حوزه/ حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی با اشاره به اینکه وجود پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) جلوه‌گاه حقیقت قرآن و اسماء حسنای الهی است، تأکید کرد: شناخت جایگاه اهل‌بیت(ع) و تأسی به حقیقت بندگی آنان، انسان را به درک فقر ذاتی خویش در برابر خداوند و حرکت در مسیر عبودیت و کمال رهنمون می‌سازد.
به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی روز یکشنبه در جلسه درس اخلاق مدرسه علمیه امام خمینی(ره)، با اشاره به جایگاه پیامبر اکرم(ص)، امیرالمؤمنین علی(ع)، حضرت فاطمه زهرا(س) و دیگر اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع)، آنان را حقیقت و جلوه کامل قرآن کریم و آینه تمام‌نمای اسماء و صفات الهی دانست و بر ضرورت شناخت حقیقت بندگی، دوری از خودبینی و مراقبت مستمر از نفس تأکید کرد.
وی با بیان اینکه پیامبر اکرم(ص) حقیقت کامل قرآن و امیرالمؤمنین علی(ع) عینیت و حقیقت قرآن است، اظهار کرد: حضرت فاطمه زهرا(س) نیز کلمه و حقیقت الهی است و اگر قرآن در مقام تفصیل و بیان ظهور پیدا کند، قرآن کریم و اگر در مقام جمع و حقیقت واحده در نظر گرفته شود، وجود مقدس حضرت زهرا(س) جلوه‌گر می‌شود.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی افزود: همه حضرات معصومین(ع) حقیقت قرآن و نور الهی هستند و جلوه اسماء و صفات خداوند در وجود آنان نمایان است. هیچ‌یک از اسماء حسنای الهی وجود ندارد که در آینه وجود امیرالمؤمنین علی(ع)، حضرت زهرا(س) و دیگر معصومان(ع) منعکس نشده باشد؛ چراکه آنان حقیقت بندگی و مظهر اسماء و صفات الهی هستند.
این استاد حوزه علمیه با تأکید بر اینکه حقیقت بندگی، چیزی جز فقر و وابستگی کامل انسان به خداوند نیست، گفت: انسان هر اندازه خود را صاحب چیزی بداند، همان دارایی می‌تواند برای او حجاب باشد؛ در حالی که حقیقت وجود انسان بر پایه فقر و نیاز به خداوند شکل گرفته است.
وی با اشاره به آیه شریفه «أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَی اللَّهِ» بیان کرد: حقیقت انسان چیزی جز فقر در برابر خداوند نیست. انسان ممکن است تصور کند دارایی‌هایی دارد و برای رفع کمبودهای خود به خداوند مراجعه می‌کند، اما حقیقت این است که اصل وجود و همه داشته‌های او از خداوند است و انسان در هیچ مرحله‌ای از خود استقلال ندارد.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی با اشاره به اینکه حتی عبادات انسان نیز از نعمت‌های الهی به شمار می‌روند، خاطرنشان کرد: نباید تصور کنیم که ما نماز می‌خوانیم و با عبادت خود چیزی به خداوند می‌دهیم؛ این نگاه ناشی از غفلت و ناآگاهی است. نماز، نماز شب، توفیق حضور در نماز اول وقت، کنترل زبان و طهارت نفس، همگی نعمت‌هایی هستند که خداوند در اختیار انسان قرار داده است.
وی ادامه داد: انسان باید بداند که حتی توانایی انجام عبادت نیز از جانب خداوند است و نباید به اعمال خود مغرور شود. گاهی انسان به دلیل انجام عبادت‌های فراوان دچار خودبینی و خودخواهی می‌شود و همین احساس، او را از حقیقت بندگی دور می‌کند.
این استاد حوزه علمیه با اشاره به ضرورت مراقبت از نفس افزود: برخی افراد به محض مشاهده عیب و خطا در دیگران، به سرعت به آنان اعتراض می‌کنند و در پی اصلاح دیگران برمی‌آیند، اما از عیوب و کاستی‌های خود غافل هستند. در مقابل، انسان مؤمن همواره باید نگران وضعیت خویش باشد و لحظه‌ای از اصلاح نفس و مراقبت از عاقبت خود غفلت نکند.
وی با اشاره به جایگاه شیطان در مسیر انحراف انسان، اظهار کرد: امیرالمؤمنین علی(ع) در خطبه قاصعه از شیطان به‌عنوان پیشوای متعصبان و گرفتارشدگان در عصبیت یاد می‌کنند. انسان در مسیر زندگی باید مراقب باشد که در بدی‌ها پیرو پیشوایان گمراهی نباشد و در مسیر خوبی‌ها از امام نور و هدایت پیروی کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی با تأکید بر اینکه انسان برای دریافت نور هدایت باید وجود خود را از حجاب‌ها و آلودگی‌ها پاک کند، گفت: قلب انسان باید آمادگی پذیرش حقیقت را داشته باشد. همان‌گونه که آینه غبارگرفته نمی‌تواند نور را به‌درستی منعکس کند، دل آلوده نیز از دریافت و بازتاب نور الهی محروم می‌شود. انسان باید موانع درونی را برطرف کند تا حقیقت در وجود او جلوه‌گر شود.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به آثار دعا و توسل، به نقل خاطره‌ای از یکی از آشنایان خود که در خارج از کشور مسئولیت سفارت ایران را بر عهده داشت، پرداخت و گفت: این فرد با وجود مشکلات جسمی، از آثار معنوی دعا بهره می‌برد و از خواندن دعای مستشیر در مدت چهل روز، صبح و شام، سخن گفته بود. این تجربه نشان می‌دهد که دعا و توجه به خداوند می‌تواند در زندگی انسان آثار و برکات فراوانی داشته باشد.
