علیرضا داودنژاد، کارگردان و تهیه‌کننده سینما، با انتقاد از وضعیت اقتصادی تولید فیلم در ایران تأکید کرد که حمایت از سینمای کودک و نوجوان نباید بر دوش سرمایه‌گذاران بخش خصوصی گذاشته شود و نهادهای فرهنگی و دولت باید در این زمینه مسئولیت‌پذیر باشند.

علیرضا داودنژاد درباره وضعیت سینمای کودک و نوجوان در ایران گفت: برای اینکه کودکان و نوجوانان امکان تماشای فیلم داشته باشند، ابتدا باید آثاری متناسب با نیاز و سلیقه این گروه سنی تولید شود؛ اما شرایط اقتصادی تولید به‌گونه‌ای است که تنها بخش کوچکی از فیلم‌های ساخته‌شده در طول سال می‌توانند سرمایه خود را بازگردانند یا به سود برسند. حتی تعداد آثاری که صرفاً هزینه تولیدشان را جبران می‌کنند نیز زیاد نیست و برخی فیلم‌ها از تأمین هزینه تبلیغات خود هم ناتوان‌اند.

این کارگردان با تأکید بر اینکه بخش خصوصی نمی‌تواند مسئولیت نهادهای فرهنگی را بر عهده بگیرد، اظهار کرد: نمی‌توان از سرمایه‌گذار خصوصی انتظار داشت برای کودکان و نوجوانان فیلم بسازد و در نهایت با ورشکستگی مواجه شود. در سال‌های اخیر تولید تعدادی انیمیشن اتفاق مثبتی بوده، اما سینمای کودک و نوجوان به انیمیشن محدود نمی‌شود.

داودنژاد افزود: اگر قرار است سینمای کودک و نوجوان، سینمای اجتماعی، آثار مفرح، فیلم‌های تاریخی و دیگر گونه‌های سینمایی برای گروه‌های مختلف مخاطبان وجود داشته باشد، ابتدا باید کلیت سینما از وضعیت ورشکستگی و ناترازی اقتصادی خارج شود. تحقق این شرایط به مقدمات و برنامه‌ریزی‌هایی نیاز دارد که بخش مهمی از آن بر عهده دولت است.

وی همچنین با اشاره به نقش استقلال هنرمند در شکل‌گیری آثار سینمایی گفت: هنر زمانی می‌تواند موفق باشد که تنها وظیفه آن پاسخ‌گویی به سیاست و سرمایه نباشد. سینماگر باید بتواند ارتباطی آزاد و مستقیم با زندگی واقعی مردم برقرار کند. وقتی این ارتباط محدود شود، فیلم‌ساز به جای الهام گرفتن از واقعیت‌های اجتماعی، به تقلید از آثار دیگر روی می‌آورد.

این تهیه‌کننده و کارگردان، شکل‌گیری سینمای اجتماعی را وابسته به امکان مشاهده و بازنمایی آزادانه زندگی مردم دانست و تأکید کرد که فیلم‌ساز باید بتواند واقعیت‌های جامعه را ببیند، درک کند و برداشت خود را در قالب اثر سینمایی به تصویر بکشد.

داودنژاد در ادامه، نااطمینانی درباره امکان اکران آثار را یکی دیگر از مشکلات سینماگران دانست و گفت: وقتی فیلم‌ساز اثری تولید می‌کند، اما از امکان نمایش آن مطمئن نیست، با نوعی ناامنی روبه‌رو می‌شود. سینمای اجتماعی زمانی می‌تواند زنده بماند که هنرمند آزادانه از زندگی مردم الهام بگیرد و اطمینان داشته باشد اثرش فرصت نمایش و برقراری ارتباط با مخاطب را پیدا می‌کند.