از ۳۸۷ میلیون تا ۶.۳ میلیارد دلار؛ بزرگ‌ترین هک‌های تاریخ ارزهای دیجیتال

از فروپاشی صرافی Mt. Gox در سال ۲۰۱۴ تا هک رکوردشکن بایننس در اکتبر ۲۰۲۶، در این مطلب بزرگترین سرقت‌های دنیای رمزارزها معرفی می‌شوند.

یک لپ‌تاپ آلوده متعلق به یکی از کارکنان، مجموعه‌ای از تراکنش‌های غیرمجاز و جابه‌جایی نزدیک به ۶.۳ میلیارد دلار ارز دیجیتال در چندین بلاکچین طی چند ساعت؛ همین عوامل کافی بودند تا تازه‌ترین رخنه امنیتی بایننس به بزرگ‌ترین سرقت گزارش‌شده در تاریخ ارزهای دیجیتال تبدیل شود و رکوردهایی را پشت سر بگذارد که طی بیش از یک دهه ثبت شده بودند.

در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، مهاجمان به زیرساخت کیف‌پول‌های بایننس دسترسی پیدا کردند و میلیاردها دلار بیت‌کوین، اتریوم، استیبل‌کوین و سایر دارایی‌های دیجیتال را انتقال دادند. تحقیقات اولیه این صرافی نشان می‌دهد که احتمالاً لپ‌تاپ یکی از مهندسان DevOps آن هک شده است. در همین حال، شرکت اطلاعات بلاکچینی TRM Labs با اطمینان بالایی این حمله را به هکرهای گروه TraderTraitor مرتبط با کره شمالی نسبت داده و گزارش اف‌بی‌آی نیز این موضوع را تایید کرده است.

بایننس اعلام کرده است که حدود ۳ میلیارد دلار از دارایی‌های تحت تأثیر این حمله مسدود شده‌اند و این صرافی متعهد شده است خسارت‌ها را از طریق صندوق ذخیره SAFU و منابع مالی شرکت جبران کند.

برخی از بزرگ‌ترین سرقت‌ها زمانی رخ داده‌اند که مهاجمان توانسته‌اند به سیستم‌های کارکنان نفوذ کنند، فرایند تأیید تراکنش‌ها را دست‌کاری کنند، به کلیدهای خصوصی دسترسی پیدا کنند یا از آسیب‌پذیری نرم‌افزارهای مسئول انتقال دارایی‌ها میان شبکه‌های مختلف سوءاستفاده کنند.

از فروپاشی صرافی Mt. Gox در سال ۲۰۱۴ تا هک رکوردشکن بایننس در اکتبر ۲۰۲۶، ده حادثه‌ای که در ادامه بررسی می‌شوند نشان می‌دهند این ضعف‌های امنیتی چگونه بارها کسب‌وکارهای فعال در حوزه ارزهای دیجیتال و مشتریان آن‌ها را در معرض خطر قرار داده‌اند.

این رتبه‌بندی براساس ارزش تقریبی دلاری دارایی‌های تحت تأثیر یا به‌سرقت‌رفته در زمان وقوع هر حادثه تنظیم شده است، نه ارزش فعلی آن‌ها در بازار یا میزان نهایی خسارت‌های جبران‌نشده.

همچنین سرقت احتمالی از استخر استخراج LuBian در این فهرست گنجانده شده است؛ سرقتی که جزئیات آن با استفاده از شواهد ثبت‌شده در بلاکچین بازسازی شده، اما هرگز به‌طور عمومی از سوی این استخر استخراج تأیید نشده است.

۱. هک بایننس؛ ۶.۳ میلیارد دلار (اکتبر ۲۰۲۶)

تازه‌ترین مورد در تاریخ شکست‌های امنیتی بزرگ صنعت ارزهای دیجیتال، بزرگ‌ترین مورد آن نیز محسوب می‌شود. در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، مهاجمان حدود ۶.۳۶ میلیارد دلار دارایی را از کیف‌پول‌های مرتبط با بایننس در ۱۰ بلاکچین مختلف، ازجمله اتریوم، بیت‌کوین، ترون، سولانا و XRP Ledger منتقل کردند.