این استاد حوزه علمیه همچنین با اشاره به مضمون دعاهایی که درباره عزت و جایگاه انسان از خداوند درخواست می‌شود، اظهار کرد: اگر خداوند کسی را رفعت و عزت ببخشد، هیچ‌کس نمی‌تواند او را خوار کند و اگر خداوند کسی را یاری کند، دیگران قادر به شکست او نخواهند بود. در مقابل، اگر خداوند کسی را از عزت محروم کند، دیگران نمی‌توانند برای او عزت حقیقی فراهم کنند. بنابراین، سرچشمه همه عزت‌ها و مرتبه‌ها خداوند است.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی با تأکید بر ضرورت توسل و دعا برای اولیای الهی، از طلاب خواست در مسیر زندگی و حتی هنگام حرکت در راه، با ذکر صلوات و دعا، یاد پیامبر اکرم(ص)، اهل‌بیت(ع) و شهیدان را زنده نگه دارند.
وی افزود: دعا برای پیامبر و خاندان ایشان و توسل به اولیای الهی، معامله‌ای یک‌طرفه نیست و انسان نباید تصور کند که این دعاها بی‌پاسخ می‌ماند. اولیای الهی به اذن خداوند از جایگاه و عنایت ویژه‌ای برخوردارند و انسان باید با اخلاص و محبت به آنان متوسل شود.
وی در بخش دیگری از درس اخلاق خود، با اشاره به اهمیت تفکر در مرگ، آن را یکی از موضوعات اساسی برای خودسازی و اصلاح رفتار انسان دانست و گفت: انسان باید درباره مرگ بیندیشد؛ چراکه مرگ صرفاً پایان زندگی و از دست دادن نیست، بلکه می‌تواند مرحله رسیدن و به ثمر نشستن حقیقت وجود انسان باشد.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی با اشاره به این مضمون که انسان در مسیر زندگی همچون میوه‌ای نارس است که باید به پختگی برسد، اظهار کرد: وجود انسان برای رسیدن به کمال آفریده شده و علم و عمل صالح از مهم‌ترین عوامل این پختگی هستند. انسان باید با حرارت توحید، پیروی از رسالت و عبادت، وجود خود را به مرحله‌ای برساند که آمادگی ملاقات با خداوند را پیدا کند.
وی خاطرنشان کرد: شهید سلیمانی اگرچه در حوزه‌های علمیه تحصیل نکرده بود، اما ارادت ویژه‌ای به علما داشت و آثار آنان را با علاقه مطالعه می‌کرد. نگاه او به مرگ و شهادت نشان می‌داد که انسان مؤمن باید برای رسیدن به لقاء الهی آماده باشد و از خطر و سختی در مسیر حق هراس نداشته باشد.
این استاد حوزه علمیه با بیان اینکه شهادت می‌تواند بهترین جلوه رسیدن انسان به مرحله پختگی معنوی باشد، افزود: انسان باید در زندگی به‌گونه‌ای عمل کند که مرگ برای او پایان و محرومیت نباشد، بلکه زمینه ورود به رحمت الهی و ملاقات با پروردگار را فراهم کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین صدیقی در پایان، تفکر درباره خود و شناخت حقیقت وجود انسان را از دیگر محورهای مهم خودسازی دانست و با اشاره به مراتب معرفت گفت: انسان با تفکر صحیح و فراهم کردن مقدمات لازم، به اراده بندگی و عبودیت نزدیک می‌شود و در مسیر معرفت الهی به مراتبی می‌رسد که شناخت او از خداوند، صرفاً دانشی ذهنی و دورادور نیست، بلکه به معرفتی عمیق و شهودی تبدیل می‌شود.
وی با اشاره به تفاوت شناخت مفهومی و درک مستقیم حقیقت، گفت: کسی که از دور دود آتش را می‌بیند، تنها نشانه‌ای از آتش را مشاهده کرده است؛ اما کسی که حرارت آن را احساس می‌کند، شناخت نزدیک‌تری دارد و کسی که در آتش قرار گرفته، حقیقت آن را به‌گونه‌ای دیگر درک می‌کند. معرفت انسان به خداوند نیز می‌تواند از شناخت ظاهری و ذهنی فراتر رود و با عبودیت و سلوک معنوی به مرتبه‌ای عمیق‌تر برسد.