اینترنت ماهواره‌ای استارلینک در همه کشورهای جهان امکان فعالیت رسمی ندارد. در برخی کشورها، دولت‌ها با استفاده از این سرویس مخالفت می‌کنند یا تجهیزات آن را بدون مجوز غیرقانونی می‌دانند. در کشورهای دیگری نیز مشکل اصلی به دریافت مجوزهای مخابراتی، تخصیص فرکانس و قوانین مالکیت شرکت‌های خارجی بازمی‌گردد.
تینا مزدکی_استارلینک، سرویس اینترنت ماهواره‌ای شرکت اسپیس‌ایکس متعلق به ایلان ماسک، با استفاده از ماهواره‌های مدار پایین زمین امکان اتصال به اینترنت را فراهم می‌کند. این فناوری می‌تواند در مناطقی که دسترسی به اینترنت ثابت یا شبکه‌های تلفن همراه دشوار است، کاربرد داشته باشد.
با این حال، دسترسی فنی به پوشش ماهواره‌ای به معنای مجاز بودن استفاده از سرویس در یک کشور نیست. برخی دولت‌ها برای فعالیت شرکت‌های مخابراتی خارجی مجوز صادر نمی‌کنند، استفاده از تجهیزات تأییدنشده را ممنوع می‌کنند یا محدودیت‌هایی با دلایل امنیتی و ارتباطی در نظر می‌گیرند. بر اساس گزارش گاردین درباره وضعیت استارلینک، کشورهای زیر از جمله مناطقی هستند که این سرویس در آن‌ها با ممنوعیت، محدودیت یا موانع جدی قانونی روبه‌روست.
۱. چین
استارلینک برای ارائه تجاری خدمات اینترنت ماهواره‌ای در چین با محدودیت‌های جدی روبه‌روست و این سرویس در بازار داخلی این کشور به‌صورت رسمی در دسترس نیست. چین کنترل گسترده‌ای بر زیرساخت‌های ارتباطی و دسترسی به اینترنت دارد. فعالیت یک شبکه ماهواره‌ای خارجی نیز مستلزم رعایت مقررات مخابراتی و دریافت مجوزهای لازم است.
۲. روسیه
استارلینک به‌عنوان یک سرویس تجاری رسمی برای کاربران عادی در روسیه عرضه نمی‌شود و استفاده از تجهیزات ارتباطی ماهواره‌ای بدون مجوز نیز با محدودیت‌های قانونی و امنیتی روبه‌روست.
اهمیت این موضوع تنها به دسترسی عمومی به اینترنت مربوط نیست. ارتباطات ماهواره‌ای در جنگ اوکراین نیز نقش مهمی داشته‌اند و استفاده نظامی از استارلینک، این فناوری را به یکی از موضوعات حساس در رقابت‌های امنیتی و نظامی تبدیل کرده است.
۳. ایران
استارلینک در ایران مجوز فعالیت رسمی ندارد و استفاده از پایانه‌های این سرویس با محدودیت‌های قانونی و امنیتی روبه‌روست. اینترنت ماهواره‌ای می‌تواند از طریق ارتباط مستقیم با ماهواره‌ها، وابستگی کاربر به زیرساخت‌های اینترنت ثابت و تلفن همراه را کاهش دهد. همین ویژگی باعث شده است که موضوع کنترل و نظارت بر این نوع ارتباطات به یکی از مسائل مهم در سیاست‌گذاری ارتباطی تبدیل شود.
در اسناد منتشرشده از سوی هیئت مقررات رادیویی اتحادیه بین‌المللی مخابرات نیز به گزارش‌های ایران درباره فعالیت پایانه‌های استارلینک بدون مجوز در قلمرو کشور اشاره شده است.
۴. کره شمالی
کره شمالی از محدودترین نظام ارتباطی جهان برخوردار است و دسترسی عمومی به اینترنت بین‌المللی در این کشور به‌شدت کنترل می‌شود. در چنین شرایطی، استفاده عادی و قانونی از استارلینک برای شهروندان در دسترس نیست.
۵. کوبا
بازار مخابراتی کوبا تحت نظارت دولت قرار دارد و ارائه خدمات ارتباطی بدون مجوز با محدودیت روبه‌روست. استارلینک نیز به‌عنوان یک سرویس تجاری رسمی در این کشور در دسترس نیست. محدودیت‌های ارتباطی و مقررات مربوط به فعالیت شرکت‌های خارجی از جمله عواملی هستند که می‌توانند مانع عرضه چنین خدماتی شوند.
۶. بلاروس
در بلاروس نیز فعالیت رسمی استارلینک به‌عنوان یک سرویس تجاری عمومی در دسترس نیست. مقررات مخابراتی و الزامات امنیتی می‌توانند استفاده از تجهیزات ارتباطی تأییدنشده را محدود کنند.
۷. سوریه و میانمار
در سوریه و میانمار نیز محدودیت‌های مخابراتی، شرایط سیاسی و امنیتی و الزامات قانونی بر دسترسی به خدمات ارتباطی ماهواره‌ای تاثیر دارند. با این حال، شرایط این دو کشور یکسان نیست و نمی‌توان صرفاً بر اساس نبود عرضه رسمی استارلینک نتیجه گرفت که قانون مشخصی برای ممنوعیت کامل تمام تجهیزات آن تصویب شده است.
