تحریریه آوش/ آیا شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، دو سناریوی متفاوت برای آینده تقابل واشنگتن و تهران ایجاد کرده است؟ اسفندیار خدایی، تحلیلگر ارشد مسائل آمریکا به آوش می گوید که احتمال رادیکال‌تر شدن سیاست خارجی ترامپ تا مواضع تندتر او در پرونده ایران وجود دارد و احتمال وقوع جنگ، پررنگ شده است
پس از کشمکش‌های فراوان در صف‌آرایی دموکرات‌ها و محافظه‌کاران در ایالات متحده، سرانجام ماراتن انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا به پایان رسید و اکثریت کرسی‌های سنا و کنگره با پیشتازی رقیب دموکرات در ایالت‌های مختلف از دست جمهوری‌خواهان خارج شد.
در مجلس سنا از میان ۱۰۰ کرسی موجود، دموکرات‌ها با ۵۱ کرسی، توانستند به اکثریت این نهاد قانونگذاری در ساختار قدرت آمریکا دست یافته و رقیب جمهوری‌خواه را شکست بدهند. همچنین در مجلس نمایندگان نیز ۲۱۹ کرسی، سهم دموکرات‌ها و در مقابل تنها ۱۲۶ کرسی سهم جمهوری‌خواهان شد تا سرانجام، اکثریت پارلمان به حزب رقیب ترامپ در ایالات متحده برسد.
روایت گاردین از ضربه سنگین دموکرات‌ها به ترامپ
در همین رابطه، روزنامه گاردین به شرح رخدادهای انتخابات اخیر در آمریکا پرداخته و نوشته؛ «انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا ضربه‌ای کم‌سابقه به دونالد ترامپ وارد کرده و حزب جمهوری‌خواه کنترل سنا و مجلس نمایندگان را از دست داده است. این شکست، دو سال پایانی ریاست‌جمهوری ترامپ را با محدودیت‌های جدی‌تری روبه‌رو می‌کند.»
این روزنامه همچنین به مهم‌ترین نتایج انتخابات اشاره کرده و آورده؛
-تگزاس: جیمز تالاریکو نخستین دموکراتی شد که از سال ۱۹۸۸ به نمایندگی از تگزاس وارد سنا می‌شود. همچنین جینا هینوجوسا فرماندار جمهوری‌خواه، گرگ ابوت، را شکست داد و نخستین فرماندار لاتین‌تبار این ایالت شد.
- کانزاس: آدام همیلتون نخستین دموکراتی شد که طی ۹۴ سال گذشته از این ایالت به سنا راه می‌یابد.
-کارولینای جنوبی: انی اندروز با پیروزی بر دارلین گراهام، نامزد مورد حمایت ترامپ، نخستین کرسی دموکرات این ایالت در سنا از سال ۱۹۹۸ را به دست آورد.
- مین: سوزان کالینز، سناتور جمهوری‌خواه باسابقه، شکست خود را پذیرفت.
-اوهایو: دموکرات‌ها علاوه بر کرسی سنا، فرمانداری ایالت را نیز به دست آوردند.
-جورجیا: جان اوسوف، سناتور دموکرات، با اختلاف قابل‌توجهی دوباره انتخاب شد.
چرایی شکست جمهوری‌خواهان
گاردین این روزنامه بریتانیایی، همچنین در ادامه به چرایی شکست طیف محافظه‌کار در انتخابات پرداخته و نوشته؛ «مجموعه‌ای از عوامل به زیان ترامپ عمل کرد: وعده‌های اقتصادی محقق‌نشده، فشار معیشتی بر خانواده‌های آمریکایی، جنگ با ایران و سیاست‌های سخت‌گیرانه اخراج مهاجران. این عوامل حتی در ایالت‌ها و حوزه‌هایی که به‌طور سنتی جمهوری‌خواه بودند، به پیروزی دموکرات‌ها کمک کردند.»