براساس تحقیقات TRM Labs، مهاجم از قبل برای اجرای این عملیات آماده شده بود و با سوءاستفاده از زیرساخت امضای تراکنش‌های بایننس توانست انتقال‌هایی را تأیید کند که در شبکه بلاکچین معتبر به نظر می‌رسیدند.

در شبکه اتریوم، مهاجم از مجوز EIP-7702 استفاده کرد تا کنترل یک کیف‌پول گرم را به قراردادی هوشمند و مخرب واگذار کند. این اقدام امکان برداشت مکرر دارایی‌ها از کیف‌پول را فراهم کرد.

این حمله یادآور رخنه امنیتی صرافی Bybit در سال ۲۰۲۵ است، اما در مقیاسی به‌مراتب بزرگ‌تر رخ داده است. شرکت TRM هر دو حادثه را به گروه TraderTraitor وابسته به کره شمالی نسبت می‌دهد؛ هرچند بایننس هنوز گزارش نهایی تحقیقات فنی خود را منتشر نکرده است.

عملیات بازیابی دارایی‌ها نیز به‌شکلی غیرمعمول گسترده بوده است. صادرکنندگان استیبل‌کوین‌ها و شرکای فعال در حوزه بلاکچین به مسدودسازی حدود ۳ میلیارد دلار از دارایی‌های تحت تأثیر حمله کمک کرده‌اند. همچنین پلتفرم‌های Aave و Arbitrum اقدامات اضطراری انجام داده‌اند تا توانایی مهاجم برای انتقال یا مبادله دارایی‌ها را محدود کنند.

بایننس وعده داده است تمام خسارت‌ها را جبران کند، اما ابعاد این رخنه امنیتی و سرعتی که مهاجم توانسته است مجوزهای معتبر برداشت را به دست آورد، پرسش‌های تازه‌ای درباره سازوکارهای کنترل امنیتی در صرافی‌های متمرکز ارز دیجیتال ایجاد کرده است.

۲. سرقت بیت‌کوین از LuBian؛ ۳.۵ میلیارد دلار (دسامبر ۲۰۲۰)

برای نزدیک به پنج سال، یکی از بزرگ‌ترین سرقت‌های احتمالی بیت‌کوین تا حد زیادی از دید عموم پنهان مانده بود.

در اوت ۲۰۲۵، شرکت تحلیل اطلاعات بلاکچین Arkham گزارش داد که به نظر می‌رسد LuBian، یک استخر استخراج بیت‌کوین چینی، در دسامبر ۲۰۲۰ حدود ۱۲۷ هزار و ۴۲۶ بیت‌کوین از دست داده است. ارزش این ارزهای دیجیتال در زمان وقوع حادثه حدود ۳.۵ میلیارد دلار بود؛ رقمی که به‌مراتب از تمام هک‌های صرافی‌ها که پیش از تازه‌ترین رخنه امنیتی بایننس به‌صورت عمومی اعلام شده بودند، بیشتر بود.

تحقیقات Arkham نشان می‌داد که احتمالاً LuBian از یک الگوریتم آسیب‌پذیر برای تولید کلیدهای خصوصی استفاده کرده بود؛ ضعفی که ممکن است به مهاجمان اجازه داده باشد کلیدهای کنترل‌کننده دارایی‌های بیت‌کوینی این استخر را شناسایی کنند.

براساس گزارش‌ها، این استخر استخراج بیش از ۱,۵۰۰ پیام در بلاکچین به آدرس‌های نگهدارنده بیت‌کوین‌های مفقودشده ارسال کرده و خواستار بازگرداندن آن‌ها شده بود.

بااین‌حال، ماجرا در اکتبر ۲۰۲۵ پیچیده‌تر شد؛ زمانی که وزارت دادگستری آمریکا از توقیف حدود ۱۲۷ هزار و ۲۷۱ بیت‌کوین مرتبط با چن ژی، تاجر کامبوجی، و گروه Prince Group خبر داد. دادستان‌ها این افراد و مجموعه را به راه‌اندازی طرح‌های کلاهبرداری مرتبط با ارزهای دیجیتال و پول‌شویی متهم کرده بودند.

