بیایید واقعبین باشیم؛ خودروهای اسپرت دیگر مثل گذشته عجیب و خاص نیستند. زمانی خودروهای سوپراسپرت آینههای جانبی سفارشی، دو باک سوخت و میدان دیدی بسیار محدود داشتند؛ بهطوریکه نشستن داخل یک صندوق پستی هم احتمالاً دید گستردهتری در اختیارتان قرار میداد. اما از حدود دهه ۲۰۰۰، خودروهای اسپرت و سوپراسپرت به محصولاتی بسیار کاربرپسند تبدیل
بیایید واقعبین باشیم؛ خودروهای اسپرت دیگر مثل گذشته عجیب و خاص نیستند.
زمانی خودروهای سوپراسپرت آینههای جانبی سفارشی، دو باک سوخت و میدان دیدی بسیار محدود داشتند؛ بهطوریکه نشستن داخل یک صندوق پستی هم احتمالاً دید گستردهتری در اختیارتان قرار میداد. اما از حدود دهه ۲۰۰۰، خودروهای اسپرت و سوپراسپرت به محصولاتی بسیار کاربرپسند تبدیل شدند.
رایانهها مانع خروج خودرو از جاده و سقوط آن به دره شدند و پیشرانههای عجیبوغریب جای خود را به موتورهای توربوشارژ قابلاعتماد و متداول دادند؛ موتورهایی که تفاوت چندانی با پیشرانه چهارسیلندر هاچبکهای اسپرت نداشتند. سوپراسپرتها به خودروهایی مناسب استفاده روزمره تبدیل شدند و تقریباً همه محصولات این کلاس ظاهری مشابه پیدا کردند. به همین دلیل، معرفی مزدا RX-9 بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد.
مزدا RX-9 یادآور روح متفاوت و خلاقانه مزدا
مزدا از حدود سال ۱۹۶۱ به ساخت خودروهای متفاوت روی آورد؛ زیرا استفاده از نوعی پیشرانه کاملاً غیرمعمول را آغاز کرد. در چهارم ژوئیه ۱۹۶۱، دولت ژاپن رسماً توافقنامه صدور مجوز میان مزدا و شرکت آلمانی اناسیو وانکل گامبها برای استفاده از موتور انقلابی وانکل را تأیید کرد. این فناوری متفاوت برخلاف موتورهای معمولی، پیستون و سیلندر نداشت و بهجای آن از دیسکهای چرخان استفاده میکرد. نتیجه، پیشرانهای سبک و جمعوجور با لرزش و صدای کم بود.
درحالیکه بسیاری از شرکتهای دارای مجوز استفاده از این فناوری از ادامه توسعه آن دست کشیدند، مزدا مسیر خود را ادامه داد. این شرکت مدلهایی از جمله کوسمو اسپرت ۱۱۰ اس محصول ۱۹۶۴ تا RX-7 نسل FD در سال ۱۹۹۱ را با موتور وانکل روانه بازار کرد. RX-7 خیلی زود به یکی از نمادهای خودروهای ژاپنی و یکی از زیباترین خودروهای اسپرت جهان تبدیل شد.
پس از آن نیز RX-8 با طراحی خاص و درهای عقب متفاوت و پیشرانه دو روتوره رنسیس به میدان آمد؛ خودرویی که سرانجام در سال ۲۰۱۲ از خط تولید کنار رفت. نکته جالب اینکه مزدا همچنان نوعی موتور وانکل تولید میکند؛ البته این بار با یک روتور که در مدل MX-30 R-EV بهعنوان ژنراتور برای شارژ باتری و افزایش برد حرکتی به کار میرود.
حالا به کانسپت RX-9 و دلیل اهمیت آن برای بازگرداندن خودروهای متفاوت به سبد محصولات مزدا برگردیم. رندر منتشرشده نشان میدهد این خودرو میتواند از نسخه تقویتشده موتور افزایشدهنده برد MX-30 R-EV استفاده کند و به یک خودروی اسپرت پلاگینهیبریدی تبدیل شود.
با این حال، شباهت اصلی این مدل به کانسپت اسپرت مزدا RX-VISION بازمیگردد که در نمایشگاه خودرو توکیو ۲۰۱۵ رونمایی شد. این کانسپت که با وجود گذشت سالها همچنان ظاهری تازه و جذاب دارد، قرار بود به پیشرانه دو روتوره ۱.۶ لیتری توربوشارژ با قدرت تقریبی ۴۰۰ اسببخار مجهز شود. اما این پروژه هرگز به تولید نرسید و کوپه خوشفرم مزدا کنار گذاشته شد.
