ثبت‌نام انتخابات فدراسیون دوچرخه‌سواری از ۲۳ آبان آغاز می‌شود؛ انتخاباتی که در سایه سیاست جدید وزارت ورزش برای حذف دوره سرپرستی، می‌تواند معادلات مدیریتی فدراسیون‌ها را تغییر دهد. تصمیمی که در کنار مزایای احتمالی، پرسش‌هایی درباره عدالت انتخاباتی و موقعیت رؤسای فعلی ایجاد کرده است.
فدراسیون دوچرخه‌سواری سرانجام وارد مسیر انتخابات می‌شود؛ انتخاباتی که قرار است تکلیف ریاست و اعضای هیأت‌رئیسه این فدراسیون را مشخص کند، اما پیش از آغاز رسمی ثبت‌نام، یک موضوع مهم‌تر از اسامی احتمالی نامزدها توجه‌ها را به خود جلب کرده است؛ تغییر سیاست وزارت ورزش در برگزاری انتخابات فدراسیون‌ها و پایان دادن به دوره سرپرستی.
بر اساس اطلاعیه منتشرشده از سوی فدراسیون دوچرخه‌سواری، ثبت‌نام داوطلبان احراز پست ریاست و عضویت در هیأت‌رئیسه از ۲۳ آبان آغاز می‌شود و تا چهارم آذرماه ادامه خواهد داشت. متقاضیان باید در این بازه زمانی، از ساعت ۹ تا ۱۵، از طریق سامانه وزارت ورزش و جوانان به نشانی msy.gov.ir نسبت به ثبت‌نام و بارگذاری مدارک اقدام کنند. داوطلبان پس از ثبت‌نام الکترونیکی نیز موظف به تحویل اصل مدارک به دبیرخانه فدراسیون هستند.
اما اهمیت انتخابات پیش‌رو تنها به تعیین رئیس آینده دوچرخه‌سواری محدود نمی‌شود. سیاست جدید وزارت ورزش در قبال انتخابات فدراسیون‌ها، می‌تواند شرایط متفاوتی را برای مدیران فعلی و رقبای آنها رقم بزند.
پایان دوران سرپرستی؛ تصمیمی با دو روی متفاوت
وزارت ورزش در رویکرد جدید خود به دنبال آن است که انتخابات فدراسیون‌ها بدون ورود به دوره سرپرستی برگزار شود. بر اساس اظهارات سیدمحمدشروین اسبقیان، معاون توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش، قرار است فرآیند ثبت‌نام نامزدها از ۱۲۰ روز پیش از پایان دوره ریاست آغاز شود و مجمع انتخاباتی نیز پیش از پایان دوره چهار ساله رئیس فعلی برگزار شود.
در نگاه نخست، این تصمیم می‌تواند به پایان بلاتکلیفی مدیریتی، جلوگیری از طولانی شدن دوره‌های سرپرستی و استمرار برنامه‌های فدراسیون‌ها کمک کند. با این حال، روی دیگر این سیاست نیز قابل چشم‌پوشی نیست.
با حذف دوره سرپرستی، رئیس فعلی تا زمان برگزاری مجمع همچنان مدیریت فدراسیون را بر عهده خواهد داشت؛ مدیری که ممکن است خود یکی از نامزدهای انتخابات پیش‌رو باشد. این مسئله به‌ویژه درباره فدراسیون‌هایی که رؤسای فعلی آنها قصد حضور در دوره بعدی ریاست را دارند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی درباره چگونگی تضمین بی‌طرفی و برابری فرصت‌ها میان نامزدهاست. آیا مدیری که همچنان بر مسند ریاست قرار دارد، از نظر دسترسی به امکانات، ارتباطات اداری و نفوذ سازمانی در موقعیت مشابهی با سایر رقبا خواهد بود؟
قرار نیست صرف حضور رئیس فعلی در فدراسیون به معنای تخلف یا مهندسی انتخابات تلقی شود؛ اما نمی‌توان احتمال ایجاد مزیت مدیریتی برای او را نیز نادیده گرفت. تصمیم وزارت ورزش زمانی می‌تواند به اصلاح واقعی فرآیند انتخابات منجر شود که سازوکارهای نظارتی و تضمین‌کننده رقابت برابر نیز به‌روشنی تعریف شده باشند.
رسول اسدی؛ انتخابات پس از کارنامه‌ای بدون مدال در ناگویا
در این میان، انتخابات فدراسیون دوچرخه‌سواری از زاویه دیگری هم اهمیت دارد؛ رسول اسدی، رئیس فعلی این فدراسیون، در شرایطی به استقبال فرآیند انتخاباتی می‌رود که عملکرد این رشته در بازی‌های آسیایی ناگویا یکی از ناکامی‌های قابل توجه کاروان ایران بود.
