مهار فضاپیما با بازوهای مکانیکی برج پرتاب پس از گذر از حرارت جو، پیچیده‌ترین چالش مهندسی مأموریت آینده محسوب می‌شود.
اسپیس ایکس نوامبر ۲۰۲۶ را به‌عنوان زمان احتمالی پانزدهمین پرواز آزمایشی موشک غول‌پیکر استارشیپ در نظر گرفته است. در این مأموریت شرکت متعلق به «ایلان ماسک» قرار است در محل برج پرتاب برای مهار مرحله دوم فضاپیما با بازوهای مکانیکی تلاش کند. هم‌زمان، این شرکت درحال آماده‌سازی برای بازیابی بوستر Super Heavy است تا در صورت موفقیت، هر دو بخش این سامانه ترابری سنگین به پایگاه پرتاب بازگردانده شوند.
تاریخ دقیق پرتاب هنوز اعلام نشده است. بااین‌حال، مراحل آماده‌سازی استارشیپ در پایگاه استاربیس واقع در جنوب تگزاس به سرعت پیش می‌رود و مهندسان درحال آزمایش تجهیزات و سامانه‌های در نظر گرفته‌شده برای این ماموریت هستند. پرواز شماره ۱۵ این موشک بر پایه دستاوردهای پرواز ۱۴ در ماه سپتامبر شکل می‌گیرد؛ مأموریتی که در آن موشک برای اولین‌بار به مدار زمین رسید و ۲۶ ماهواره نسل جدید استارلینک V3 را مستقر کرد.
تعیین تاریخ نهایی این پرتاب به روند آزمایش‌ها، آمادگی فضاپیما و مجوزهای نظارتی وابسته است. در تاریخ ۲۵ اکتبر، این شرکت آزمایش احتراق ایستا و تمام‌مدت بوستر سوپرهوی را انجام داد و تمام ۳۳ موتور رپتور آن را به مدت حدود ۱۵ ثانیه روشن کرد. این آزمون به متخصصان اجازه داد تا عملکرد موتورها و سامانه‌های فنی را در شرایطی که موشک روی سکوی زمینی مهار شده بود، به دقت ارزیابی کنند. این بوستر در کنار فضاپیمای مرحله دوم، یعنی Ship 42 به پرواز درخواهد آمد؛ فضاپیمایی که آزمایش احتراق پیشرانه‌های خود را گذرانده و اکنون مراحل پایانی ارزیابی سامانه‌ها را پیش از پرتاب سپری می‌کند.
مجوز اداره هوانوردی فدرال (FAA) فاکتور تعیین‌کننده دیگری در تعیین زمان پرتاب است. «گوئین شات‌ول»، رئیس و مدیر ارشد عملیات اسپیس‌ایکس، پیش‌تر اعلام کرده بود انتظار می‌رود مجوز صادرشده برای پرواز ۱۵، تمامی عملیات بازگشت به پایگاه پرتاب و مهار هر دو مرحله فضاپیما توسط برج را پوشش دهد.
اهداف اسپیس ایکس در پرواز ۱۵ استارشیپ و تلاش برای مهار هر دو بخش فضاپیما
هدف اصلی این آزمایش، نمایش بازیابی کامل هر دو بخش سامانه پرتابی استارشیپ است. پس از بلند شدن، بوستر سوپرهوی نیروی پیش‌رانش اولیه را برای هدایت استارشیپ به سوی مدار تأمین می‌کند و سپس از مرحله بالایی جدا می‌شود. اسپیس‌ایکس قصد دارد سوپرهوی را به پایگاه استاربیس هدایت کند تا بازوهای مکانیکی نصب‌شده روی برج پرتاب (موسوم به Chopsticks) آن را مهار کنند. اگرچه اسپیس ایکس پیش‌تر توانایی مهار بوستر را در ماموریت‌های گذشته به نمایش گذاشته، اما پرواز ۱۵ قرار است با بهره‌گیری از نسخه ارتقایافته بوستر ۲۲، نخستین آزمایش بازپس‌گیری هم‌زمان هر دو بخش در یک مأموریت باشد.
بخش جاه‌طلبانه‌تر مأموریت، گرفتن Ship 42 پس از پایان مسیر مداری است. استارشیپ باید با موفقیت وارد جو زمین شود، حرارت بسیار شدید حاصل از اصطکاک را تحمل کند و سپس مانورهای فرود را به سمت برج پرتاب اجرا کند تا فرودی دقیق و کنترل‌شده ثبت شود. این فضاپیما پیش‌تر فرود هدایت‌شده در آب‌های اقیانوس را آزمایش کرده بود، اما گرفتن مستقیم آن توسط برج، گامی تعیین‌کننده به‌سوی استفاده مجدد از کل سامانه خواهد بود. مهار هر دو مرحله می‌تواند هزینه‌های سرسام‌آور بازسازی و آماده‌سازی پرتاب محموله‌ها را به شکل محسوسی کاهش دهد.
علاوه‌براین، پرواز ۱۵ استارشیپ نقشی کلیدی در پشتیبانی از برنامه اکتشافی آرتمیس ناسا برای بازگشت انسان به ماه ایفا می‌کند. اسپیس ایکس درحال طراحی نسخه‌ای تغییریافته از فضاپیمای مرحله دوم استارشیپ برای ایفای نقش فرودگر قمری است، ولی برای رسیدن به آن مرحله، استارشیپ باید قابلیت‌های تکمیلی متعددی مانند انتقال سوخت در فضا را به نمایش بگذارد. اولویت کنونی برای پرواز ۱۵، اطمینان از سلامت فرایند بازگشت دو مرحله به پایگاه است تا داده‌های لازم برای پروازهای عملیاتی آینده فراهم شود.