آمار ناامیدکننده جهانبخش در هلند، بار دیگر احتمال دعوت از او به تیم ملی و تناقض در معیارهای امیر قلعه‌نویی را به سوژه‌ای جنجالی تبدیل کرده است.
علیرضا جهانبخش، کاپیتان تیم ملی ایران، روزهای خوبی را در فوتبال هلند سپری نمی‌کند، اما ظاهراً افت محسوس او و دوری‌اش از شرایط ایده‌آل مسابقه هم قرار نیست مانعی جدی برای ادامه حضورش در جمع ملی‌پوشان باشد. کاپیتان باتجربه فوتبال ایران که این روزها پیراهن اکسلسیور را بر تن دارد، در فصل جاری تنها در ۶ مسابقه به میدان رفته و مجموع دقایق حضورش در زمین به ۹۴ دقیقه رسیده است؛ آماری که با صفر گل و صفر پاس گل تکمیل می‌شود تا کارنامه او در فوتبال باشگاهی، حرف چندانی برای گفتن نداشته باشد.
با این حال، اگر روند فعلی دعوت‌های امیر قلعه‌نویی ادامه پیدا کند، بعید نیست جهانبخش را دوباره در فهرست تیم ملی برای جام ملت‌های آسیا ببینیم؛ اتفاقی که در صورت وقوع، یک پرسش جدی را به وجود می‌آورد: معیار سرمربی تیم ملی برای انتخاب بازیکنان دقیقاً چیست؟ ماجرا زمانی جالب‌تر می‌شود که مواضع قبلی قلعه‌نویی را کنار وضعیت فعلی کاپیتان تیم ملی قرار دهیم.
سرمربی ایران از مهدی قایدی به دلیل شرایط بازی‌اش در فوتبال امارات و نداشتن دقایق کافی در مسابقات باشگاهی چشم‌پوشی می‌کند، اما اگر قرار باشد جهانبخش با چنین کارنامه‌ای دوباره به اردو دعوت شود، این تفاوت در برخورد با دو بازیکن چگونه توجیه خواهد شد؟ آیا کمبود دقایق بازی فقط برای بعضی بازیکنان یک ایراد جدی محسوب می‌شود یا قرار است نام و سابقه ملی هم در تعیین معیارها نقش داشته باشد؟
البته این نخستین بار نیست که دعوت از جهانبخش با وجود شرایط نامناسب باشگاهی بحث‌برانگیز می‌شود. او پیش‌تر نیز در مقطعی که حتی تیم باشگاهی نداشت و از شرایط مسابقه دور بود، به اردوی تیم ملی دعوت شد؛ تصمیمی که انتقادهای زیادی را به دنبال داشت. حالا هم آمار او در اکسلسیور، از ۶ بازی و تنها ۹۴ دقیقه حضور در زمین تا صفر گل و پاس گل، تصویری نگران‌کننده از وضعیت این بازیکن ارائه می‌دهد.
در چنین شرایطی، اگر جهانبخش بار دیگر به تیم ملی دعوت شود، قلعه‌نویی باید پاسخ روشنی برای این تناقض داشته باشد؛ چراکه نمی‌توان از یک طرف، کمبود بازی در فوتبال باشگاهی را ملاک کنار گذاشتن قایدی قرار داد و از طرف دیگر، برای کاپیتانی با چنین آماری احتمال دعوت دوباره قائل شد. به نظر می‌رسد در فوتبال ملی ایران، اصول انتخاب بازیکنان برای همه یکسان نیست و بعضی نام‌ها همچنان از امتیاز ویژه‌ای برخوردارند؛ حتی وقتی عملکردشان در زمین مسابقه حرف چندانی برای گفتن ندارد.