند برای معافیت احتمالی از خدمت سربازی صحبت کرد، از اطرافیان خود او بود که مطرح کردن چنین موضوعی پیش از بررسی، نشان می‌دهد که آنها به دنبال هیچ محافظتی نبوده و نیستند. حالا اما این مردم هستند که انتظار دارند فرآیند پزشکی علیرضا بیرانوند شفاف باشد و مشخص شود که او در آستانه اعزام به خدمت سربازی آیا واقعاً آسیب دیده است یا نه؟
طبیعی است که اعتماد به تمام دستگاه‌ها و ارگان‌های دولتی وجود دارد؛ از جمله پزشکان نظام وظیفه که سابقه نشان داده به طور دقیق شرایط هر فرد مشمول خدمت سربازی را بررسی می‌کنند. با این حال شاید این بار مردم انتظار دیگری داشته باشند و آن هم این است که در یک فرآیند شفاف، پزشکی مورد اعتماد و آزاد، خارج از ساختار نظام وظیفه شرایط علیرضا بیرانوند را بررسی کند تا مشخص شود که چه مشکلی برای او به وجود آمد که در بازی با صنعت نفت به یک باره پای خود را گرفت و از زمین خارج شد.
نکته تلخ ماجرا اینجاست که بیرانوند سابقه خوبی از خود به جا نگذاشته؛ زمانی که او در پرسپولیس هم بود، گفته می‌شد که برای حل اختلاف مالی‌اش با باشگاه دست خود را گچ گرفت و مدتی هم از ترکیب بیرون رفت؛ بیرانوند پس از اضافه شدن متمم به قرارداد با پرسپولیس، گچ دستش را باز کرد و وارد ترکیب این تیم شد. حالا هم در شرایطی که صحبت از اعزامش به خدمت سربازی بود، او به صورت ناگهانی از ناحیه عضله پای چپ دچار مصدومیت شده و حتی به سختی روی دست دو نفر از اعضای کادر تیم، به رختکن رفته است.
این همه تلاش نسل فعلی تیم ملی برای نرفتن به خدمت سربازی به واقع ستودنی است؛ شاید اگر این همه تلاش و ممارست آنها برای نرفتن به خدمت سربازی در راستای موفقیت تیم ملی به کار گرفته می‌شد، اکنون ایران یک قهرمانی در جام ملت‌های آسیا به دست می‌آورد و تمام این بازیکنان هم به صورت رسمی و با قانون سرباز قهرمان از خدمت معاف می‌شدند. با این حال بیرانوند به یک شکل سعی کرده راهی خدمت سربازی نشود، علیرضا جهانبخش اخیراً گفته بود که تا دو سال دیگر قصد سرباز شدن ندارد و نفراتی چون سردار آزمون و… هم همین مسیر را دنبال می‌کنند. اینکه آنها درباره تاریخ اعزام‌شان به خدمت سربازی هم خودشان تصمیم می‌گیرند، جالب توجه است؛ همینکه جهانبخش می‌گوید تا دو سال دیگر قصد سرباز شدن ندارد یا بیرانوند با هزار ترفند تاریخ اعزامش را از شهریورماه به آبان‌ماه موکل کرد که در فصل نقل و انتقالات مجبور نباشد راهی یک تیم نظامی مانند فجرسپاسی یا ملوان شود که خدایی نکرده سختی بکشد.
وقتی این نمونه‌ها را به نمونه‌های دیگری در ایران و حتی خارج از ایران مقایسه می‌کنیم جالب توجه است؛ بازیکنی مانند علی دایی راهی خدمت سربازی شده، آن هم به صورت عادی نه به عنوان بازیکن سرباز یا در همین نسل، بازیکنی مانند مهدی طارمی پیش از مطرح شدنش در فوتبال راهی خدمت سربازی شد و در نیروی دریایی سپاه خدمت کرد. بازیکنی هم مانند سون هیونگ مین، ستاره بی چون و چرای فوتبال کره جنوبی، با وجود استفاده از قانون سرباز قهرمان، مانند سایر مردم کره جنوبی برای دوره آموزشی لباس نظامی به تن کرد و راهی خدمت سربازی شد. حالا چه می‌شود که در ایران فوتبالیست‌هایی فعالیت می‌کنند که حتی حاضر نیستند یک سربازی بی دردسر را با فوتبال بازی کردن در تیم‌های نظامی پشت سر بگذارند؟