نارضایتی رای‌دهندگان از جنگ ایران را نباید به معنای رد کلی سیاست خارجی ترامپ یا حمایت از بازگشت به رویکرد پیشین واشنگتن دانست؛ بلکه این رای بیش از هر چیز اعتراضی به جنگی است که منافع و هزینه‌های زندگی آمریکایی‌ها را تحت تاثیر قرار داده است.
به گزارش تجارت نیوز، فارین پالسی با انتشار یادداشتی مدعی شد: در سیاست آمریکا، اگر یک گزاره تقریبا همواره درست باشد، این است که رای‌دهندگان بر اساس تحولات حاکم بر سیاست خارجی تصمیم نمی‌گیرند. کارشناسان و تحلیلگران در واشنگتن ممکن است بارها درباره خواسته‌های مردم آمریکا در حوزه سیاست خارجی بحث کنند و حتی نظرسنجی‌هایی را برای تایید دیدگاه‌های خود به میان بکشند؛ اما به‌ندرت پیش می‌آید که سیاست خارجی به اندازه‌ای در ذهن رای‌دهندگان اهمیت پیدا کند که رفتار انتخاباتی آنها را تعیین کند.
با این حال، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با آغاز جنگ علیه ایران چنان تصمیم مخرب و مناقشه‌برانگیزی در حوزه سیاست خارجی اتخاذ کرده که خشم رای‌دهندگان را برانگیخته و احتمالا شانس حزب جمهوری‌خواه را در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای روز سه‌شنبه به‌شدت کاهش داده است.
با وجود این، باید در تفسیر نتایج انتخابات احتیاط کرد و از نتیجه‌گیری‌های شتاب‌زده پرهیز داشت. هم‌زمان با آغاز رقابت‌های مقدماتی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ در هفته‌های آینده، احتمالا بارها خواهید شنید که این انتخابات به معنای رد کامل رویکردهای دولت ترامپ در سیاست خارجی است. چنین برداشتی بیش از حد ساده‌انگارانه خواهد بود. آنچه رای‌دهندگان را خشمگین کرده، جنگ با ایران است، نه لزوما کنار گذاشتن اجماع دیرپای دوحزبی در سیاست خارجی آمریکا از سوی ترامپ.
متغیری که برای آمریکایی‌ها بی‌اهمیت است
واقعیت این است که نظرسنجی‌ها و گروه‌های کانونی نیز تصویر روشنی از خواسته‌های رای‌دهندگان آمریکایی در حوزه سیاست خارجی ترسیم نمی‌کنند؛ جز آنکه شاید خواهان درگیری و مداخله کمتر آمریکا در جهان، کاهش نقش بین‌المللی این کشور و تمرکز بیشتر سیاست‌ها بر نیازهای داخلی باشند. از این رو، دموکرات‌ها اگر به دنبال تغییر کامل محاسبات سیاست خارجی باشند درگیر اشتباهی بزرگی شده‌اند. مخالفت رای‌دهندگان با یک تصمیم فاجعه‌بار در سیاست خارجی، به این معنا نیست که آنها آماده بازگشت به وضع موجود پیش از ترامپ هستند.
در واقع، چند گزاره شناخته‌شده درباره سیاست آمریکا را می‌توان در تحلیل این انتخابات نیز به کار گرفت. برای مثال، حزبی که کاخ سفید را در اختیار دارد، به‌ندرت در انتخابات میان‌دوره‌ای عملکرد موفقی از خود نشان می‌دهد؛ چراکه اداره کشور دشوارتر از مبارزه انتخاباتی است. اگرچه رئیس‌جمهور در انتخابات میان‌دوره‌ای نامزد نیست و دیگر نیز در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت نخواهد کرد، نتایج این انتخابات معمولا بیش از آنکه بازتاب‌دهنده دیدگاه رای‌دهندگان درباره نامزدهای حاضر در رقابت باشد، نارضایتی آنها از رئیس‌جمهور مستقر را نشان می‌دهد.
البته همان گزاره همیشگی که می‌گوید رای‌دهندگان بر اساس سیاست خارجی رای نمی‌دهند را در این میان باید لحاظ کرد. البته موارد استثنایی وجود دارد که در آنها دیدگاه‌های مربوط به سیاست خارجی می‌تواند نتیجه انتخابات را تغییر دهد؛ برای مثال، نقش جامعه مهاجران کوبایی در فلوریدا یا تاثیر محدود خودداری بخشی از آمریکایی‌های عرب‌تبار از مشارکت در انتخابات بر شانس پیروزی کامالا هریس در میشیگان در سال ۲۰۲۴.
