محرومیت عمیق حدود ۲ میلیون آواره در نوار غزه از سرپناه امن و جلوگیرى از ورود اقلام امدادی و چادر‌های اضطراری توسط رژیم صهیونیستی، صد‌ها هزار خانواده فلسطینی را در آستانه فصل سرما با خطر مرگ‌ومیر ناشی از هیپوترمی و زیست در شرایط نامناسب روبهرو کرده است.
رژیم صهیونیستی برای چهارمین سال پیاپی، فلسطینیان ساکن نوار غزه را از داشتن سرپناهی امن محروم کرده است. درپی تخریب یا آسیب دیدن بخش عمده‌ای از خانه‌ها در این منطقه ازسوی رژیم صهیونیستی که به آوارگی ساکنان منجر شده، حدود ۲ میلیون نفر به کمک‌هایی در زمینه سرپناه نیاز دارند.
ناظر حقوق بشر اروپا مدیترانه (یورو-مد مانیتور) در گزارشی نوشت که رژیم صهیونیستی همچنان مانع بازگشت آوارگان به مناطقی می‌شود که تحت اشغال آن قرار دارد و از ورود اقلام مربوط به سرپناه و مصالح مورد نیاز برای تعمیر خانه‌ها جلوگیری می‌کند. در نتیجه، صد‌ها هزار خانواده با زمستانی دیگر در چادر‌های فرسوده و ساختمان‌های ترک‌خورده‌ای روبهرو هستند که هر لحظه ممکن است فرو بریزند.
با وجود مرگ‌ومیر‌های مکرر و هشدار‌های مداوم درباره خطر‌های سرما و سیل، تداوم ممانعت از اتخاذ تدابیر حفاظتی، باعث استمرار شرایط زندگی ویرانگری شده است که رژیم صهیونیستی به‌عنوان بخشی از نسل‌کشی جاری، بر این جمعیت تحمیل می‌کند.
براساس اعلام کمیته اضطراری زمستانی غزه در نوامبر (آبان)، نوار غزه در حالی به سمت فصل زمستان می‌رود که به شدت نیازمند حدود ۲۰۰ هزار چادر و یک میلیون قطعه پوشش برزنتی است.
محدودیت‌های اعمال‌شده ازسوی رژیم صهیونیستی مانع از رسیدن این اقلام می‌شود و حتی بر آن دسته از کمک‌هایی که پیش‌تر برای یاری‌رسانی به مردم آماده شده بودند نیز تاثیر منفی گذاشته است.
سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) در ۹ اکتبر (۱۷ مهر) اعلام کرد که حدود ۸ هزار و ۶۰۰ بسته سرپناه اضطراری در خارج از غزه آماده است، اما مقام‌های صهیونیست همچنان از ورود آنها جلوگیری می‌کنند.
گزارش‌های منتشر شده در ۲ نوامبر (۱۱ آبان) همچنین حاکی از آن بود که درخواست‌ها برای آوردن چادر قبل از زمستان رد شده و چادر‌های بادوام محدود شده‌اند. ورود خانه‌های پیش‌ساخته نیز به غزه ممنوع شده است، زیرا آنها بخشی از بازسازی محسوب می‌شوند که رژیم صهیونیستی آن را مشروط به الزام‌های سیاسی و نظامی کرده است. این موضوع خانواده‌ها را بدون جایگزین‌های محافظت‌شده بهتر و در چادر‌های فرسوده رها می‌کند.
در طول ۳ زمستان گذشته، آب باران و فاضلاب چادر‌ها و سرپناه‌های افراد آواره اجباری را فرا گرفته است، در حالی که باد‌های شدید پناهگاه‌های شکننده آنها را از ریشه کنده و به پتو‌ها و لباس‌های باقی‌مانده آنها آسیب رسانده است.
خانواده‌ها مجبور شدند دوباره برای یافتن مکانی خشک برای پناه گرفتن نقل مکان کنند. کودکان، از جمله نوزادان، نیز بر اثر هیپوترمی (پایین آمدن شدید دمای بدن) جان باختند، که می‌توانست با فراهم کردن سرپناه مناسب، گرمایش و محافظت در برابر سرما از آن جلوگیری شود.
این خطر‌ها احتمالا در زمستان امسال نیز تکرار خواهند شد، زیرا چادر‌ها همچنان فرسوده می‌شوند و خانه‌ها و زیرساخت‌ها دچار تخریب گسترده می‌شوند. رژیم صهیونیستی با وجود آگاهی از پیامد‌های این محرومیت در سال‌های گذشته، همچنان مانع ورود مواد و تجهیزات مورد نیاز برای محافظت از جمعیت می‌شود.
- بیشتر بخوانید:
- فاجعه در غزه؛ غرق‌شدن اردوگاه‌های آوارگان درپی طوفان و بارش‌های شدید
- شراکت حقوقی دولت‌های غربی در جنایت‌های رژیم صهیونیستی
ادامه این محدودیت‌ها باوجود پیامد‌های مستند و هشدار‌های مکرر، نشان‌دهنده قصدی برای طولانی‌تر کردن شرایط زندگی است که بقای فلسطینی‌ها در نوار غزه را تهدید می‌کند و مانع از آن می‌شود که آنها حتی ابتدایی‌ترین نیاز‌های زندگی خود را بازیابی کنند. این امر، محرومیت از سرپناه را به ابزاری مداوم برای خسته کردن آنها و تضعیف توانایی آنها برای ماندن در سرزمینشان تبدیل می‌کند.
ارزیابی منتشر شده در ماه آگوست (مرداد/شهریور) توسط گروه پناهگاه‌های فلسطین نشان داد که ۷۱ درصد از خانوار‌های مورد بررسی از زمان آغاز فصل زمستان سال قبل، سیل را در پناهگاه‌های خود تجربه کرده‌اند.
بیش از نیمی از چادر‌ها و پناهگاه‌های موقت ارزیابی‌شده، در وضعیتی نامناسب یا بسیار نامناسب قرار داشتند. این یافته‌ها نشان‌دهنده ابعاد خطری است که متوجه ساکنان پناهگاه‌هایی است که پیشاپیش در محافظت از آنها ناکام مانده‌اند.
ره‌های حقوق بشری می‌گویند که امتناع از ارائه سرپناه‌های بادوام‌تر و مصالح تعمیری، خانواده‌ها را به راه‌حل‌های اضطراری متکی می‌کند که به سرعت رو به زوال می‌روند و باید بار‌ها و بار‌ها جایگزین شوند. گره زدن مسکن موقت به یک فرآیند بازسازی مشروط، حفاظت فوری از غیرنظامیان را نیز به مذاکراتی وابسته می‌کند که ممکن است طولانی یا مختل شوند.