شرکت Arkham بیت‌کوین‌های توقیف‌شده را به حادثه LuBian مرتبط دانست. در همین حال، مقام‌های آمریکایی مدعی شدند که خود LuBian نیز برای پول‌شویی درآمدهای حاصل از فعالیت‌های مجرمانه مورد استفاده قرار گرفته است.

بنابراین، موضوع این سرقت احتمالی در مقایسه با رخنه‌های امنیتی تأییدشده صرافی‌های موجود در این فهرست، همچنان اختلاف‌برانگیزتر است. باوجوداین، این پرونده نشان داد که تحقیقات بلاکچینی چگونه می‌توانند حتی سال‌ها پس از انجام تراکنش‌های اولیه، جابه‌جایی‌های عظیم و قدیمی ارزهای دیجیتال را آشکار کنند.

۳. هک Bybit؛ ۱.۵ میلیارد دلار (فوریه ۲۰۲۵)

پیش از حمله به بایننس، رخنه امنیتی صرافی Bybit در ۲۱ فوریه ۲۰۲۵ عموماً بزرگ‌ترین هک ارز دیجیتال اعلام‌شده در تاریخ شناخته می‌شد. این حادثه زمانی رخ داد که کارکنان Bybit درحال تأیید انتقالی بودند که ظاهراً یک جابه‌جایی معمول اتریوم میان کیف‌پول‌ها به نظر می‌رسید.

اما امضاکنندگان تراکنش نمی‌دانستند که مهاجمان رابط کاربری مورد استفاده برای تأیید آن را دست‌کاری کرده‌اند. درنتیجه، این رابط اطلاعاتی معتبر را نمایش می‌داد، درحالی‌که در پشت صحنه دستور مخربی اجرا می‌شد. این حمله درنهایت به انتقال حدود ۴۰۱ هزار واحد ETH از سامانه نگهداری دارایی‌های Bybit منجر شد و ضرری ۱.۵ میلیارد دلاری برای این صرافی به جا گذاشت.

تحقیقات فنی و جرم‌شناسی دیجیتال که پس از حادثه انجام شد، نشان داد یک حساب توسعه‌دهنده مرتبط با Safe هک شده بود. Safe ارائه‌دهنده زیرساخت کیف‌پول‌های چندامضایی شخص ثالثی بود که Bybit از آن استفاده می‌کرد. مهاجمان بدون آنکه نیازی به نفوذ مستقیم به زیرساخت خود Bybit داشته باشند، فرایند تأیید تراکنش را دست‌کاری کرده بودند.

در ۲۶ فوریه، اداره تحقیقات فدرال آمریکا (FBI) رسماً مسئولیت این سرقت را به عملیات TraderTraitor وابسته به کره شمالی نسبت داد. بازرسان هشدار دادند که دارایی‌های سرقت‌شده درحال تبدیل‌شدن به ارزهای دیگر و توزیع میان هزاران آدرس بلاکچینی هستند تا ردیابی آن‌ها دشوارتر شود.

Bybit به فعالیت خود ادامه داد و برای بازسازی ذخایر مالی‌اش تلاش کرد، اما این حادثه ضعف خطرناکی را در امنیت کیف‌پول‌های چندامضایی آشکار کرد. الزام چند نفر به تأیید یک تراکنش، زمانی که اطلاعات نمایش‌داده‌شده به آن افراد از قبل دست‌کاری شده باشد، تنها حفاظت محدودی ایجاد می‌کند.

۴. هک Ronin Network؛ ۶۲۵ میلیون دلار (مارس ۲۰۲۲)

گسترش سریع بازی‌های مبتنی بر بلاکچین فرصت تازه‌ای برای مهاجمان ایجاد کرد؛ به‌ویژه زمانی که پروژه‌های بازی برای انتقال دارایی‌ها میان شبکه‌های مختلف، به پل‌های میان‌زنجیره‌ای متکی شدند. در ۲۳ مارس ۲۰۲۲، هکرها به Ronin Network، زیرساخت بلاکچینی پشتیبان بازی محبوب Axie Infinity که بر پایه مدل کسب درآمد از طریق بازی فعالیت می‌کرد، نفوذ کردند.