با این حال، کارشناسان معتقدند رای‌دهندگان آمریکایی، اگرچه در نظرسنجی‌ها با علاقه دیدگاه‌های خود را درباره سیاست خارجی بیان می‌کنند، اما معمولا این موضوع را در اولویت قرار نمی‌دهند. برای نمونه، در سال ۲۰۲۰ هیچ‌یک از مسائل مرتبط با سیاست خارجی در نظرسنجی مرکز پژوهشی پیو در میان ۱۰ دغدغه اصلی رای‌دهندگان نبود. سیاست خارجی به‌طور کلی نیز در مقایسه با اقتصاد، بهداشت و درمان، انتصاب قضات دیوان عالی و جرائم خشونت‌آمیز در رتبه پایین‌تری قرار داشت. شاید تنها نمونه برجسته در سال‌های اخیر که سیاست خارجی به محور اصلی انتخابات میان‌دوره‌ای تبدیل شد، سال ۲۰۰۲ بود؛ زمانی که تاثیر همبستگی ملی پس از حملات ۱۱ سپتامبر به حزب جمهوری‌خواه به رهبری جورج دبلیو بوش کمک کرد کنترل سنا را دوباره به دست بگیرد.
چرا جنگ با ایران برجسته شد
با این حال، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که جنگ با ایران در انتخابات کنونی به یکی از سه مساله اصلی رای‌دهندگان تبدیل شده؛ به‌گونه‌ای که در یک نظرسنجی موسسه گالوپ، ۷۷ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کرده‌اند این موضوع برای آنها مساله‌ای بسیار مهم یا فوق‌العاده مهم است. قیمت بنزین نیز که آشکارترین پیامد اقتصادی این درگیری به شمار می‌رود، در جایگاه بالایی قرار دارد و ۷۲ درصد رای‌دهندگان آن را مساله‌ای مهم دانسته‌اند. یک موضوع مرتبط دیگر در حوزه سیاست خارجی، یعنی مناقشه اسرائیل و فلسطین، نیز در میان ۱۰ اولویت اصلی رای‌دهندگان جای گرفته است.
دو عامل فوق توضیح می‌دهد که چرا جنگ با ایران برخلاف رویه معمول، تا این اندازه در میان رای‌دهندگان اهمیت پیدا کرده است.
نخست آنکه این جنگ صرفا یک مساله در حوزه سیاست خارجی نیست، بلکه به شکل ملموس و قابل مشاهده‌ای هزینه زندگی را برای بسیاری از آمریکایی‌ها افزایش داده است. اگرچه برخی سیاست‌های دیگر ترامپ، از جمله تعرفه‌های تجاری، در افزایش هزینه‌های زندگی نقش داشته‌اند، بخش قابل توجهی از فشارهای تورمی ناشی از افزایش قیمت انرژی بوده است؛ افزایشی که تنها پس از آغاز جنگ رخ داد.
دوم آنکه جنگ با ایران به مساله‌ای حساس در میان رای‌دهندگان تبدیل شده، زیرا خود ترامپ آن را به چنین موضوعی بدل کرده است. یکی از وعده‌های اصلی او در کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۴، پرهیز از آغاز جنگ‌های جدید بود. او همچنین متعهد شده بود هزینه‌های زندگی را کاهش دهد؛ موضوعی که پس از چند سال تورم بالا در پی همه‌گیری کرونا، به یکی از اولویت‌های اصلی رای‌دهندگان تبدیل شده بود. جنگ با ایران نقض آشکار و بی‌پرده هر دو وعده به شمار می‌رود.
البته سیاست خارجی تنها عامل تعیین‌کننده در این انتخابات نیست. رای‌دهندگان ترامپ از تعرفه‌های تجاری او، برخوردهای بیش از حد خشونت‌آمیز با مهاجران و فساد آشکار در بخش‌هایی از دولتش نیز سرخورده شده‌اند. جمهوری‌خواهان احتمالا حتی بدون وقوع جنگ با ایران نیز بخشی از کرسی‌های خود را در کنگره از دست می‌دادند؛ اما اکنون به نظر می‌رسد این جنگ ممکن است ابعاد شکست آنها را گسترده‌تر کند.
پیام رای‌دهندگان
با وجود این، هنوز روشن نیست که تا چه اندازه می‌توان از نتایج این انتخابات درباره خواسته‌های واقعی مردم آمریکا در حوزه سیاست خارجی نتیجه‌گیری کرد. به محض پایان رای‌گیری در شامگاه سه‌شنبه، توجه رسانه‌ها به‌سرعت به رقابت‌های مقدماتی انتخابات ریاست‌جمهوری معطوف خواهد شد؛ رقابت‌هایی که احتمالا در جبهه دموکرات‌ها بسیار فشرده و در میان جمهوری‌خواهان نیز تا حدی رقابتی خواهد بود.
