لاکهید مارتین از یک رهگیر موشکی جدید به نام PAC-3 Edge برای تقویت دفاع نیروی زمینی آمریکا در برابر تسلیحات هایپرسونیک رونمایی کرد.
لاکهید مارتین از یک رهگیر موشکی جدید رونمایی کرده که برای تقویت دفاع نیروی زمینی آمریکا در برابر تسلیحات هایپرسونیک و دیگر تهدیدهای هوایی پیشرفته طراحی شده است. این سامانه که PAC-3 Edge نام دارد، قرار است اهداف را در برد و ارتفاعی بیشتر از توان سامانه‌های فعلی درگیر کند.
این رهگیر بر پایه فناوری‌های Patriot Advanced Capability-3 Missile Segment Enhancement یا PAC-3 MSE توسعه یافته؛ سامانه‌ای که پیش‌تر در شرایط عملیاتی مورد استفاده قرار گرفته است.
لاکهید مارتین قصد دارد آزمایش PAC-3 Edge را در سال ۲۰۲۷ آغاز کند و ورود آن به خدمت برای سال ۲۰۳۱ هدف‌گذاری شده است.
این سلاح بخشی از برنامه Future Interceptor نیروی زمینی آمریکاست؛ برنامه‌ای که با هدف افزایش حفاظت در برابر موشک‌های هرچه پیشرفته‌تر دنبال می‌شود. لاکهید مارتین نیز در رقابت این برنامه به مرحله بعدی توسعه راه یافته و ارتش آمریکا درحال ارزیابی گزینه‌های مختلف است.
جستجوگر جدید برای افزایش دقت رهگیری
یکی از مهم‌ترین اجزای PAC-3 Edge یک جستجوگر پیشرفته است که در مرکز Strigo Product Center لاکهید مارتین توسعه یافته است. به گفته این شرکت، فناوری جدید توان رهگیر در شناسایی، تعقیب و درگیری با تهدیدهای پیچیده را بهبود می‌دهد.
لاکهید مارتین ۲۵۰ میلیون دلار در مجموعه Strigo سرمایه‌گذاری کرده تا توسعه این جستجوگر را پشتیبانی کند. هدف از این سرمایه‌گذاری، افزایش دقت و مانورپذیری رهگیر در شرایطی است که رقبا به توسعه تسلیحات پیشرفته‌تر ادامه می‌دهند.
عملکرد جستجوگر اهمیت زیادی دارد، زیرا رهگیرها باید در شرایط بسیار دشوار بتوانند هدف را شناسایی و تعقیب کنند. تسلیحات هایپرسونیک به‌طور ویژه چالش‌برانگیزند، چون با سرعت بسیار بالا حرکت می‌کنند و می‌توانند در طول پرواز مانور دهند.
PAC-3 Edge همچنین به سامانه‌های کنترلی ارتقایافته مجهز خواهد شد. هدف این تغییرات، افزایش عملکرد در بردهای بیشتر و ارتفاعات بالاتر و در نتیجه گسترش دامنه تهدیدهایی است که نیروی زمینی آمریکا می‌تواند با آنها مقابله کند.
طراحی این رهگیر همچنان ارتباط خود را با خانواده PAC-3 حفظ می‌کند. این رویکرد می‌تواند به ارتش آمریکا اجازه دهد بدون کنار گذاشتن فناوری و زیرساخت‌های موجود در شبکه دفاع هوایی خود، توان دفاع موشکی را افزایش دهد.
پیشران جدید برای افزایش برد درگیری
نورثروپ گرومن درحال توسعه یک موتور راکتی سوخت جامد چندپالسی برای این رهگیر است. این سامانه پیشران می‌تواند نیروی رانش را در چند مرحله ایجاد کند و کنترل بهتر شتاب را در طول پرواز امکان‌پذیر سازد.
چنین قابلیتی می‌تواند انعطاف PAC-3 Edge را هنگام تعقیب اهداف در شرایط مختلف افزایش دهد. ترکیب موتور جدید با جستجوگر و سامانه‌های کنترلی ارتقایافته نیز برای افزایش مانورپذیری و بهبود عملکرد کلی پرواز در نظر گرفته شده است.
تیم کیهیل، رئیس بخش موشک‌ها و کنترل آتش لاکهید مارتین، گفته PAC-3 Edge بر قابلیت‌های تثبیت‌شده PAC-3 MSE بنا شده است. به گفته او، رهگیر جدید مانورپذیری، قدرت و سرعت بیشتری خواهد داشت و این بهبودها می‌توانند توان ارتش آمریکا برای مقابله با تهدیدهای موشکی نوظهور را افزایش دهند.
بااین‌حال، این سامانه هنوز در مرحله توسعه قرار دارد. آزمایش‌های آینده مشخص خواهند کرد اجزای جدید در کنار یکدیگر چگونه عمل می‌کنند و آیا PAC-3 Edge می‌تواند الزامات عملیاتی نیروی زمینی آمریکا را برآورده کند یا خیر.
سازگاری با سامانه‌های پرتاب موجود
PAC-3 Edge برای فعالیت در شبکه یکپارچه دفاع هوایی و موشکی نیروی زمینی آمریکا طراحی شده است. از جمله گزینه‌های پیش‌بینی‌شده برای یکپارچه‌سازی آن می‌توان به پرتابگر M903 و سامانه Integrated Battle Command System یا IBCS اشاره کرد.
لاکهید مارتین همچنین پرتابگرهای کانتینری و HIMARS Flex را از دیگر گزینه‌های احتمالی برای استفاده از این رهگیر معرفی کرده است. سازگاری با پلتفرم‌های فعلی و آینده می‌تواند انعطاف بیشتری برای استقرار PAC-3 Edge در اختیار ارتش آمریکا قرار دهد.
این رهگیر قرار است بخشی از یک معماری دفاعی چندلایه باشد که مجموعه‌ای از سامانه‌ها را برای حفاظت از تأسیسات نظامی و دیگر اهداف حیاتی با یکدیگر ترکیب می‌کند. نقش PAC-3 Edge نیز افزایش گزینه‌های درگیری با تهدیدهایی خواهد بود که عبور از سامانه‌های دفاع هوایی متعارف را برای آنها آسان‌تر می‌کند.
رقابت Future Interceptor نیروی زمینی آمریکا مسیر بعدی این برنامه را مشخص خواهد کرد. لاکهید مارتین پیش از ورود احتمالی PAC-3 Edge به خدمت عملیاتی باید مراحل بیشتری از توسعه و آزمایش را پشت سر بگذارد.
اگر برنامه زمانی فعلی شرکت محقق شود، PAC-3 Edge می‌تواند از سال ۲۰۳۱ وارد خدمت شود. نقش نهایی این رهگیر به نتایج آزمایش‌ها و ارزیابی ارتش آمریکا از عملکرد آن در برابر تهدیدهای موشکی پیشرفته بستگی خواهد داشت.