رندر RX-9 از طراحی بیش از حد آیندهنگرانه کانسپت فاصله گرفته و بهجای آن، شیشه جلوی عمودیتر و کابین جادارتری ارائه میدهد؛ هرچند ابعاد کلی خودرو کوچکتر و متعارفتر به نظر میرسد. طراحی آشنای بخش جلو از مدلهایی مانند مزدا ۳ الهام گرفته و تناسبات جانبی بدنه نیز شباهت زیادی به مزدا میاتا RF دوستداشتنی دارد.
RX-9 مانند RX-7 دهه ۹۰ میلادی، خودرویی سبک و چابک با پیشرانه وانکل طراحی شده، اما در عین حال امکانات رفاهی کافی برای استفاده روزمره را در اختیار راننده قرار میدهد. ترکیب ویژگیهای مثبت میاتا با خطوط بدنه روان و الهامگرفته از آخرین نسل RX-7 میتواند محصولی موفق برای مزدا به همراه داشته باشد. مزدا همواره با الهام از بهترین ویژگیهای خودروهای اسپرت دهه ۶۰ میلادی نامی برای خود دستوپا کرده و رندر RX-9 نیز کاملاً با همین فلسفه هماهنگ به نظر میرسد.
محتملترین گزینه برای قوای محرکه این خودرو، فناوری بهکاررفته در یک کانسپت کمتر مورد توجه قرارگرفته دیگر یعنی مزدا ویژن ایکس-کوپه خواهد بود؛ خودرویی با طراحی کراساوور کوپه که در نمایشگاه تحرک ژاپن ۲۰۲۵ رونمایی شد. این مدل از سامانه پلاگینهیبریدی شامل موتور وانکل توربوشارژ دو روتوره، یک موتور الکتریکی و باتری بهره میبرد؛ ترکیبی که برای RX-9 کاملاً مناسب به نظر میرسد. حداکثر خروجی این مجموعه به ۵۰۳ اسببخار میرسد.
خودرو در حالت تمامبرقی حدود ۱۶۱ کیلومتر و با همکاری موتور احتراقی و سامانه الکتریکی نزدیک به ۸۰۵ کیلومتر برد حرکتی دارد. اگر وزن خالص RX-9 نیز از دیگر خودروهای اسپرت هیبریدی کمتر باشد، این مدل میتواند عملکردی در سطح سوپراسپرتها ارائه دهد.
چرا جهان به یک RX-9 هیبریدی با موتور وانکل نیاز دارد؟
دلیل تبدیل RX-7 نسل FD به خودرویی نمادین، رویکرد متفاوت و غیرمعمول آن در طراحی و مهندسی بود. در دهه ۹۰ میلادی، بازار خودروهای ژاپنی مملو از مدلهای جذابی بود که از موتورهای چهار و شش سیلندر توربوشارژ استفاده میکردند و با بالهها و اسپویلرهای بزرگ به خیابانها میآمدند. اما RX-7 خودرویی ظریف و متعادل به شمار میرفت؛ چه از نظر طراحی ساده، طبیعی و چشمنواز بدنه و چه از نظر ساختار فنی.
موتور وانکل دو روتوره ۱۳بی-آرایدبلیو با وجود استفاده از دو توربوشارژر ترتیبی، گشتاور چندان زیادی در دورهای بالا تولید نمیکرد و در دور موتور ۵۰۰۰ دور در دقیقه به ۲۹۴ نیوتنمتر میرسید. همین ساختار به مهندسان اجازه داد وزن خودرو را به حدود ۱۲۵۲ کیلوگرم محدود کنند. نتیجه، یک خودروی اسپرت کوچک و زیبا بود که در برابر مدلهای خشن و الهامگرفته از خودروهای رالی آن دوران، شخصیتی کاملاً متفاوت داشت.
امروزه نیز خودروهای پرفورمنس هر روز سنگینتر میشوند و جای تعادل و چابکی را به سامانههای هیبریدی قدرتمند و پیشرانههای تمامبرقی دادهاند؛ مجموعههایی که نیرو را به هر چهار چرخ منتقل میکنند. چنین رویکردی بیشتر بر کوبیدن خودرو به سطح آسفالت تکیه دارد تا حرکت چابک و هماهنگ آن در مسیر.
اگر مزدا بتواند RX-9 را با گیربکس دستی، وزن کم، دیفرانسیل عقب و البته پیشرانه خاص وانکل تولید کند، این خودرو همانند RX-7 نسل FD به یک انتخاب متفاوت و جسورانه در برابر جریان اصلی بازار تبدیل خواهد شد. چنین مدلی حتی میتواند در تاریخ صنعت خودرو جایگاهی نمادین به دست آورد.