این روزنامه، همچنین به رفتارهای احتمالی دموکرات‌ها پس از استقرار در کرسی‌های پارلمان اشاره کرده و آورده؛ «دموکرات‌ها قصد دارند از اختیارات نظارتی و احضار خود برای تحقیق درباره فعالیت‌های دولت ترامپ، از جمله منافع مالی رئیس‌جمهور و خانواده‌اش، استفاده کنند. آنها همچنین می‌خواهند با سیاست‌های تعرفه‌ای ترامپ مقابله کنند، محدودیت‌هایی بر عملیات اداره مهاجرت آمریکا (ICE) اعمال کنند و برای پایان دادن به جنگ با ایران فشار بیاورند. کنترل سنا به دموکرات‌ها امکان می‌دهد بسیاری از نامزدهای ترامپ برای مناصب قضایی و دولتی را متوقف کنند. با این حال، تصویب قوانین عمده همچنان دشوار خواهد بود؛ زیرا بسیاری از طرح‌ها در سنا به ۶۰ رأی نیاز دارند.»
روایت سردبیر المیناتور از یک شکست تاریخی!
جویس کرم، سردبیر المانیتور در روایتی به شرح شکست تاریخی دموکرات‌ها پرداخته و در مطلبی با عنوان «شب تاریخی دموکرات‌ها؛ ضربه سنگین به سیاست‌های ترامپ»، ضمن تفکیک وضعیت نتایج انتخاب، نوشته؛
- کارولینای جنوبی: پیروزی در رقابت سنا؛ نخستین بار از سال ۱۹۹۸
-تگزاس: پیروزی در سنا؛ نخستین بار از سال ۱۹۹۳
-کانزاس: پیروزی در سنا؛ نخستین بار از سال ۱۹۳۹
-مین: پیروزی در سنا؛ نخستین بار از سال ۱۹۸۸
-آیووا: پیروزی در سنا؛ نخستین بار از سال ۲۰۰۸
-مجلس نمایندگان: پیش‌بینی کسب اکثریت با ۲۵۵ کرسی
-سنا: پیش‌بینی کسب اکثریت با ۵۵ کرسی
شکست در انتخابات، ترامپ را به سوی اقدامات جسورانه و ابتکارهای بزرگ سوق می‌دهد؟
در همین رابطه، ریچارد فانتین، مقام سابق شورای امنیت ملی آمریکا معتقد است که پس از پیروزی دموکرات ها در انتخابات میان‌دوره ای در مسائل کلیدی سیاست خارجی، تداوم سیاست‌های کنونی بیش از تغییر محتمل است.
این چهره برجسته سیاسی در آمریکا، نوشت؛ «انتخابات میان‌دوره‌ای برگزار شده است. این انتخابات چه معنایی برای سیاست خارجی آمریکا دارد؟
۱. به نظر می‌رسد با یک موج آبی روبه‌رو هستیم. پایگاه ریل‌کلیرپالیتیکس اکنون پیش‌بینی می‌کند که دموکرات‌ها با ۵۲ کرسی در برابر ۴۸ کرسی جمهوری‌خواهان، اکثریت سنا را به دست آورند و در مجلس نمایندگان نیز با نتیجه ۲۴۱ در برابر ۱۹۴ کرسی اکثریت داشته باشند. اگر این پیش‌بینی‌ها محقق شوند، اعداد قابل‌توجهی خواهند بود.
۲. با داشتن اکثریت روشن در کنگره و تبدیل شدن رئیس‌جمهور به رئیس‌جمهوری در واپسین دوره زمامداری خود، آیا دموکرات‌ها می‌توانند تغییرات بزرگی در سیاست خارجی آمریکا ایجاد کنند؟ نه، به این سرعت نمی‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت.
۳. رئیس‌جمهور همچنان هدایت سیاست خارجی را در دست دارد و در برابر کنگره از مجموعه‌ای از مزیت‌های نهادی و سیاسی برخوردار است. قوه مقننه می‌تواند نقش‌آفرینی کند و گاهی نیز چنین می‌کند، اما در سال‌های اخیر به‌ویژه در برابر قوه مجریه منفعل بوده است.
