مدیرعامل شرکت زغال سنگ طبس، با ارائه گزارش ویژه‌ای از ظرفیت‌ها و پیشگامی‌های این شرکت در صنعت معدن، سیر تحول "کزغال" را از تأسیس تا پذیرش در بورس اوراق بهادار در سال ۱۳۹۹ تشریح کرد.

به گزارش بورس نیوز، نشست خبری مدیرعامل شرکت زغال سنگ پروده طبس با حضور خبرنگاران برگزار شد.

براساس این گزارش، در ابتدای نشست، مهدی روئین تن، مدیرعامل شرکت زغال سنگ طبس بیان کرد: سال ۱۳۵۶ تأسیس شرکت تحت عنوان «شرکت اکتشاف» تاسیس شد. سال‌های ۱۳۸۰ آغاز برنامه‌ریزی و اجرای طرح تجهیز معادن زغال‌سنگ به روش مکانیزه در قالب کنسرسیوم، سال ۱۳۸۷ بهره‌برداری از نخستین کارگاه استخراج مکانیزه، سال ۱۳۹۹ پذیرش در بورس اوراق بهادار و انجام مراحل افزایش سرمایه (با تداوم برنامه‌ها تا سال ۱۴۰۴) پذیرش شد.

وی افزود: شرکت با اتکا به تکنولوژی‌های پیشرفته، جایگاه ویژه‌ای در صنعت زغال‌سنگ ایران دارد: این شرکت طی سال‌های اخیر، سهم قابل توجهی از بازار زغال‌سنگ کشور را در اختیار داشته است. در دوره‌های اوج تولید، سهمی در حدود ۴۰ تا ۴۵ درصد از کل تولید کشور را به خود اختصاص داده است.

روئین تن گفت: در سال ۱۴۰۱، این شرکت با تولید **۱ میلیون و ۹۰۰ هزار تن زغال‌سنگ و ۷۲ هزار تن کنسانتره، رکورد بی‌سابقه‌ای را در کشور ثبت کرد. برنامه‌ریزی‌های استراتژیک برای رسیدن به هدف تولید ۱.۲ میلیون تن در سال ۱۴۰۸ در جریان است.

مزایای رقابتی و برتری‌های فنی

وی خاطرنشان کرد: آنچه شرکت زغال سنگ پروده طبس را از سایر مجموعه‌ها متمایز می‌کند، اتکا به روش‌های نوین استخراج است: "کزغال" تنها شرکت تمام‌مکانیزه زیرزمینی است. این مجموعه تنها شرکت تمام‌مکانیزه استخراج زغال‌سنگ زیرزمینی در ایران محسوب می‌شود که این امر دقت و سرعت عملیات را به شدت افزایش می‌دهد. برخورداری از ذخایر زغالی با کیفیت بسیار بالا و با ضخامت توده‌های حدوداً ۲ متری که برای صنایع حساس نظیر صنایع فولاد بسیار حیاتی و سودمند است.

استحصال گاز متان

یکی از متمایزترین ویژگی‌های فنی این شرکت، برخورداری از سیستم، استحصال گاز متان در کارگاه‌های استخراجی است؛ مزیتی که این شرکت را در سطح کشور در جایگاه منحصر‌به‌فردی قرار می‌دهد. شرکت زغال‌سنگ با تکیه بر دانش فنی، تجهیزات مکانیزه و مدیریت منابع، نه تنها به دنبال حفظ جایگاه پیشتاز خود در تولید زغال‌سنگ است، بلکه با تمرکز بر استخراج بهینه و مدیریت گازهای همراه، گامی مهم در جهت ارتقای استانداردهای معدنی و صنعتی ایران برمی‌دارد.

در ادامه این نشست خبری، اسماعیل زمانیان، عضو هیات مدیره و مشاور مدیرعامل اظهار کرد: چالش‌های عملیاتی و چشم‌انداز استراتژیک در حوزه استخراج زغال‌سنگ، مدیریت بحران و چالش‌های فنی در کارگاه‌های استخراج، در جریان عملیات استخراج، مواجهه با پدیده‌های ناگهانی و تخریب‌های ناخواسته در محدوده‌های عملیاتی (مانند پهنه‌های ۲۰۰ متری) یکی از جدی‌ترین چالش‌هاست.

وی افزود: بروز چنین اتفاقاتی می‌تواند منجر به تسلط شرایط تخریب بر کارگاه شده و تولید را با اختلالات جدی مواجه کند. در این راستا، باید توجه داشت که رسیدن به نرخ [تولید/پایداری] ۸۶ درصد، رقم اندکی نیست و نشان‌دهنده مدیریت چالش‌ها در شرایط سخت است. با این حال، وقوع حوادث ناگهانی در پروژه‌های استخراجی، ریسک‌های عملیاتی را به شدت افزایش می‌دهد. برای نمونه، در صورت بروز ریزش کارگاه، بازسازی و بازیابی آن حداقل به یک ماه زمان نیاز دارد که این امر مستلزم پذیرش برخی وقفه در روند تولید و تحمل سختی‌های عملیاتی است.

دشواری‌های عملیاتی و تکریم نیروی انسانی

بخش بزرگی از چالش‌های موجود، ناشی از شرایط دشوار زیرزمین و رنج و سختی کار نیروهای عملیاتی است. علاوه بر فشار فیزیکی و محیطی، مدیریت مجموعه نیز با چالش‌های دوگانه‌ای روبرو است:

مدیریت پروژه‌های معدنی برخلاف واحدهای تولیدی ساده، نیازمند همت بالا و مدیریت مستمر در شرایط بحرانی است. علاوه بر چالش‌های فیزیکی، پاسخگویی به سوالات غیرکارشناسی در مدیریت مجموعه، از جمله عوامل مخل در روند پیشرفت امور است که نیازمند مدیریت هوشمندانه و شفاف‌سازی است. در این میان، تلاش‌های مدیریت برای هدایت شرکت در میان این گیردارها و سختی‌ها شایسته تقدیر است.


از واردات به سمت صادرات و توسعه صنعتی

زمانیان در این باره ادامه داد: یکی از اهداف بنیادین و استراتژیک، تغییر جایگاه کشور در زنجیره ارزش زغال‌سنگ است. ما نباید صرفاً در جایگاه «واردکننده» باقی بمانیم؛ هدف اصلی، تبدیل شدن به یک «صادرکننده» قدرتمند است. با توجه به ظرفیت‌های موجود در منطقه (مانند طبس)، استراتژی ما بر پایه موارد زیر استوار است:

عدم انحصار و توسعه رقابتی: هدف ما این نیست که تنها بازیگر حوزه زغال‌سنگ باشیم.

ما به دنبال ایجاد بستری هستیم که شرکت‌های متفاوت و رقیب در این حوزه شکل بگیرند تا پویایی بازار افزایش یابد.

وی گفت: تلاش برای خروج از وضعیت انحصار و تبدیل شدن به قطب صادراتی، نیازمند حمایت از ظرفیت‌های تولیدی و ایجاد توازن میان استخراج و بازسازی است.