مهاجمان کنترل پنج مورد از ۹ امضای اعتبارسنج شبکه را به دست آوردند؛ تعدادی که برای تأیید برداشت دارایی‌ها از پل میان‌زنجیره‌ای آن کافی بود. آن‌ها سپس ۱۷۳ هزار و ۶۰۰ واحد ETH و ۲۵.۵ میلیون واحد USDC را از شبکه منتقل کردند.

ارزش دارایی‌های سرقت‌شده در زمان علنی‌شدن حادثه، چند روز پس از وقوع آن، حدود ۶۲۰ تا ۶۲۵ میلیون دلار برآورد شد. این رخنه امنیتی تا ۲۹ مارس شناسایی نشد؛ زمانی که یکی از کاربران برای برداشت دارایی‌های خود اقدام کرد و متوجه کسری موجودی در ذخایر پل شد.

اف‌بی‌آی بعدها این حمله را به گروه Lazarus و APT38 مرتبط با کره شمالی نسبت داد. شرکت Sky Mavis، سازنده بازی Axie Infinity، از برگزاری یک دور جذب سرمایه ۱۵۰ میلیون دلاری به رهبری بایننس خبر داد تا از این طریق به جبران خسارت کاربران آسیب‌دیده کمک کند.

برخلاف حملات متداول به صرافی‌ها، سوءاستفاده امنیتی از Ronin زیرساخت مسئول تأیید تراکنش‌ها را هدف قرار داده بود. ساختار متمرکز اعتبارسنج‌های این شبکه به مهاجمان اجازه داد بدون نیاز به نفوذ به بلاکچین اصلی اتریوم، عملاً کنترل پل میان‌زنجیره‌ای را به دست بگیرند.

۵. هک Poly Network؛ ۶۱۱ میلیون دلار (اوت ۲۰۲۱)

یکی از غیرمعمول‌ترین هک‌های تاریخ ارزهای دیجیتال در اوت ۲۰۲۱ رخ داد؛ زمانی که مهاجمان با سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌های قراردادهای هوشمند میان‌زنجیره‌ای Poly Network، حدود ۶۱۱ میلیون دلار دارایی دیجیتال را منتقل کردند.

این پلتفرم به کاربران اجازه می‌داد ارزهای دیجیتال را میان شبکه‌های بلاکچینی مختلف جابه‌جا کنند. بااین‌حال، ضعفی در سیستم صدور مجوز قراردادهای آن به مهاجم امکان داد تراکنش‌های میان‌زنجیره‌ای غیرمجاز انجام دهد و دارایی‌ها را به مقصد دیگری منتقل کند.

دارایی‌های سرقت‌شده شامل ETH، استیبل‌کوین‌ها و سایر ارزهای دیجیتالی بودند که در شبکه‌های اتریوم، BNB Chain و Polygon نگهداری می‌شدند.

اما اتفاقاتی که پس از این حمله رخ داد، ماجرای Poly Network را از تقریباً تمام حوادث بزرگ دیگر این فهرست متمایز کرد. مهاجم به‌جای اینکه دارایی‌ها را برای همیشه با خود ببرد و ناپدید شود، پس از برقراری ارتباط با مسئولان پروژه از طریق پیام‌های ثبت‌شده در تراکنش‌های بلاکچینی، بازگرداندن ارزهای دیجیتال را آغاز کرد.

ظرف چند روز، تقریباً تمام دارایی‌های سرقت‌شده بازگردانده یا ایمن‌سازی شدند. این رقم شامل حدود ۳۳ میلیون دلار USDT نیز می‌شد که شرکت Tether آن را مسدود کرده بود. بازیابی دارایی‌ها خسارت مالی را کاهش داد، اما تأثیر چندانی بر ماهیت شکست امنیتی اصلی نداشت. نقصی در دستورالعمل‌هایی که یک پل میان‌زنجیره‌ای به آن‌ها اعتماد می‌کرد، به یک مهاجم اجازه داده بود کنترل صدها میلیون دلار ارز دیجیتال را به دست بگیرد.