۴. در مسائل کلیدی سیاست خارجی، تداوم سیاست‌های کنونی بیش از تغییر محتمل است. برای مثال، دموکرات‌ها می‌توانند از قانون اختیارات جنگی استفاده کنند تا به درگیری با ایران پایان دهند. آنها می‌توانند به لغو تعرفه‌های ترامپ علیه کانادا رأی دهند، توافق نفت گازوئیلی او با روسیه را لغو کنند و کمک‌های نظامی به اوکراین ارائه دهند.
۵. اما داشتن اکثریت فقط بخشی از ماجراست. عدد کلیدی، ۳۴ است؛ تعداد آرای سناتورهایی که برای حفظ وتوی رئیس‌جمهور کافی است. اگر قانونی در هر دو مجلس تصویب شود و ترامپ آن را وتو کند، جمهوری‌خواهان تقریباً به‌طور قطع آرای لازم را برای جلوگیری از لغو وتو در اختیار خواهند داشت.
۶. با این حال، کنگره اختیار تعیین بودجه را در دست دارد و بدون تخصیص اعتبارات، هر اقدامی ــ از جمله جنگ با ایران ــ متوقف خواهد شد. بنابراین، کنگره می‌تواند به‌سادگی بودجه این درگیری را قطع کند.
۷. اما چنین کاری نخواهد کرد. هزینه سیاسیِ احتمالیِ خودداری از تأمین بودجه نیروهای نظامی بسیار بالاست. حتی ۲۰ سال پیش، زمانی که طرح‌های وادار کردن آمریکا به خروج از عراق در صحن سنا اکثریت آرا را به دست می‌آوردند، کنگره هرگز بودجه جنگ را قطع نکرد. افزون بر این، حتی برای مخالفان جنگ نیز روشن نیست که کنار کشیدن ساده از آن، موقعیت آمریکا را بهبود می‌بخشد.
۸. ممکن است برخی اقدامات تصویب شوند؛ به‌ویژه اگر به لوایحی پیوست شوند که ظاهراً تصویب آنها اجتناب‌ناپذیر است. برای مثال، احتمال دارد مقرراتی برای جلوگیری از توافق‌ها با روسیه تصویب شود. شاید کمک‌ها یا فروش تسلیحات به اسرائیل مشروط شود. همچنین ممکن است محدودیت‌هایی بر صادرات فناوری به چین اعمال شود.
۹. با این حال، در مجموع، تأثیر انتخابات میان‌دوره‌ای بر سیاست‌گذاری محدود خواهد بود. اما پیامدهای آن برای عرصه سیاست داخلی بسیار گسترده‌تر خواهد بود.
۱۰. وقتی رؤسای‌جمهور اکثریت خود را در کنگره از دست می‌دهند، معمولاً از پیگیری ابتکارهای بزرگ داخلی ــ مانند لوایح عظیم و جاه‌طلبانه ترامپ با عنوان «لایحه بزرگ و زیبا» ــ دست می‌کشند و به‌جای آن بر سیاست خارجی متمرکز می‌شوند؛ حوزه‌ای که کنترل بیشتری بر آن دارند. این وضعیت اغلب آنها را به سمت اقدامات جسورانه و ابتکارهای بزرگ سوق می‌دهد. تلاش برای برقراری صلح میان اسرائیل و فلسطینی‌ها نمونه کلاسیک چنین رویکردی است. این مسئله به‌ویژه در دو سال پایانی دوره دوم ریاست‌جمهوری اهمیت دارد.
