هارلی دیویدسون بیش از یک قرن در دنیای موتورسیکلت‌های کروز و سپس تورینگ جایگاه ویژه‌ای داشته است. این برند با موتورهای حجیم، صدای بلند اگزوز و سنت‌های ریشه‌دار آمریکایی شناخته می‌شود. هارلی دیویدسون چند دهه پیش از ظهور کروزهای عضلانی امروزی، به فکر تغییر مسیر افتاد. این شرکت در اواخر دهه ۱۹۷۰ برنامه‌ای محرمانه با
هارلی دیویدسون بیش از یک قرن در دنیای موتورسیکلت‌های کروز و سپس تورینگ جایگاه ویژه‌ای داشته است. این برند با موتورهای حجیم، صدای بلند اگزوز و سنت‌های ریشه‌دار آمریکایی شناخته می‌شود.
هارلی دیویدسون چند دهه پیش از ظهور کروزهای عضلانی امروزی، به فکر تغییر مسیر افتاد. این شرکت در اواخر دهه ۱۹۷۰ برنامه‌ای محرمانه با نام پروژه نوا آغاز کرد و با همکاری پورشه به توسعه خانواده‌ای کاملاً جدید از موتورهای آب‌خنک با میل‌بادامک بالاسری پرداخت. این موتورها در آرایش‌های چهار و شش سیلندر طراحی شده بودند و امروزه از کمیاب‌ترین نمونه‌های مهندسی‌شده در تاریخ هارلی دیویدسون به شمار می‌روند.
تجربه مسابقات سوپربایک زمینه‌ساز همکاری دوم با پورشه شد
پیش از آنکه عموم مردم از وجود پروژه نوا مطلع شوند، هارلی دیویدسون برای دومین بار به سراغ پورشه رفته بود. این شرکت تا آن زمان از تجربه مسابقات با مدل XR1200 و فناوری خنک‌کاری مایع در موتورسیکلت مسابقه‌ای VR1000 بهره می‌برد؛ محصولی نامتعارف که امروزه جذابیت بیشتری پیدا کرده است.
بااین‌حال، هدف از همکاری جدید با پورشه، ساخت موتورسیکلتی خیابانی بود که اگرچه به‌اندازه پروژه نوا رادیکال محسوب نمی‌شد، همچنان با استانداردهای سنتی کروزرها فاصله زیادی داشت. این تغییر احتمالاً بسیاری از طرفداران قدیمی برند را ناراضی کرد، اما در مقابل، مخاطبان تازه‌ای را به سمت هارلی دیویدسون جذب کرد. همین رویکرد متفاوت در نهایت به موفقیت این شرکت کمک کرد.
مدل VRSCB؛ ظاهری ساده با قدرت ۱۱۵ اسب بخار
هنگامی که نخستین مدل VRSCA V-Rod در سال ۲۰۰۲ معرفی شد، بدنه آن با قطعات کرومی براق، فلزهای صیقلی و پوشش‌های متعدد تزئین شده بود. اما در سال ۲۰۰۴، مدل VRSCB به‌عنوان نسخه پایه‌ای ساده‌تر و ارزان‌تر از راه رسید که ظاهری خام‌تر و کم‌زرق‌وبرق‌تر داشت.
در این نسخه، پوشش یکپارچه و غیرمعمول فرمان حذف شد، تزئینات اضافی بدنه کنار رفتند و شاسی با رنگ مشکی ساده پوشانده شد. نتیجه، موتورسیکلتی سریع با ظاهری آرام و بدون جلوه‌های نمایشی بود که مهندسی اسپرت آلمانی را در قالب یک کروزر معمولی پنهان می‌کرد. VRSCB بدون نیاز به ظاهر پرزرق‌وبرق، عملکردی سریع با موتور تنظیم‌شده توسط پورشه ارائه می‌داد و به یکی از کروزرهای قدرتمند و کم‌ادعای هارلی دیویدسون تبدیل شد.
موتور V-Rod؛ انقلابی در مهندسی هارلی دیویدسون
هارلی دیویدسون در V-Rod همچنان از آرایش دو سیلندر V شکل استفاده کرد، اما این بار موتور به سامانه خنک‌کننده مایع مجهز بود. این پیشرانه با زاویه ۶۰ درجه و حجم دقیق ۱۱۳۰ سی‌سی، دو میل‌بادامک بالاسری و چهار سوپاپ برای هر سیلندر داشت.
توان موتور به ۱۱۵ اسب بخار در دور ۸۲۵۰ دور در دقیقه می‌رسید و گشتاور آن نیز ۷۴ پوندفوت، معادل حدود ۱۰۰ نیوتن‌متر، در دور ۷۳۰۰ دور در دقیقه بود. این ارقام نه‌تنها برای یک موتورسیکلت هارلی دیویدسون، بلکه در مقایسه با بسیاری از کروزرهای آن دوره نیز چشمگیر به نظر می‌رسیدند. عملکرد این پیشرانه در گذر زمان نیز بهتر از انتظار بسیاری از علاقه‌مندان باقی ماند.
استفاده از فناوری تزریق سوخت، یکی دیگر از ویژگی‌های مهم این موتور بود. برخلاف پیشرانه‌های سنتی کروزرهای حجیم آمریکایی، این موتور به دورهای بالا علاقه زیادی داشت و می‌توانست تا نزدیکی محدوده قرمز ۹۰۰۰ دور در دقیقه دور بگیرد؛ رفتاری که بیشتر به خودروهای اسپرت شباهت داشت. با وجود این تغییرات، هارلی دیویدسون برخی ویژگی‌های سنتی خود را حفظ کرد و همچنان از انتقال قدرت تسمه‌ای و جعبه‌دنده پنج‌سرعته بهره برد.
V-Rod با هدفی مشخص طراحی شده بود: حفظ پایداری در سرعت‌های بالا هنگام حرکت مستقیم و ارائه عملکرد قدرتمند در مسابقات درگ. ابعاد این موتورسیکلت نیز با همین رویکرد هماهنگی داشتند. هارلی دیویدسون تنها به مدت دو سال مدل VRSCB را تولید کرد، اما امروزه خرید نمونه کارکرده آن در مقایسه با برخی نسخه‌های دیگر، از جمله V-Rod Muscle، هزینه چندان زیادی ندارد. یک دستگاه VRSCB تمیز در بازار موتورسیکلت‌های دست‌دوم با قیمتی در حدود ۶۷۵۵ دلار پیدا می‌شود.