۶. هک پل BNB Chain؛ ۵۷۰ میلیون دلار (اکتبر ۲۰۲۲)

تازه‌ترین بحران امنیتی بایننس نخستین باری نیست که زیرساخت‌های مرتبط با اکوسیستم این صرافی هدف یک حمله بزرگ قرار می‌گیرند. در ۶ اکتبر ۲۰۲۲، مهاجمی پل BSC Token Hub را هدف قرار داد؛ پلی که دو شبکه BNB Beacon Chain و BNB Smart Chain را به یکدیگر متصل می‌کرد.

مهاجم با سوءاستفاده از یک آسیب‌پذیری در فرایند تأیید اثبات تراکنش‌ها توانست مدارک جعلی برای برداشت دارایی ایجاد کند. این حمله به ایجاد و برداشت غیرمجاز ۲ میلیون واحد BNB منجر شد که ارزش آن‌ها در زمان وقوع حادثه حدود ۵۷۰ تا ۵۸۶ میلیون دلار بود.

بااین‌حال، مهاجم نتوانست تمام این دارایی‌ها را با موفقیت از شبکه آسیب‌دیده خارج کند. اعتبارسنج‌های BNB Chain فعالیت شبکه را متوقف کردند و مانع انتقال بخش عمده دارایی‌ها به بلاکچین‌های دیگر شدند.

برآوردها نشان می‌داد که مهاجم توانسته بود حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ میلیون دلار از دارایی‌ها را با موفقیت از شبکه خارج کند. واکنش به این حمله، یکی از چالش‌های بحث‌برانگیز شبکه‌های بلاکچینی را آشکار کرد. توقف تراکنش‌ها به مهار حمله کمک کرد، اما درعین‌حال نشان داد که گروه نسبتاً کوچکی از اعتبارسنج‌ها می‌توانند برای تعطیلی اضطراری شبکه‌ای هماهنگ شوند که قرار است بدون کنترل متمرکز فعالیت کند.

حمله به پل میان‌زنجیره‌ای در سال ۲۰۲۲ و رخنه امنیتی کیف‌پول‌های بایننس در اکتبر ۲۰۲۶، سیستم‌ها و آسیب‌پذیری‌های متفاوتی را درگیر کردند. بااین‌حال، هر دو حادثه نشان دادند که نقص در فرایند صدور مجوز تراکنش‌ها چگونه می‌تواند حجم عظیمی از دارایی‌های دیجیتال را در معرض خطر قرار دهد.

۷. هک Coincheck؛ ۵۳۰ میلیون دلار (ژانویه ۲۰۱۸)

مدت‌ها پیش از آنکه پل‌های امور مالی غیرمتمرکز یا DeFi به اهداف اصلی هکرها تبدیل شوند، صرافی‌های متمرکز با مشکلات جدی در حفاظت از ارزهای دیجیتالی روبه‌رو بودند که برای مشتریان خود نگهداری می‌کردند.

در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، صرافی ژاپنی Coincheck هدف حمله‌ای قرار گرفت که طی آن حدود ۵۲۶.۳ میلیون توکن NEM به سرقت رفت. ارزش این دارایی‌ها در زمان وقوع حادثه معمولاً حدود ۵۳۰ میلیون دلار برآورد می‌شد.

این ارزهای دیجیتال در یک کیف‌پول گرم نگهداری می‌شدند؛ موضوعی که دسترسی به آن‌ها را از طریق سیستم‌های متصل به اینترنت صرافی امکان‌پذیر می‌کرد. تحقیقات بعدی Coincheck نشان داد که مهاجمان کامپیوتر یکی از کارکنان را به بدافزار آلوده کرده بودند، به سیستم‌های داخلی دسترسی غیرمجاز پیدا کرده و کلیدهای خصوصی موردنیاز برای انتقال دارایی‌های NEM را به سرقت برده بودند.

این صرافی در جریان بررسی دارایی‌های مفقودشده، چندین سرویس خود را به‌طور موقت متوقف کرد. این حادثه به یکی از مهم‌ترین شکست‌های امنیتی صنعت ارزهای دیجیتال در ژاپن تبدیل شد و نظارت دقیق‌تر بر شیوه‌های نگهداری دارایی‌ها توسط صرافی‌ها را به دنبال داشت.

Coincheck بعدها خسارت مشتریان آسیب‌دیده را به ین ژاپن پرداخت کرد. این صرافی به‌جای بازیابی توکن‌های سرقت‌شده، از نرخ بازپرداختی که از قبل تعیین شده بود برای جبران خسارت استفاده کرد.