۱۱. دموکرات‌ها جلسات نظارتی کنگره برگزار خواهند کرد و تحقیقات گسترده‌ای درباره دولت ترامپ به راه خواهند انداخت. این اقدامات معمولاً بخش قابل‌توجهی از وقت و توجه قوه مجریه را به خود اختصاص می‌دهد. این وضعیت، به‌طور متناقض، ممکن است رئیس‌جمهور را به صرف وقت بیشتری در سفرها و پیگیری دستاوردهای بزرگ سیاست خارجی سوق دهد؛ دستاوردهایی که از نگاه خودش موفقیت‌آمیز محسوب می‌شوند.
۱۲. در این میان، شمار بیشتری از جمهوری‌خواهان در مسائل کلیدی امنیت ملی از ترامپ فاصله خواهند گرفت. این روند همین حالا نیز آغاز شده است؛ مخالفت با توافق نفت گازوئیلی با روسیه و درخواست نامزدهای جمهوری‌خواه سنا برای پایان دادن به جنگ با ایران، نمونه‌هایی از آن هستند. چنین مخالفت‌هایی هزینه سیاسی رویکرد دولت را افزایش می‌دهد و ممکن است در برخی موارد، دولت را به تغییر مسیر وادار کند.
۱۳. کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ عملاً از فردا آغاز می‌شود. رئیس‌جمهور به سیاستمداری در واپسین دوره زمامداری خود تبدیل شده و رهبران سیاسی رقابت برای تثبیت جایگاه خود را آغاز خواهند کرد. در هر دو حزب، نبردی بر سر جهت‌گیری آینده سیاست خارجی شکل خواهد گرفت. در حزب دموکرات، ترقی‌خواهان و میانه‌روها برای تعیین مسیر حزب رقابت می‌کنند و جمهوری‌خواهان نیز در پی تدوین رویکردی در دوران پس از جنبش ماگا خواهند بود.
۱۴. دولت‌های خارجی نیز نگاه خود را فراتر از کاخ سفید کنونی خواهند برد و خود را برای آینده آماده خواهند کرد. برخی از آنها منتظر پایان دولت ترامپ می‌مانند و توافق‌هایی را که نمی‌پسندند به تأخیر می‌اندازند. همچنین ارتباطات خود را با افرادی که احتمال می‌رود در دولت آینده به قدرت برسند، از سر خواهند گرفت.
۱۵. در ماه‌های اخیر، این عبارت بارها شنیده شده است: «شاید بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای اوضاع تغییر کند.» ممکن است سیاست خارجی در برخی حوزه‌ها تغییر کند، اما در بخش‌های بیشتری از آن، شرایط به همان شکل باقی خواهد ماند. در همین حال، همه بیش از پیش نگاه خود را به آینده معطوف خواهند کرد.
خدایی، تحلیلگر ارشد مسائل آمریکا در گفت‌وگو با آوش:
از احتمال رادیکال‌تر شدن سیاست خارجی ترامپ تا مواضع تندتر او در پرونده ایران/ احتمال وقوع جنگ، پررنگ شده
در همین ارتباط، اسفندیار خدایی، تحلیلگر ارشد مسائل آمریکا و دانش‌آموخته مقطع دکترای مطالعات آمریکا در دانشگاه تهران، ضمن اشاره به این انتخابات و تبعات و پیامدهای نتیجه آن، اظهار داشت: نتایج انتخابات برای دموکرات‌ها بسیار بهتر از آن چیزی بود که دموکرات‌ها انتظار داشتند و در مقابل، برای دونالد ترامپ و جمهوری‌خواهان بدتر از پیش‌بینی‌های‌شان رقم خورد. تقریباً همه خبرگزاری‌ها و تحلیلگران بر این موضوع اتفاق‌نظر دارند که بحران ایران نقش مهمی در کاهش آرای ترامپ داشته است. خود ترامپ نیز به این مسئله اشاره کرده است.
