زمان آن رسیده است که مسوولان فوتبال ایران به جای پناه بردن به توجیهات مضحک بازیکنان کارت قرمز اخلاقی را از جیب بیرون بیاورند.
روزنامه اعتماد نوشت: اتفاقی که در جریان دیدار استقلال تهران و استقلال خوزستان رخ داد و یاسر آسانی با حرکتی غیراخلاقی به سمت کمک داور خبرساز شد زنگ خطری برای فرهنگ حاکم بر فوتبال ایران است. آنچه آسانی انجام داد نه اولین بار است که در لیگ برتر دیده می‌شود و نه متأسفانه اگر برخوردی قاطع صورت نگیرد آخرین بار خواهد بود.
این داستان تکراری کشاله قصه عجیبی است! وقتی شجاع خلیل‌‌زاده، کاپیتان تراکتور در حرکتی مشابه اندام خصوصی خود را به سمت تماشاگران نشان داد توجیه گرفتگی کشاله ران به عنوان یک سپر دفاعی مطرح شد. آن روزها شاید خیلی‌‌ها تصور می‌کردند این یک خطای سهوی یا یک بدفهمی در ترجمه رفتار فیزیکی بازیکن است. اما گذشت زمان نشان داد که سکوت نهادهای انضباطی و پذیرش این توجیهات مضحک جلوی تکرار آن را نگرفت و آن را به یک هنجار ناهنجار بدل کرد.
درواقع وقتی یک بازیکن سرشناس چنین حرکتی می‌کند و بدون محرومیت سنگین یا جریمه‌‌ای بازدارنده به کار خود ادامه می‌دهد در ناخودآگاه سایر بازیکنان این پیام مخابره می‌شود که می‌توان فحاشی کرد می‌توان توهین کرد و با یک عذرخواهی صوری یا بهانه آوردن گرفتگی عضلات از مهلکه گریخت!
این همان نقطه‌‌ای است که فوتبال ما در آن دچار زوال اخلاقی می‌شود. ورزشگاه‌ها جایی که روزگاری محل تبلور جوانمردی بودند حالا به عرصه‌‌ای برای تخلیه خشم‌‌های فروخورده و رفتارهای سخیف تبدیل شده‌‌اند.
اما موضوع فقط یک بازیکن یا یک باشگاه خاص نیست موضوع عادی‌‌سازی است. وقتی دوربین‌‌های تلویزیونی و لنز عکاسان این لحظات را شکار می‌کنند و در فضای مجازی دست به دست می‌شود و حتی اسم خاص روی آن گذاشته می‌شود تا راحت‌تر به آن پرداخته شود (کشاله) تمام قبح این رفتارها شکسته می‌شود. خانواده‌هایی که برای تماشای مسابقه به استادیوم می‌آیند یا کودکانی که الگوی خود را در میان فوتبالیست‌‌ها جست‌وجو می‌کنند با دیدن این تصاویر چه پیامی دریافت می‌کنند؟
آیا باید پذیرفت که در مستطیل سبز بی‌حرمتی به تماشاگر بخشی از پروتکل‌‌های بازی است؟ اگر کمیته انضباطی در پرونده‌های قبلی به جای مماشات و مصلحت‌اندیشی برخوردی قاطع و عبرت‌آموز با خاطیان می‌کرد امروز شاهد تکرار این کشاله‌های بی‌قرار نبودیم! فوتبال بدون اخلاق حتی اگر با بالاترین سطح فنی و هیجان فنی همراه باشد - که سال‌هاست اینطور نیست - برای جامعه چیزی جز زشتی و بداخلاقی به ارمغان نمی‌آورد.
حالا زمان آن رسیده است که مسوولان فوتبال ایران به جای پناه بردن به توجیهات مضحک بازیکنان کارت قرمز اخلاقی را از جیب بیرون بیاورند پیش از آنکه سکوهای ورزشگاه به کلی از خانواده‌ها و هواداران قابل احترام و دوست‌داشتنی خالی شود.