دوچرخه‌سواری ایران در این رقابت‌ها با دو ورزشکار، آرش میرباقری و ماندانا دهقان، در پنج ماده مسابقاتی حضور پیدا کرد و بدون کسب مدال به کار خود پایان داد.
میرباقری در تایم‌تریل انفرادی به رتبه هشتم رسید و در رقابت استقامت جاده و اومنیوم پیست نیز به ترتیب جایگاه‌های نوزدهم و دوازدهم را به دست آورد. ماندانا دهقان هم در تایم‌تریل و استقامت جاده زنان در رتبه‌های سیزدهم و چهاردهم قرار گرفت.
اما ناکامی دوچرخه‌سواری ایران تنها به بازی‌های آسیایی محدود نمی‌شود. در بازی‌های المپیک جوانان داکار نیز نماینده ایران در ماده استقامت جاده به رتبه سی‌ام بسنده کرد؛ نتیجه‌ای که برای رشته‌ای با سابقه حضور در رقابت‌های بین‌المللی و ادعای پشتوانه‌سازی، بسیار نگران‌کننده و حتی فاجعه‌بار به نظر می‌رسد.
قرار گرفتن در جایگاه سی‌ام یک رقابت مهم بین‌المللی در رده جوانان، آن هم در شرایطی که این مسابقات فرصتی برای ارزیابی نسل آینده ورزشکاران محسوب می‌شود، پرسش‌های جدی درباره وضعیت استعدادیابی، کیفیت آماده‌سازی و برنامه‌های توسعه‌ای فدراسیون ایجاد می‌کند.
این نتایج در حالی رقم خورده که رئیس فدراسیون پیش از آغاز بازی‌های آسیایی از شرایط مطلوب نمایندگان ایران و امیدواری به کسب مدال سخن گفته بود.
حالا طبیعی است که عملکرد فدراسیون در این رویدادهای مهم، یکی از موضوعات اصلی ارزیابی مدیریت رسول اسدی باشد. حضور محدود دوچرخه‌سواران ایران در ناگویا، ناکامی در کسب مدال و نتیجه ضعیف نماینده کشورمان در المپیک جوانان داکار، مجموعه‌ای از نشانه‌های نگران‌کننده هستند که نمی‌توان با آغاز فرآیند انتخابات به فراموشی سپرد.
البته نمی‌توان تمام مشکلات دوچرخه‌سواری ایران را صرفاً به عملکرد یک مدیر نسبت داد؛ کمبود زیرساخت‌های استاندارد، مشکلات مالی، ضعف لیگ داخلی و محدودیت حضور در رقابت‌های بین‌المللی نیز از چالش‌های قدیمی این رشته هستند. با این حال، مسئولیت سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، توسعه رده‌های پایه و پاسخگویی درباره این وضعیت بر عهده مدیریت فدراسیون است.
تغییر مدیریت یا تداوم آن، هر تصمیمی که باشد، باید با یک سؤال اساسی همراه شود: دوچرخه‌سواری ایران در دوره مدیریت فعلی چه مسیری را طی کرده و چه چشم‌اندازی برای آینده این رشته ساخته است؟
انتخابات؛ فرصتی برای تغییر یا تداوم مدیریت؟
اکنون دوچرخه‌سواری در آستانه یک تصمیم مدیریتی مهم قرار گرفته است. از یک سو، فدراسیون پس از ناکامی در ناگویا نیازمند بازنگری جدی در برنامه‌های خود است و از سوی دیگر، سیاست جدید وزارت ورزش می‌تواند شرایط متفاوتی را برای مدیران فعلی در مسیر انتخابات فراهم کند.
اگر قرار است رئیس فعلی بدون حضور سرپرست تا زمان انتخابات به فعالیت خود ادامه دهد، وزارت ورزش باید به‌روشنی توضیح دهد که چگونه از بروز تعارض منافع احتمالی جلوگیری خواهد کرد و چه تضمینی برای رقابت برابر میان نامزدها وجود دارد.
انتخابات فدراسیون دوچرخه‌سواری نباید صرفاً به جابه‌جایی یا تمدید یک صندلی مدیریتی محدود شود. این رشته پس از ناکامی در ناگویا بیش از هر زمان دیگری به پاسخگویی، برنامه‌ریزی و تغییرات جدی نیاز دارد.
حالا باید دید در انتخاباتی که قرار است بدون دوره سرپرستی برگزار شود، آیا فرصت واقعی برای رقابت و تغییر مدیریت فراهم خواهد شد یا سیاست جدید وزارت ورزش، ناخواسته موقعیت رؤسای فعلی را برای تداوم حضور در رأس فدراسیون‌ها تقویت خواهد کرد؟