وی افزود: در واقع، دموکرات‌ها توانستند موقعیت خود را در کنگره بازیابی کنند. آنها دو سال پیش، هم ریاست‌جمهوری و هم اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را از دست داده بودند، اما اکنون توانسته‌اند به موقعیت سیاسی خود بازگردند. این مسئله تا حدودی مسیر پیشبرد سیاست‌های ترامپ را محدود می‌کند و می‌تواند در اجرای برخی از برنامه‌های او موانعی ایجاد کند.
خدایی با اشاره به ساختار سیاسی ایالات متحده تصریح کرد: در نظام سیاسی آمریکا، رئیس‌جمهور از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است و می‌تواند مصوبات کنگره را وتو کند. بااین‌حال، بازگشت دموکرات‌ها به کنگره می‌تواند بر سیاست‌های ترامپ تأثیرگذار باشد. درباره انتظاری که برخی ایرانی‌ها از تغییر سیاست‌های ترامپ در قبال ایران دارند، دو تحلیل متفاوت مطرح است. بر اساس یک تحلیل، حضور سنا با اکثریت مخالف می‌تواند به‌عنوان ترمزی در برابر سیاست‌های ترامپ عمل کند و مانع از پیشبرد برخی تصمیمات او شود.
وی ادامه داد: تحلیل دیگری نیز وجود دارد و آن اینکه با بازگشت دموکرات‌ها به قدرت، مسائل سیاست داخلی آمریکا برای ترامپ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و دموکرات‌ها می‌توانند موانع جدی‌تری در برابر او ایجاد کنند. در چنین شرایطی، ترامپ ممکن است برای نمایش قدرت و جبران فشارهای داخلی، در سیاست خارجی حتی تندتر از گذشته عمل کند و در سیاست داخلی امتیازهایی بدهد؛ چراکه سیاست داخلی برای او اهمیت بسیار زیادی دارد. بر همین اساس، این احتمال وجود دارد که حتی جنگ با ایران را تشدید کند. البته در مقابل، این تحلیل نیز مطرح است که نظارت کنگره می‌تواند در همین زمینه موانعی برای او ایجاد کند.
تشدید تنش‌های جناحی در آمریکا
این تحلیلگر مسائل آمریکا با اشاره به افزایش رقابت‌های حزبی در این کشور اظهار داشت: با توجه به نتایج انتخابات، رویارویی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در آمریکا تشدید خواهد شد و این کشور یکپارچگی پیشین خود را بیش از گذشته از دست می‌دهد. ترامپ دیگر امکان نامزدی برای یک دوره ریاست‌جمهوری دیگر را نخواهد داشت و قاعدتاً با توجه به سن و سال و محدودیت‌های قانونی، نقش او در سیاست آمریکا به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند و از وزن سیاسی‌اش کاسته می‌شود.
ورود جدی دو مقام ارشد کابینه ترامپ به انتخابات آتی
وی افزود: بر همین اساس، تحلیل این است که رقابت‌ها برای انتخابات ریاست‌جمهوری آینده آمریکا افزایش پیدا کند. از جمله در حزب جمهوری‌خواه، جی‌دی ونس و مارکو روبیو ممکن است رقابت بیشتری با یکدیگر داشته باشند. این رقابت‌ها حتی می‌تواند بر سیاست‌های دولت ترامپ نیز تأثیر بگذارد؛ به‌گونه‌ای که دیگر صدای واحدی از دولت آمریکا شنیده نشود، زیرا معاون رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه ممکن است در موقعیت رقابتی با یکدیگر قرار بگیرند.
شکست جمهوری‌خواهان در ایالات حامی سنتی!
خدایی در پاسخ به پرسشی درباره آرایش سیاسی داخل ایالات متحده و عواملی که به بازگشت برتری دموکرات‌ها منجر شد، اظهار داشت: ایالت‌های چرخشی یا نوسانی معمولاً با تغییر اندکی در آرا می‌توانند از یک حزب به حزب دیگر گرایش پیدا کنند، اما مسئله این است که در این انتخابات، تنها ایالت‌های چرخشی تغییر نکردند. اتفاق غیرمنتظره این بود که در ایالت‌هایی مانند تگزاس و کانزاس که به‌طور سنتی جمهوری‌خواه محسوب می‌شوند نیز نامزدهای دموکرات توانستند رأی بیاورند.
