حوزه/ این فقیه وارسته با وجود استطاعت مالی خود و ثروت و املاک گسترده‌ای که همسرش از خانهای کنگاور به ارث برده بود، هرگز تسلیم مظاهر فریبنده دنیا نشد و با سکونت در خانهای کاه‌گلی، هم‌سطح با طبقات مستضعف جامعه زیست تا الگویی جاودانه از مردمی‌بودن روحانیت را به نمایش بگذارد.
به گزارش خبرگزاری حوزه، زهد حقیقی عالمان دین زمانی در اوج شکوه جلوه‌گر می‌شود که با وجود تمکن مالی، راه ساده‌زیستی برگزیده شود. مرحوم حاج‌آقا بزرگ عراقی با وجود ارثیه و ثروت بسیار، زندگی در خانهای کاه‌گلی و هم‌سطح محرومان را برگزید. در این محتوا، جلوه‌هایی درس‌آموز از سیره زاهدانه این عالم وارسته را به تصویر کشیده شد.
زهد حاج‌آقا بزرگ عراقی و بی‌اعتنایی ایشان به دنیا و لذایذ آن، زبان‌زد خاص و عام است. افزون بر این‌که ایشان، خود توانایی مالی مناسبی داشت، همسرش نیز دختر یکی از خانهای کنگاور بود که املاک فراوانی به ارث برده بود؛ با این حال، زندگی ایشان هیچ‌گاه رنگ و لعاب زندگی اهل دنیا را به خود نگرفت و از حدود قناعت و زهد خارج نشد.
او معتقد بود که عالم شهر، باید مانند مردم کوچه و بازار زندگی کند. به همین خاطر در یک خانه کاه‌گلی بسیار ساده زندگی می‌کرد و هرگز حاضر نشد روش زندگی خود را تغییر بدهد. اگر از اموالش چیزی اضافه بر مخارج مختصر زندگی‌اش می‌ماند، یا کسی نذری برایشان می‌آورد، آن را میان فقرای منطقه تقسیم می‌کرد. اغلب می‌کوشید تا این کمک‌ها با واسطه باشد. او همیشه تأکید می‌کرد: «نگویید این پول را چه کسی داده است!»
منبع: کتاب امیر شهر، ص ۶۱