الیکیا امبینگا امروز ممکن بود در یکی از تیمهای بزرگ دنیا بدرخشد ولی تصمیم و دست سرنوشت باعث شده روی موسیقی و در حال رپ خواندن ستاره شود و نه در زمین فوتبال.
به گزارش ورزش سه، داستان الیکیا امبینگا نمونه‌ای کم‌نظیر در فوتبال مدرن است؛ بازیکنی که روزگاری بالاتر از چند ستاره امروز لیگ برتر انگلیس بازوبند کاپیتانی آژاکس را می‌بست، اما در بیست و یک سالگی فوتبال حرفه‌ای را برای دنبال کردن رویایش در موسیقی کنار گذاشت.
کمتر از پنج درصد بازیکنان حاضر در آکادمی‌های معتبر فوتبال فرصت درخشش در بالاترین سطح را پیدا می‌کنند. نود و پنج درصد بقیه معمولا خیلی زود فراموش می‌شوند، اما الیکیا امبینگا مسیر متفاوتی را انتخاب کرد تا سرنوشتش به فراموشی ختم نشود. او که این روزها با نام هنری «الیکیا» در سبک آفربیتس فعالیت می‌کند، در همان روزهایی که تازه داشت در فوتبال اوج می‌گرفت این ورزش را ترک کرد تا شانس خودش را در دنیای هنر بیازماید.
امبینگا چهار سال را در آکادمی مشهور آژاکس سپری کرد. او در تیم زیر ۱۶ ساله‌های این غول هلندی حتی بازوبند کاپیتانی را بر بازو می‌بست؛ تیمی پر از استعداد که چهره‌هایی مثل یورین و کوئینتن تیمبر، رایان گراونبرخ و برایان بروبی را در ترکیب داشت. او با یادآوری آن دوران می‌گوید فشار تمرینات در آژاکس بسیار بالا بود و مربیان همیشه استانداردی در سطح لیگ قهرمانان اروپا می‌خواستند؛ محیطی سختگیرانه که ذهنیت برنده و روحیه تسلیم‌ناپذیری را در بچه‌ها شکل می‌داد.
الیکیا با تمجید از هم‌تیمی‌های سابقش، آنها را شبیه ماشین‌هایی توصیف می‌کند که از همان نوجوانی مشخص بود به بالاترین سطح می‌رسند؛ از تکنیک کم‌نظیر گراونبرخ گرفته تا فیزیک مهارنشدنی بروبی و قدرت ذهنی برادران تیمبر. او معتقد است عبور از بحران‌ها و روزهای سخت دلیل اصلی موفقیت امروز آنها در لیگ برتر است، برای مثال بازگشت گراونبرخ پس از نیمکت‌نشینی در بایرن مونیخ و درخشش در لیورپول، یا بازگشت مقتدرانه یورین تیمبر پس از مصدومیت شدید در آرسنال.
اما مسیر امبینگا در ۱۷ سالگی تغییر کرد. ترافیک سنگین خط میانی آژاکس در حضور رقبایی چون گراونبرخ، کنت تیلور و کوئینتن تیمبر از یک سو و تغییر کادر فنی و بی‌اعتقادی سرمربی جدید به او از سوی دیگر، شرایط را سخت کرد. او با وجود داشتن پیشنهادهایی از یوونتوس و بایرلورکوزن، ترجیح داد به شهر زادگاهش برگردد و برای پک زووله بازی کند.
نقطه عطف زندگی او در ۲۱ سالگی اتفاق افتاد؛ پسر هلندی تصمیمی جسورانه گرفت، قراردادش را با زووله فسخ کرد و بدون داشتن حتی یک آهنگ یا استودیوی شخصی، فوتبال را کنار گذاشت و وارد دنیای موسیقی شد. ایمانی که او به کارش داشت جواب داد و سه سال و نیم بعد از آن روز، آثارش بیش از ۳۰ میلیون بار شنیده شده و ماهانه بیش از ۴۳۰ هزار شنونده دارد.
ردپای فوتبال هنوز در هنر الیکیا پررنگ است. او در ترانه‌هایش از اسم ستاره‌هایی مثل بلینگام و شوامنی استفاده می‌کند و آلبوم جدیدش هم که ماه آینده منتشر می‌شود، مثل ترکیب اصلی یک تیم فوتبال ۱۱ قطعه دارد.
امبینگا با وجود تماشای درخشش رفقای قدیمی‌اش در فوتبال اروپا، هیچ حسرتی نمی‌خورد. او باور دارد هر انسانی سرنوشت خاص خودش را دارد و دنبال می‌کند و این تجربه منحصربه‌فرد، داستانی بوده که سرنوشت برایش مقدر کرده است.