وی ادامه داد: اینکه در میشیگان برای نخستین‌بار یک سناتور مسلمان وارد کنگره آمریکا می‌شود نیز اتفاق مهمی است. بااین‌حال، به‌طور کلی جامعه آمریکا جامعه‌ای دوپاره است و هر دو جناح، چه محافظه‌کاران و چه دموکرات‌ها، تقریباً نیمی از آرای جامعه را در اختیار دارند. بنابراین، حتی در بدترین شرایط و با وجود نامزدی نامطلوب برای جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری، این حزب همچنان می‌تواند حدود ۴۰ درصد آرا را به دست بیاورد. این مسئله نشان می‌دهد که هر دو جریان از پایگاه رأی قابل‌توجهی برخوردارند.
این تحلیلگر مسائل آمریکا با اشاره به تأثیر تحولات اقتصادی و بین‌المللی بر نتایج انتخابات تصریح کرد: اتفاقاتی مانند افزایش قیمت انرژی و نفت می‌توانند موجب تغییر آرای مردم به نفع یکی از جناح‌ها شوند. همان‌طور که می‌دانید، در دوره‌های اخیر حتی در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا نیز مواردی وجود داشته که نتیجه نهایی با رأی عمومی مردم هم‌خوانی نداشته است. به همین دلیل، رقابت‌ها بسیار نزدیک است و اتفاقات و تصمیماتی که در عرصه داخلی و خارجی رخ می‌دهد، می‌تواند بر سرنوشت انتخابات تأثیر بگذارد. جنگ ایران نیز یکی از همین موضوعات است و درباره تأثیرگذاری آن بر انتخابات اتفاق‌نظر وجود دارد.
خدایی در ادامه، با اشاره به تفاوت سازوکار انتخابات مجلس نمایندگان و سنا در آمریکا اظهار داشت: در انتخابات مجلس نمایندگان، تمامی کرسی‌های این مجلس به رأی گذاشته می‌شود، اما در انتخابات سنا تنها یک‌سوم اعضا در معرض رأی مردم قرار می‌گیرند. دوره عضویت سناتورها شش‌ساله است و هر دو سال یک‌بار، یک‌سوم کرسی‌های سنا به انتخابات گذاشته می‌شود.
وی افزود: اگر در این دوره تمامی کرسی‌های سنا نیز به رأی گذاشته می‌شد، احتمالاً هزینه سیاسی بسیار بیشتری برای جمهوری‌خواهان به همراه داشت. بااین‌حال، بنیان‌گذاران آمریکا و قانون‌گذاران این کشور از ابتدا چنین سازوکاری را طراحی کرده‌اند تا از تصمیم‌گیری‌های احساسی و تغییرات ناگهانی در ساختار سیاسی جلوگیری شود و تغییرات به‌تدریج اتفاق بیافتد.
از احتمال رادیکال‌تر شدن سیاست خارجی ترامپ تا مواضع تندتر او در پرونده ایران
وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا شکست انتخاباتی ترامپ می‌تواند او را به سمت اتخاذ مواضع رادیکال‌تر در سیاست خارجی و تشدید تقابل با تهران سوق دهد، اظهار داشت: این احتمال وجود دارد که سیاست خارجی ترامپ تا حدودی رادیکال‌تر شود و او برای نمایش قدرت، در پرونده جنگ با ایران که شاید اهمیت آن برای افکار عمومی آمریکا به‌اندازه مسائل داخلی نباشد، مواضع تندتری اتخاذ کند.