گزارش‌های رسمی بعدی شرکت نیز تأیید کردند که این هک به مداخله نهادهای نظارتی و بهبود رویه‌های امنیتی منجر شده بود. این پرونده خطری را آشکار کرد که همچنان اهمیت دارد: زمانی که حجم زیادی از ارزهای دیجیتال مشتریان در کیف‌پول‌های عملیاتی متمرکز می‌شود، نفوذ موفقیت‌آمیز به یک سیستم می‌تواند خسارت‌هایی بسیار فراتر از رایانه یا کارمند آسیب‌دیده ایجاد کند.

۸. هک FTX؛ ۴۷۷ میلیون دلار (نوامبر ۲۰۲۲)

فروپاشی صرافی FTX در نوامبر ۲۰۲۲ به‌خودی‌خود یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های مالی صنعت ارزهای دیجیتال بود. اما تنها چند ساعت پس از آنکه این صرافی درخواست ورشکستگی خود را ثبت کرد، بحران دیگری شکل گرفت و صدها میلیون دلار دارایی از کیف‌پول‌های آن خارج شد.

محققان حوزه بلاکچین حدود ۴۷۷ میلیون دلار انتقال غیرمجاز ارزهای دیجیتال را شناسایی کردند. دارایی‌های سرقت‌شده به‌سرعت به توکن‌های دیگر، به‌ویژه اتریوم، تبدیل شدند و سپس بخشی از آن‌ها از طریق شبکه‌های بلاکچینی دیگر انتقال یافتند.

زمان وقوع این اتفاق در ابتدا باعث سردرگمی شد؛ زیرا مشخص نبود این انتقال‌ها به مدیریت FTX، جابه‌جایی داخلی دارایی‌ها یا یک مهاجم خارجی ارتباط دارند.

تحقیقات بعدی، سرقت بیش از ۴۰۰ میلیون دلار را به عملیاتی مبتنی بر حمله تعویض سیم‌کارت یا SIM Swapping مرتبط دانستند. در این روش، مهاجمان ظاهراً توانسته بودند کنترل اطلاعات احراز هویت مرتبط با خدمات مخابراتی را به دست بگیرند و از این طریق به حساب‌های حساس دسترسی پیدا کنند.

برای مشتریان FTX، این هک وضعیت فاجعه‌بار موجود را وخیم‌تر کرد. دارایی‌های آن‌ها درگیر فرایند ورشکستگی شده بود؛ فرایندی که با اتهاماتی درباره سوءاستفاده از وجوه مشتریان همراه بود. در همین حال، یک رخنه امنیتی جداگانه نیز مشکلات بیشتری برای شناسایی و بازیابی ارزهای دیجیتال باقی‌مانده صرافی ایجاد کرد.

اگرچه این سرقت با تخلفات مالی منجر به فروپاشی FTX تفاوت داشت، هر دو حادثه خطرات ناشی از کنترل‌های داخلی ناکافی و آگاهی محدود مشتریان از نحوه مدیریت دارایی‌های دیجیتالشان را آشکار کردند.

۹. هک Mt. Gox؛ ۴۵۰ میلیون دلار (۲۰۱۴)

هیچ بحثی درباره شکست‌های امنیتی صنعت ارزهای دیجیتال بدون اشاره به Mt. Gox کامل نخواهد بود؛ صرافی‌ای که فروپاشی آن به یکی از مهم‌ترین بحران‌های اولیه این صنعت تبدیل شد.

Mt. Gox در دوران اوج فعالیت خود، بخش عمده معاملات بیت‌کوین در سراسر جهان را مدیریت می‌کرد. بااین‌حال، این صرافی مستقر در ژاپن تا فوریه ۲۰۱۴ برداشت دارایی‌ها را متوقف کرد و سرانجام پس از گزارش مفقودشدن حدود ۸۵۰ هزار بیت‌کوین از سیستم‌های خود، درخواست ورشکستگی داد.