با توجه به اهمیت سیاست خارجی در انتخابات میان‌دوره‌ای و احتمال تداوم جنگ با ایران در آینده نزدیک، انتظار می‌رود این موضوع همچنان یکی از محورهای اصلی مباحث سیاسی باقی بماند. اگر دموکرات‌ها کنترل سنا را به دست بگیرند، ممکن است جلسات استیضاح پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، را آغاز کنند. این جلسات نه‌تنها جنگ با ایران، بلکه اقدامات نظامی آمریکا در منطقه کارائیب را نیز بررسی خواهد کرد. شماری از دموکرات‌های کنگره نیز خواهان رویارویی با ترامپ بر سر ارسال تسلیحات به اوکراین هستند.
به طور مشخص در میانه دموکرات‌های کنگره این گرایش وجود خواهد داشت که نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای را به‌منزله رد کلی وعده‌های ترامپ در سیاست خارجی یا حتی ــ که نگران‌کننده‌تر است ــ رای مردم به بازگشت به رویکرد سیاست خارجی پیش از ترامپ تفسیر کنند. اما بهتر است این نتایج را بیش از هر چیز رایی علیه یک موضوع مشخص بدانند: مخالفت با جنگ ایران و رئیس‌جمهوری که وعده‌ای داد و برخلاف آن عمل کرد.
واقعیت این است که آمریکایی‌ها همچنان درباره آنچه از سیاست خارجی کشورشان می‌خواهند، اختلاف‌نظر عمیقی دارند. بسیاری از رای‌دهندگان از عملکرد دولت ترامپ در حوزه تعرفه‌های تجاری، ایران، ونزوئلا و آنچه کنار گذاشتن ظاهری اتحادهای دیرینه آمریکا از سوی او می‌دانند، ناراضی هستند.
در عین حال، بسیاری از سیاست‌های مشخص ترامپ لزوما در میان افکار عمومی نامحبوب نیستند. آمریکایی‌ها عموما از اتحادهایی مانند ناتو حمایت می‌کنند، اما بخش قابل توجهی از آنها معتقدند کشورهای اروپایی باید سهم بیشتری در تامین هزینه‌های دفاعی خود بر عهده بگیرند. همچنین ۴۹ درصد آمریکایی‌ها خواهان کاهش کمک‌های نظامی به کشورهای دیگر هستند. رای‌دهندگان در نظرسنجی‌ها مخالفت خود را با تعطیلی آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا (USAID) اعلام کرده‌اند، اما تنها ۱۷ درصد از آنها خواهان افزایش کمک‌های بشردوستانه هستند.
از سوی دیگر، برخلاف دیدگاه‌های نسبتا جنگ‌طلبانه‌ای که در محافل سیاسی واشنگتن رواج دارد، سیاست تنش‌زدایی ترامپ در قبال چین از محبوبیت برخوردار است. تنها ۴۰ درصد از پاسخ‌دهندگان معتقدند آمریکا باید به‌طور فعال برای محدود کردن قدرت رو به رشد چین تلاش کند.
به بیان دیگر، هم‌زمان با آماده شدن نامزدها برای ورود به رقابت‌های مقدماتی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، بهتر است از تعمیم شتاب‌زده نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای به کل سیاست خارجی آمریکا خودداری شود. دموکرات‌ها به‌ویژه باید مراقب باشند که در سال‌های آینده، بر سر مسائلی مانند ارسال تسلیحات به اوکراین ــ که تنها از حمایت اقلیتی از رای‌دهندگان برخوردار است ــ وارد منازعه سیاسی نشوند.
در عوض، نامزدهای انتخاباتی و اعضای کنگره بهتر است بر مسائلی تمرکز کنند که در میان بخش گسترده‌ای از افکار عمومی نامحبوب است؛ از جمله جنگ با ایران و پاسخگو کردن ترامپ در قبال آن. حتی ممکن است بهره‌گیری از ادبیات «اول آمریکا» که ترامپ در نخستین دوره ریاست‌جمهوری خود رواج داد، برای دموکرات‌ها نیز راهبردی موثر باشد.
در نهایت، اگر قرار باشد یک درس مشخص از این انتخابات میان‌دوره‌ای گرفته شود، آن درس این است که رای‌دهندگان آمریکایی معتقدند جنگ با ایران منافع مردم آمریکا را به خطر انداخته است. آنها خواهان سیاست خارجی هستند که واقعا مناعفشان را در اولویت قرار دهد.