محدودیت‌های استارلینک در کشورهای مختلف معمولاً به یک دلیل واحد مربوط نیست. چند عامل اصلی در این زمینه نقش دارند. استارلینک امکان برقراری ارتباط اینترنتی از طریق ماهواره را فراهم می‌کند و وابستگی کاربر به شبکه‌های زمینی را کاهش می‌دهد. در نتیجه، دولت‌ها ممکن است فعالیت بدون مجوز چنین شبکه‌ای را تهدیدی برای اجرای مقررات ارتباطی خود بدانند.
برخی دولت‌ها استفاده از شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی را از منظر امنیت ملی و کاربردهای نظامی بررسی می‌کنند.
برای عرضه رسمی اینترنت ماهواره‌ای در هر کشور، ممکن است دریافت مجوز مخابراتی، تخصیص فرکانس، رعایت الزامات امنیتی و ثبت شرکت محلی ضروری باشد. در برخی بازارها، قوانین مالکیت نیز سهم مشخصی برای سرمایه‌گذاران داخلی در نظر می‌گیرند.
نمونه مهم این موضوع، نامیبیا است. نهاد تنظیم‌گر مخابرات این کشور در مارس ۲۰۲۶ درخواست‌های استارلینک برای دریافت مجوز خدمات مخابراتی و دسترسی به طیف فرکانسی را رد کرد. بر اساس گزارش رویترز، الزامات مالکیت و رعایت مقررات از جمله مسائل مطرح در این پرونده بودند. این نمونه نشان می‌دهد که عرضه‌نشدن استارلینک همیشه به معنای مخالفت با خود فناوری اینترنت ماهواره‌ای نیست. گاهی شرکت باید ابتدا الزامات قانونی بازار مقصد را برآورده کند.
وضعیت استارلینک در هند، آفریقای جنوبی و نامیبیا
در برخی کشورها، مسئله اصلی ممنوعیت صریح نیست، بلکه روند صدور مجوز و شرایط فعالیت شرکت است. در هند، استارلینک برای آغاز ارائه خدمات باید مراحل مربوط به مجوزهای دولتی، تخصیص طیف فرکانسی و تأییدیه‌های امنیتی را طی کند. بر اساس گزارش رویترز در ۸ اکتبر ۲۰۲۶، استارلینک و دو اپراتور هندی در مراحل اولیه تأییدهای مربوط قرار گرفته‌اند، اما همچنان در انتظار تخصیص فرکانس و تکمیل تأییدیه‌های امنیتی بوده‌اند.
در نامیبیا، درخواست مجوز استارلینک رد شده و این شرکت در وضعیت فعلی امکان عرضه قانونی خدمات خود را ندارد. درباره آفریقای جنوبی نیز الزامات صدور مجوز و مقررات مربوط به مالکیت و مشارکت اقتصادی از موضوعات مهم در بحث ورود استارلینک بوده‌اند.
استارلینک چگونه اینترنت ماهواره‌ای ارائه می‌دهد؟
استارلینک شبکه‌ای از ماهواره‌ها در مدار پایین زمین است که با استفاده از پایانه کاربر، ارتباط اینترنتی برقرار می‌کند. این ماهواره‌ها در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از ماهواره‌های مخابراتی زمین‌آهنگ فعالیت می‌کنند و به همین دلیل می‌توانند تأخیر ارتباطی را در بسیاری از شرایط کاهش دهند.
این فناوری برای مناطق روستایی، مناطق دورافتاده و مکان‌هایی که توسعه شبکه فیبر نوری یا تلفن همراه در آن‌ها دشوار است، کاربرد دارد. با این حال، کیفیت و امکان استفاده از سرویس به عواملی مانند پوشش، ظرفیت شبکه، موانع فیزیکی و مجوزهای قانونی وابسته است.
چگونه بفهمیم استارلینک در کدام کشور فعال است؟
وضعیت استارلینک در جهان را نمی‌توان صرفاً به دو دسته «ممنوع» و «آزاد» تقسیم کرد. در برخی کشورها، این سرویس مجوز فعالیت ندارد یا استفاده از تجهیزات آن با محدودیت قانونی روبه‌روست. در برخی دیگر، روند صدور مجوز، تخصیص فرکانس یا رعایت قوانین مالکیت مانع آغاز فعالیت تجاری شده است.
ایران، چین و روسیه از جمله کشورهایی هستند که استارلینک در آن‌ها با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. در مقابل، پرونده کشورهایی مانند هند و نامیبیا نشان می‌دهد که موانع قانونی و مقرراتی باید جداگانه بررسی شوند. بنابراین برای اطلاع از آخرین وضعیت هر کشور، نقشه رسمی استارلینک به‌تنهایی کافی نیست و باید مقررات و اطلاعیه‌های نهادهای مخابراتی محلی را نیز در نظر گرفت.
برای بررسی وضعیت استارلینک، باید به منابع رسمی مراجعه کرد. نقشه رسمی پوشش در وبسایت استارلینک، نشان دهنده وضعیت کشورها است. باید توجه داشت که مقررات مخابراتی کشور مورد نظر نیز باید بررسی شود و نمایش پوشش ماهواره‌ای در نقشه لزوماً به معنای صدور مجوز فعالیت در آن کشور نیست.