یکی از اولین تقابل‌های پرسپولیس و فولاد در تاریخ، پایان یکی از محبوب‌ترین بازیکنان پرسپولیس را برای همیشه رقم زد.
به گزارش ورزش سه، مهدی هاشمی‌نسب از محبوبیتی بی حد و حصر در بین هواداران پرسپولیس برخوردار بود؛ تصور کنید یک بازیکن در حدود یک سال و نیم، چهار بار دروازه استقلال را به عنوان یک مدافع باز کند. همچنین تلفیق این کارنامه فنی درخشان با ژست‌های احساسی و مملو از غرور و تعصب، احتمالاً چقدر هواداران یک باشگاه را چقدر به یک بازیکن، علاقمند خواهد کرد. این روایت کوتاهی از دوره حضور مهدی هاشمی‌نسب در پرسپولیس بود؛ مدافعی که در یک حد فاصله کوتاه اوج محبوبیت و البته نفرت را در بین هواداران پرسپولیس تجربه کرد.
اما یک تقابل با فولاد در سوم خرداد سال ۷۹، پایان دوران حضور مهدی هاشمی‌نسب در پرسپولیس را رقم زد.پرسپولیس در یک مسابقه تشریفاتی و در حالیکه چند هفته قبل قهرمانی خود را مسجل کرده بود، در ورزشگاه آزادی پذیرای فولاد بود؛ روزی که رفتار عجیب هاشمی‌نسب، حکم جدایی او از پرسپولیس را قطعی کرد.
مهدی هاشمی‌نسب پیش از آغاز بازی و بر خلاف دیگر بازیکنان پرسپولیس، دسته گل خود را به سمت معدود هواداران آبی پوش در گوشه جنوبی استادیوم آزادی پرتاب کرد و این تصمیم عجیب، خشم علی پروین را برانگیخت. البته مهدی هاشمی‌نسب در همان 10 دقیقه ابتدایی بازی دچار مصدومیت شدید از ناحیه سر شده و سراپا غرق خون، جای خود را به حسین عبدی داد.
مهدی هاشمی‌نسب با سر بانداژ شده و لباس غرق خون در حال حرکت به سمت نیمکت بود که علی پروین با آن جذبه منحصر به فرد، اجازه نشستن مهی هاشمی‌نسب روی نیمکت را به او نداد و او با تغییر مسیر، به سمت رختکن رفت.
این آخرین سکانس از دوره سه ساله حضور مهدی هاشمی‌نسب در پرسپولیس بود؛ بازیکنی که در دربی بی‌رقیب و غیرقابل مهار بود و با لباس این باشگاه افتخارات فراوانی دست یافت. اما در تابستان سال ۷۹ جنجالی‌ترین انتقال تاریخ فوتبال ایران رقم خورد و چندی بعد شاهد حضور مهدی هاشمی‌نسب با لباس استقلال بودیم. او در این تیم نیز در در موفق به گلزنی شده و نام خود را جاودانه کرد.
البته تجمیع این حواشی منجر به غروب زودهنگام مهدی هاشمی‌نسب در فوتبال ایران شد؛ اما به هر حال بعد از نزدیک به سه دهه نیز نمی‌توان فراموش کرد که هاشمی‌نسب، یکی از جذاب‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران بود. مدافعی که هرگاه در زمین حضور داشت، همه توجهات را به سمت خود جلب کرد و انتخاب شماره یک عکاسان و تصویربرداران به شمار می‌آمد.
