دنیای اقتصاد : در فاصله‌ای کوتاه پس از درگذشت حمید علیدوستی، فوتبال ایران در سوگ یکی دیگر از پیشکسوتان خوشنام خود نشست؛ حسن حبیبی، اولین کاپیتان ایران که جام قهرمانی آسیا را بالای سر برد.
به گزارش ایسنا، حسن حبیبی ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان متولد شد. او در سال‌های کودکی همراه خانواده به تهران آمد و در محله چهارصد دستگاه بزرگ شد؛ محله‌ای که در آن سال‌ها یکی از محیط‌های پرجنب‌وجوش فوتبال در پایتخت به شمار می‌رفت. علاقه به فوتبال خیلی زود او را به زمین‌های خاکی و سپس باشگاه‌های تهرانی کشاند. حبیبی فوتبال حرفه‌ای خود را در شاهین آغاز کرد؛ باشگاهی که در آن زمان یکی از مهم‌ترین مراکز پرورش استعدادهای فوتبال ایران بود. او بازیکنی در پست دفاع بود. فوتبالیستی که به نظم، قدرت رهبری و درک تاکتیکی شهرت داشت. پس از بازی در شاهین، به تاج تهران (استقلال) پیوست و در ادامه راهی پاس تهران شد. بخش مهمی از دوران حرفه‌ای او در پاس سپری شد؛ باشگاهی که بعدها در زندگی ورزشی‌اش، این بار در مقام مربی، نقشی تعیین‌کننده پیدا کرد.
یکی از مهم‌ترین اتفاقات دوران بازیگری حبیبی، حضور در ترکیب تیم ملی ایران در بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو بود. حضور در المپیک برای فوتبال ایران در آن دوره دستاوردی بزرگ محسوب می‌شد. حبیبی در آن رقابت‌ها یکی از بازیکنان خط دفاع تیم ملی بود و تجربه حضور در بالاترین سطح رقابت‌های بین‌المللی را به دست آورد. این تجربه بعدها در شکل‌گیری شخصیت مربیگری او نیز اهمیت پیدا کرد چرا که حبیبی از معدود چهره‌هایی بود که هم تجربه بازی در رقابت‌های مهم بین‌المللی را داشت و هم سال‌ها بعد هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت. او همچنین همراه تیم ملی ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک به مدال نقره رسید.
بدون تردید اما مهم‌ترین فصل دوران بازیگری حسن حبیبی به سال ۱۹۶۸ و نخستین قهرمانی تیم ملی ایران در جام ملت‌های آسیا بازمی‌گردد. این رقابت‌ها در تهران برگزار شد و تیم ملی ایران با هدایت حشمت مهاجرانی و با حضور ستارگانی چون همایون بهزادی، علی پروین، پرویز قلیچ‌خانی و دیگر بازیکنان بزرگ آن نسل، به قهرمانی رسید. حسن حبیبی در آن مسابقات بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو داشت. او یکی از رهبران تیمی بود که با پیروزی در دیدار نهایی، برای نخستین بار جام قهرمانی آسیا را به فوتبال ایران هدیه کرد. این قهرمانی نقطه عطفی در تاریخ فوتبال ایران بود. موفقیتی که بعدها با قهرمانی‌های سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ تکرار شد و ایران را به قدرت نخست فوتبال آسیا تبدیل کرد. برای حبیبی، قهرمانی ۱۹۶۸ فقط یک افتخار ورزشی نبود. او به عنوان کاپیتان، نام خود را در تاریخ نخستین قهرمانی آسیایی ایران ثبت کرد.
شاید یکی از مهم‌ترین میراث‌های حسن حبیبی، نقشی باشد که در پرورش و هدایت بازیکنان نسل بعد از انقلاب ایفا کرد. او در دهه ۱۳۷۰ هدایت تیم ملی امید ایران را بر عهده گرفت و در دوره‌های انتخابی المپیک ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ با بازیکنان جوان فوتبال ایران کار کرد. در میان بازیکنانی که در مقاطعی زیر نظر او فعالیت کردند، نام‌های بزرگی دیده می‌شود از جمله خداداد عزیزی، کریم باقری، مهدی مهدوی‌کیا، یحیی گل‌محمدی، مهرداد میناوند، مهدی پاشازاده. البته باید توجه داشت که همه این بازیکنان در یک دوره و به یک شکل شاگرد حبیبی نبودند. اهمیت نقش او در فراهم کردن زمینه حضور و رشد بخشی از استعدادهای فوتبال ایران در تیم‌های ملی رده‌های سنی بود. او درباره نقش خود در پیشرفت این بازیکنان با فروتنی گفته بود: «یک مقدار زیر دست من کار کرده بودند که من آن موقع مربی تیم ملی شدم. آنها یک مقداری خودشان جلو رفته بودند و یک مقدار هم در تیم ملی جلو رفتند.»روحش شاد و یادش گرامی باد.