درخواست کارگران خارجی موقت در کانادا برای رهایی از بدرفتاری کارفرمایان و دریافت مجوز کار آزاد با جهشی ۱۲ برابری در سال ۲۰۲۵ رو‌به‌رو شده؛ وضعیتی که با افزایش تاخیر‌ها و بالا رفتن نرخ رد پرونده‌ها توسط اداره مهاجرت، کارگران آسیب‌پذیر را در بحرانی بی‌سابقه قرار داده است.
تعداد بی‌سابقه‌ای از کارگران خارجی در کانادا می‌گویند که کارفرمایانشان با آنها بدرفتاری می‌کنند؛ وضعیتی که باعث فشار بر یک برنامه حمایتی فدرال شده است که با هدف کمک به این افراد برای یافتن شغل‌های دیگر طراحی شده است.
در سال ۲۰۲۵، بیش از ۱۵ هزار و ۶۰۰ کارگر خارجی برای دریافت مجوز کار باز (open work permit) فدرال درخواست دادند؛ مجوزی که برای کمک به آنها جهت رهایی از محیط‌های کاری همراه با بدرفتاری در نظر گرفته شده است. این رقم نشان‌دهنده افزایشی بیش از ۱۲ برابر در مقایسه با تعداد درخواست‌های ثبت‌شده در سال ۲۰۲۱ است.
در سال ۲۰۲۵، مقام‌های مهاجرتی کانادا بیش از ۹ هزار و ۸۰۰ درخواست برای دریافت مجوز کار باز را تایید کردند؛ رقمی که از مجموع تعداد تایید‌های صادرشده در تمام سال‌های پیشین اجرای این برنامه، بیشتر است.
همین داده‌ها همچنین نشان می‌دهد که افزایش درخواست‌ها، زمان پردازش مجوز‌ها را افزایش داده است، چیزی که کارشناسان درباره آن هشدار می‌دهند که می‌تواند کارگران آسیب‌پذیر را در معرض خطر قرار دهد.
جاناتان براون، وکیل مرکز کارگران مهاجر مستقر در ونکوور، گفت که افزایش درخواست‌ها و تاییدیه‌ها، اذعان ضمنی به مشکلات ساختاری این برنامه است.
براون اظهار کرد: این واقعا نشان می‌دهد که وضعیت کارگران موقت خارجی چقدر وحشتناک است.
برنامه کارگران موقت خارجی (TFWP) به کارفرمایان کانادایی اجازه می‌دهد تا در صورت عدم یافتن ساکنان کانادایی برای یک شغل خاص، کارگران خارجی را استخدام کنند.
کارگران موقت خارجی به‌طور معمول با مجوز‌های کاری «بسته» وارد این کشور می‌شوند که آنها را ملزم به کار در یک شغل خاص برای یک کارفرمای خاص می‌کند، به این معنی که آنها نمی‌توانند به راحتی آن شغل را بدون از دست دادن وضعیت خود برای ماندن در کانادا ترک کنند.
کارگران و کارشناسان حقوق مهاجران می‌گویند که این برنامه کارگران خارجی آسیب‌پذیر را در موقعیت‌های شغلی با دستمزد پایین و در معرض سوءاستفاده کارفرمایان خود قرار می‌دهد. کارگران عنوان کرده‌اند که دستمزدشان دزدیده شده، مجبور به زندگی در خانه‌های فرسوده شده‌اند و کارفرمایانشان آنها را مورد آزار و اذیت جسمی یا جنسی قرار داده‌اند.
گزارش سال ۲۰۲۳ گزارشگر ویژه سازمان ملل، این برنامه را زمینه‌ساز اشکال معاصر برده‌داری توصیف کرده بود.
تاخیر‌ها و موارد رد درخواست
در ۶ ماه نخست سال ۲۰۲۶، دولت فدرال کانادا ۴۷ درصد از درخواست‌هایی را که مورد بررسی و تصمیم‌گیری قرار داده بود، رد کرد؛ این در حالی است که نرخ رد درخواست‌ها در کل سال ۲۰۲۵، تنها ۲۹ درصد بوده است.
کارشناسان معتقدند که که این وضعیت ناشی از دستوری از سطوح بالای دولتی برای رسیدگی سریع به حجم انبوه درخواست‌ها است؛ اقدامی که به باور آنها باعث شده دولت کانادا درخواست‌ها را (از هر نوعی که باشند) بیشتر رد کند، حتی مواردی که به گفته او کاملا موجه و معتبر هستند.
- بیشتر بخوانید:
- افشای روی تاریک زندگی زنان و پناهجویان در کانادا
- هشدار نهاد‌های حقوقی به دولت کانادا درباره خطر مشارکت در نقض حقوق بین‌الملل بشردوستانه
زمان رسیدگی به پرونده‌ها نیز به‌شدت افزایش یافته است. مقام‌های فدرال می‌گویند که در سال ۲۰۲۱ آنها می‌توانستند طی یک دوره ۸ هفته‌ای، کار ۸۰ درصد از درخواست‌ها را در مدت ۱۷ روز به سرانجام برسانند. در سال ۲۰۲۵، این زمان انتظار به ۷۲ روز رسید و در ۶ ماه نخست سال ۲۰۲۶، به ۷۵ روز افزایش یافت.
این تاخیر‌ها کارگرانی را در معرض خطر قرار می‌دهد که در مسکن‌های ناامن زندگی می‌کنند یا با خشونت از سوی کارفرمای خود مواجه‌اند و برای فرار از این شرایط، پول یا منابع کافی در اختیار ندارند.
اینگرید مندز، مدیر اجرایی مرکز کارگران مهاجر (Migrant Workers Centre)، گفت که بسیاری از کارگران برای تامین مخارج خانواده‌هایشان در کشور مبدا، به درآمد حاصل از شغل خود در کانادا وابسته‌اند؛ موضوعی که حساسیت و اهمیت این شرایط را دوچندان می‌کند.
مندز اظهار کرد: کارگران حتی با وجود آگاهی از حقوق خود، می‌ترسند که اگر موضوع را با کسی در میان بگذارند، دچار دردسر شوند و به کشورشان بازگردانده شوند.