ارزش ارزهای دیجیتال مفقودشده در آن زمان حدود ۴۵۰ تا ۴۷۰ میلیون دلار بود. البته این رقم نشان‌دهنده خسارت‌هایی بود که در یک دوره طولانی انباشته شده بودند، نه دارایی‌هایی که در جریان یک حمله مشخص به سرقت رفته باشند.

پس از آن، حدود ۲۰۰ هزار بیت‌کوین پیدا شد، اما ناپدیدشدن دارایی‌های باقی‌مانده، هزاران مشتری را برای سال‌ها با بلاتکلیفی حقوقی مواجه کرد. پیامدهای این حادثه بسیار فراتر از زمان فروپاشی اولیه ادامه پیدا کرده‌اند. طلبکاران از سال ۲۰۲۴ دریافت بازپرداخت‌های خود را در قالب بیت‌کوین و بیت‌کوین کش آغاز کردند، اما این فرایند بارها با تأخیر مواجه شده است.

در اکتبر ۲۰۲۶، متولی بازسازی مالی صرافی، مهلت نهایی بازپرداخت‌های باقی‌مانده را تا ۳۱ اکتبر ۲۰۲۷ تمدید کرد. پرونده Mt. Gox همچنان یکی از نمونه‌های شاخصی است که نشان می‌دهد پیامدهای شکست یک صرافی چگونه می‌توانند بسیار طولانی‌تر از عمر فناوری‌ها، شرکت‌ها و شرایط بازاری باشند که هنگام وقوع حادثه وجود داشته‌اند.

۱۰. هک Bitget؛ ۳۸۷.۵ میلیون دلار (سپتامبر ۲۰۲۶)

کمی بیش از یک ماه پیش از رخنه امنیتی بایننس، صرافی ارز دیجیتال Bitget یکی از بزرگ‌ترین حوادث امنیتی سال ۲۰۲۶ را تجربه کرد. در ۲۴ سپتامبر، Bitget انتقال‌های غیرمجاز ارزهای دیجیتال از کیف‌پول‌های گرم و نیمه‌گرم خود را در چندین شبکه بلاکچینی شناسایی کرد.

این صرافی در ابتدا میزان خسارت را ۳۵۱.۶ میلیون دلار برآورد کرد، اما پس از شناسایی دارایی‌های آسیب‌دیده بیشتر در شبکه‌های ترون و زی‌کش، این رقم را به حدود ۳۸۷.۵ میلیون دلار افزایش داد. براساس گزارش‌ها، مهاجم توانسته بود یکی از اجزای حیاتی بخش پشتیبان زیرساخت کیف‌پول‌های صرافی را هک کند و اطلاعات تراکنش‌هایی را که به سیستم صدور مجوز نمایش داده می‌شدند، دست‌کاری کند.

Bitget اعلام کرد که کلیدهای خصوصی و کیف‌پول‌های سرد این صرافی هک نشده‌اند.

این صرافی برداشت دارایی‌ها را به‌طور موقت متوقف کرد و اعلام کرد خسارت‌ها از طریق صندوق حمایت از کاربران آن جبران خواهند شد. پس از آن، آدرس‌های تحت کنترل مهاجم زیر نظر قرار گرفتند و محققان حرکت دارایی‌ها را در شبکه‌های بلاکچینی مختلف ردیابی کردند.

شباهت‌های این حادثه با رخنه امنیتی بعدی بایننس قابل‌توجه است. هر دو حمله زیرساخت‌هایی را درگیر کردند که قابلیت تأیید و صدور مجوز تراکنش‌ها را داشتند، نه سرقت کلیدهای خصوصی که به‌صورت عمومی تأیید شده باشد. در هر دو مورد، صرافی‌های آسیب‌دیده به کاربران اطمینان دادند که از موجودی دارایی‌های مشتریان محافظت خواهد شد؛ درحالی‌که تحقیقات و فرایندهای بازیابی همچنان ادامه داشتند.

برای صنعتی که وابستگی فزاینده‌ای به سیستم‌های خودکار نگهداری دارایی‌ها دارد، این حوادث نشان دادند که نفوذ به نرم‌افزارهای مرتبط با اجرای تراکنش‌ها می‌تواند به‌اندازه سرقت کلیدهای رمزنگاری اصلی کیف‌پول‌ها خسارت‌بار باشد.