«طلوع نگاه تو» و «کشتی نجات» اثر غلامرضا ابراهیمی شامل غزلیات آیینی، عرفانی و عاشقانه این شاعر به همت انتاشارات ستاره جاوید عرضه شدند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، «طلوع نگاه تو» مجموعه‌ای منسجم از غزل‌ها با رنگ‌وبوی بومی و اقلیمی است و «کشتی نجات» با زبانی حماسی بر مفاهیم عاشورایی و معرفت حسینی تمرکز دارد.

در «کشتی نجات» اشعار پنج کتاب غلامرضا ابراهیمی شامل در کوچه باغ نور، کوثر چشمان تو، در کوچه باغ انتظار، آیینه عرفان و نان و عرفان گنجانده شده است.

در شعر «غریب عشق» از این اثر می‌خوانید:

شکوه شوکت کبریاست عاشقی

سفیر ساحت انبیاست عاشقی

سبوی سینه دردآشنا نگفت

همیشه عاشق ماسواست عاشقی

نسیم نزهت ناصحان اهل دل

دلیل دولت اوصیاست عاشقی

قسیم و قاسم چشمه‌های نور

غریب غربت نینواست عاشقی

به گوشه‌های نگاه کبریائیش

قسم که جلوه کبریاست عاشقی

در «طلوع نگاه تو» نیز اشعار کتاب‌های «در کوچه باغ بیرجند»، «در لحظه دلواپسی»، «کوچه دلتنگی»، «چکاوک صبور» و «شبانه‌های بی‌شما» گنجانده شده است.

غلامرضا ابراهیمی در مقدمه این کتاب آورده است: «در شعر فارسی، عشق موجب حیات کائنات و امری مقدس است. اما صورت‌بندی کلی آن در ادبیات کلاسیک فارسی دو قسم است: عشق حقیقی و عشق مجازی. از دیرباز، عشق حقیقی و عشق مجازی، دو عنصر مهم در ادبیات عاشقانه فارسی است. مولانا جلال‌الدین در دفتر اول مثنوی شریف می‌فرماید: هرچه کویم عشق را شرح و بیان / چون به عشق آیم خجل باشم از آن / گرچه تفسیر زبان روشنکر است / لیک عشق بی‌زبان روشن‌تر است / چون قلم اندر نوشتن می‌شتافت / چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت. عشق عرفانی، نوعی توصیف‌نایذیر از عشق است که در احوال درونی آدمی تاثیر زیادی دارد. در کلام عرفا این نوع از عشق، مانند خورشید سوزاننده است. در عین حال تجربه عشق عرفانی تجربه شخصی است. عرفا این صورت از عشق رازآلود را قابل وصف نمی دانند.»

در شعری از کتاب در کوچه باغ بیرجند به نام «نگاه شرقی» می‌خوانید:

رقص امواج نگاهش پیچ و تاب آورد و رفت

تاب ساحل را گرفت و اضطراب آورد و رفت

کهکشانی نورباران از حیا در دیده داشت

عصمت چشمان او را آفتاب آورد و رفت

غنچه فرّ فروغش در دل من ریشه کرد

در درون سینه اما التهاب آورد و رفت

رنگی از اشراق دارد عشق‌های دنیوی

مسلک ماه محاقش شعر ناب آورد و رفت

تا که باشم پیرو محض نگاه شرقیش

عاقبت پیغمبر چشمش کتاب آورد و رفت