وی در ادامه، با اشاره به هم‌زمانی تحولات سیاسی آمریکا و انتخابات اسرائیل تصریح کرد: مسئله دیگر، هم‌زمانی انتخابات آمریکا با انتخابات اسرائیل است. ترامپ مهم‌ترین حامی نتانیاهو بوده است. می‌دانیم که مهم‌ترین حامی اسرائیل، آمریکاست و اگر در اسرائیل فردی به نخست‌وزیری برسد که مخالف صریح آمریکا باشد و ترامپ نیز در برابر او موضع بگیرد، این مسئله می‌تواند اسرائیل را با بحران مواجه کند.
خدایی افزود: بااین‌حال، ترامپ نیز در داخل آمریکا با شکست انتخاباتی مواجه شده و این مسئله می‌تواند بر محاسبات او درباره اسرائیل تأثیر بگذارد. ممکن است ترامپ به این جمع‌بندی برسد که به‌جای ادامه تقابل با ایران، این مسئله را از طریق توافق حل‌وفصل کند و دیگر این مسیر را ادامه ندهد. در چنین شرایطی، احتمال دارد اصرار چندانی بر ماندن نتانیاهو در قدرت نداشته باشد؛ چراکه نتانیاهو قطعاً مخالف هرگونه توافق با ایران است.
احتمال وقوع جنگ، پررنگ شده
این تحلیلگر مسائل آمریکا در ادامه، درباره احتمال وقوع جنگ و تغییر موازنه قدرت در منطقه اظهار داشت: احتمال جنگ به شکل پررنگی وجود دارد؛ چراکه موازنه قدرت به هم خورده است. جمهوری اسلامی روی ظرفیت‌های خود در محور مقاومت حساب می‌کرد، اما تحولات پس از هفتم اکتبر در لبنان، غزه و سوریه، این معادلات را تغییر داده است. در شرایط فعلی، این ظرفیت‌ها دیگر آن تهدید پیشین را برای اسرائیل ایجاد نمی‌کنند.
وی ادامه داد: علاوه بر این، مسئله موشک‌های جمهوری اسلامی نیز مطرح است. اگر موشک‌های ایران همان موشک‌های قبلی باشند و قابلیت‌های جدیدی در آنها ایجاد نشده باشد، این موضوع می‌تواند به کاهش اثرگذاری آنها منجر شود. همان‌طور که در ماجرای واکسن کرونا نیز پس از مدتی راهکارهایی برای مقابله با آن پیدا شد، در حوزه موشکی هم ممکن است با گذشت زمان راهکارهایی برای مقابله با این توانمندی‌ها ایجاد شده باشد. در چنین شرایطی، با توجه به بودجه و هزینه‌هایی که برای توسعه موشکی صرف شده و آزمایش‌هایی که در این زمینه انجام گرفته است، همچنین با در نظر گرفتن شرایط تحریمی جمهوری اسلامی، ممکن است اثربخشی این موشک‌ها نیز کاهش پیدا کند.
خدایی با تأکید بر افزایش احتمال وقوع جنگ خاطرنشان کرد: اکنون این فرصت برای اسرائیل فراهم شده است. ترامپ در آمریکا حضور دارد و اگر او از قدرت کنار برود، ممکن است رئیس‌جمهور دیگری روی کار بیاید که شرایط فعلی را نپذیرد و با ادامه جنگ با ایران موافق نباشد. از سوی دیگر، همسایگان ایران نیز به‌نوعی درگیر این وضعیت شده‌اند و دامنه جنگ به تنگه هرمز کشیده شده است؛ منطقه‌ای که درگیری در آن می‌تواند بدون تحمیل هزینه مستقیم به اسرائیل، فشارهای گسترده‌ای ایجاد کند.
وی در پایان اظهار داشت: حتی اگر قرار باشد هزینه جنگ به حداقل برسد، بیشترین تمرکز می‌تواند بر تنگه هرمز و این منطقه قرار بگیرد. بنابراین، اسرائیل تمام تلاش خود را برای پیشبرد این وضعیت به کار خواهد گرفت و ترامپ نیز نشان داده است که در این زمینه مقاومت چندانی از خود نشان نمی‌دهد.
