اصفهان - ایرنا - روز پایانی سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان، برای خبرنگاران نوجوان تنها فرصتی برای تماشای فیلم‌ها نبود؛ نشست‌های خبری این روز به محلی برای طرح پرسش‌هایی درباره دنیای نوجوانان، روانشناسی کودک، تجربه بازیگری و حتی زبان متفاوت شخصیت‌های سینمایی تبدیل شد.
به گزارش ایرنا، در آخرین روز جشنواره، فیلم «عروس چشمه» به کارگردانی فریدون نجفی روی پرده رفت؛ اثری که حضور بازیگران نوجوان و ارتباط آنها با دنیای سینما، یکی از محورهای مورد توجه خبرنگاران نوجوان در نشست خبری آن بود.
نسیم اکبری، خبرنگار نوجوان جشنواره، از نجفی درباره دغدغه‌های کار با بازیگران نوجوان، نحوه انتخاب آنها، توجه به نیازهایشان در زمان فیلمبرداری و همچنین ارتباط میان بازیگران نوجوان و بزرگسال پرسید.
نجفی در پاسخ با اشاره به سابقه خود در آموزش و پرورش گفت که پیش از ورود به سینما معلم بوده و همین تجربه باعث شده است همواره توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان داشته باشد.
وی درباره ساخت فیلم برای نسل امروز نیز توضیح داد که تلاش کرده اثری بسازد که کودکان و نوجوانان بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند و در عین حال، فیلم برای آنها تازگی داشته باشد.
این کارگردان همچنین با اشاره به ویژگی آثار خود گفت که فیلم‌هایش حالتی مستندگونه دارند و تلاش می‌کند این آثار به عنوان یک سند باقی بمانند. به گفته نجفی، فیلم باید بتواند فراتر از یک منطقه یا کشور خاص، با مخاطبان مختلف ارتباط برقرار کند.
اما بخش دیگری از این نشست به تجربه بازیگر نوجوان فیلم در کنار بازیگران بزرگسال اختصاص داشت. این بازیگر نوجوان درباره همکاری با الناز شاکردوست گفت که برای یک نوجوان، قرار گرفتن در کنار بازیگری مطرح و شناخته‌شده می‌تواند در ابتدا کمی عجیب و حتی ترسناک باشد.
او افزود که برخورد صمیمانه شاکردوست باعث شده ارتباط میان آنها راحت‌تر شکل بگیرد و هنگام بازی، احساس کند در کنار فردی هم‌سن‌وسال خودش قرار دارد.
محسنی، دیگر بازیگر فیلم که «عروس چشمه» نخستین تجربه بازیگری او بوده است نیز از تجربه حضور در این پروژه گفت و با اشاره به علاقه خود به کودکان، دانیال، بازیگر نوجوان فیلم را مانند فرزند خود توصیف کرد.
وی همچنین فریدون نجفی را کارگردانی همراه و راهنما در نخستین تجربه بازیگری خود دانست و در پایان با ابراز خوشحالی از پیدا کردن مسیر مورد علاقه‌اش، جمله‌ای گفت که با خنده و تشویق حاضران در نشست همراه شد.
از «عروس چشمه» که فاصله بگیریم، دنیای ذهنی کودکان و نوجوانان در فیلم «پلنگ پریشان و پروانه» به شکل دیگری مورد توجه قرار گرفت.
رزا رئیسی، خبرنگار نوجوان جشنواره، پس از تماشای این فیلم از رهبر قنبری، کارگردان اثر، درباره میزان استفاده از دانش روانشناسی و پژوهش‌های مرتبط با کودک در مرحله پیش‌تولید پرسید.
قنبری در پاسخ با اشاره به سابقه تحصیل خود در رشته روانشناسی گفت که در دوره کارشناسی ابتدا وارد این رشته شده و پس از حدود یک سال و نیم تحصیل، از ادامه آن انصراف داده و به سراغ فیلمسازی رفته است.
او افزود که همین تجربه تحصیل باعث شده از همان دوران آشنایی نسبی با روانشناسی داشته باشد؛ دانشی که در مسیر فعالیت‌های سینمایی او نیز مورد استفاده قرار گرفته است.
اما در ادامه، نوبت به «شوتینگا» رسید؛ فیلمی که این بار نه از زاویه روانشناسی، بلکه از دریچه زبان و شیوه متفاوت گفت‌وگوی شخصیت‌ها، توجه خبرنگاران نوجوان را به خود جلب کرد.
نگین شریف، خبرنگار نوجوان جشنواره، با اشاره به اینکه زبان «اینگا» به نوعی به شناسنامه فیلم تبدیل شده است، از حمید گلی، بازیگر «شوتینگا»، پرسید این گویش چگونه طراحی و تمرین شده تا در عین متفاوت بودن، مصنوعی به نظر نرسد و مرز میان بامزگی و نامفهوم بودن آن چگونه حفظ شده است.
گلی در پاسخ توضیح داد که این ۲ شخصیت از گذشته شکل گرفته‌اند و ادبیات خاص خود را داشته‌اند؛ بنابراین لازم بوده از ادبیاتی که سال‌ها مورد استفاده قرار گرفته فاصله گرفته شود.
وی ادامه داد: شاید در روزهای نخست، یادگیری این ادبیات برای بازیگران دشوار بوده باشد، اما به دلیل توانایی و هوش بازیگران، آنها خیلی سریع این زبان را یاد گرفتند.
این بازیگر با اشاره به نقش عوامل مختلف در شکل‌گیری زبان فیلم گفت که با کمک آقایان مسلمی و معیریان و تلاش‌های خانم مختاری، این شیوه گفتاری به بخشی از ادبیات فیلم تبدیل شده است.
گلی ابراز امیدواری کرد این انتخاب و مسیری که گروه برای شکل دادن به زبان متفاوت فیلم طی کرده است، به هدف اصلی اثر خدشه‌ای وارد نکرده باشد و مخاطبان نیز از آن لذت برده باشند.
سه نشست خبری «عروس چشمه»، «پلنگ پریشان و پروانه» و «شوتینگا» اگرچه هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به سینما نگاه کردند، اما یک نقطه مشترک داشتند؛ تلاش برای نزدیک شدن به دنیای کودکان و نوجوانان. از توجه به تجربه و احساسات بازیگران نوجوان و شناخت دنیای ذهنی آنها تا خلق زبان و جهانی متفاوت برای مخاطب کودک، این نشست‌ها نشان دادند که سینمای کودک زمانی می‌تواند با مخاطب خود ارتباط برقرار کند که دنیای او را جدی بگیرد و از نگاه خود او به داستان و شخصیت‌ها نزدیک شود.